επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Κόψε τα σχοινιά


ευχή και υπόσχεση του καθενός
για το Ταξίδι μας.

Μαζί τους: Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του Κώστα Σβόλη

 

Για να μη χάσουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε. Για να κερδίσουμε τα πάντα πρέπει να θυμηθούμε τι μπορούμε να γίνουμε.

Δεν είχε απαντήσεις, μονάχα αυτή τη γαμημένη διαίσθηση που τον έκανε να πάρει τους δρόμους αξημέρωτα, κλωτσώντας τη σκοτεινιά για να φανεί το φως της μέρας. Έπαιρνε τις γωνίες κλειστά και περπάταγε τοίχο τοίχο, η επιφυλακτικότητα για τους ανθρώπους είχε μετατραπεί σε μια γενικευμένη εγρήγορση που διαπερνούσε κάθε ιστό και νευρώνα του κορμιού του. Οι ήχοι μεγεθύνονταν στ’ αυτιά του και έβλεπε μέσα από ευρυγώνιους φακούς, τα βήματά του γα­ντζώνονταν τη μια στις πλάκες των πεζοδρομίων και στην άσφαλτο του οδοστρώματος την άλλη, οι γροθιές, σφιγμένες μέσα στις τσέπες του, απασφαλισμένες χειροβομβίδες.

Ένα βιβλίο γι’ αυτούς που χάθηκαν και για όσα χάθηκαν· γι’ αυτούς που αναζητούν ανθρώπους, συναισθήματα και νοήματα· γι’ αυτούς που επιστρέφουν από τη χώρα των σκιών για να διεκδικήσουν μια ζωή άξια να τη ζουν.

Ο Κώστας Σβόλης γεννήθηκε το 1971 και ζει στην Αθήνα. Ο χρόνος και ο τόπος θανάτου του παραμένουν προς το παρόν απροσδιόριστοι. Το Μαζί τους είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Διατίθεται: 
-στις Εκδόσεις των Συναδέλφων, Ερεσσού 35 Εξάρχεια, τηλ. 210-3818240
-στο Αυτόνομο Στέκι, Ζ. Πηγής 95-97 και Ισαύρων
-σε κεντρικά βιβλιοπωλεία. (Ζητείστε από τον εκδότη πληροφορίες)

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Οπως τώρα, αλλά μόνο λίγο διαφορετικά (αναδημοσίευση)

Giovanni Bellini: Άγιος Ιερώνυμος, 1505.National Gallery of Art, Washington.


Στο τέλος της χρονιάς, απόλογος. Κοιτάς φευγαλέα πάνω απ΄ τον ώμο, σαν να οδηγείς μοτοσυκλέτα, να ελέγξεις την κίνηση πίσω. Αλλά η προσοχή είναι συγκεντρωμένη μπροστά, σε αυτά που έρχονται. Ξανακοιτάς πίσω, επιμένεις. Ξανά και ξανά. 

Σταδιακά εμφανίζονται φιλμάκια σούπερ οκτώ, βίντεο θαμπά VHS, φωτογραφίες ξεπλυμένες Kodacolor, προτού εφευρεθεί το Instagram και η νοσταλγία ως εφέ. Στο πίσω ρεύμα κυκλοφορούν εικόνες ζωής, πλην όμως παρελθούσες. Το ΄χουν οι γιορτές αυτό. 

Γιρλάντες LED στα μπαλκόνια, εορταστικά ποτά σε πεζοδρόμια, κόκκινα κρασιά και ρακές, ρεβεγιόν σε σπίτια φίλων με τζουράδες και μαντολίνα, μωρά και πιτσιρίκια που μεγάλωσαν και ξενιτεύτηκαν, φίλοι που πια δεν ζουν ή δεν είναι τόσο φίλοι, κάθε γύρισμα χρόνου γράφεται με παρουσίες και απώλειες, τα αισθήματα συγκεντρώνονται στους παρόντες, η αγάπη, η φροντίδα, η απαντοχή που αντλούμε, η σκέψη τρέχει διαρκώς στις άδειες καρέκλες, στα τηλεφωνήματα που δεν θα γίνουν, στον χρόνο που μας καταπίνει. 

Τρέχω στα παλιά, πάντα ίδια. 

Ενα: 
Ο κόσμος που ανατέλλει με την ανά έτος γέννηση του Μεσσία, δεν είναι εντελώς ίδιος με του περασμένου έτους. Φέρει πάντα μια υπόσχεση, μια δυνατότητα: για μια απειροελάχιστη διαφορά. Αυτή την τόση δα μετατόπιση ευαγγελίζεται ο Μεσσίας, για όσους μπορούν να το ακούσουν και όσους θέλουν να το πιστέψουν. Και με αυτή τη μεσσιανική μικροώθηση ανά έτος κινείται ο κόσμος μετά Χριστόν. Νά πώς το αφηγείται ο φιλόσοφος Βάλτερ Μπένγιαμιν: 

«Οι Χασιδίμ Εβραίοι διηγούνται μια ιστορία για τον κόσμο που έρχεται, σύμφωνα με την οποία τα πάντα εκεί θα είναι ακριβώς όπως εδώ. Οπως ακριβώς είναι το δωμάτιο αυτό τώρα, έτσι ακριβώς θα είναι και στον ερχόμενο κόσμο· εκεί όπου το βρέφος κοιμάται τώρα, εκεί επίσης θα κοιμάται και στον άλλο κόσμο. Και τα ρούχα που φοράμε στον κόσμο τούτο, αυτά θα φορέσουμε κι εκεί. Τα πάντα θα είναι όπως τώρα, αλλά μόνο λίγο διαφορετικά». 

Η προσδοκία τού «όπως τώρα, μόνο λίγο διαφορετικά» θερμαίνει τους νεωτερικούς ανθρώπους, τους βάζει σε τροχιά προς τον αενάως ερχόμενο κόσμο, τους βάζει να λατρεύουν τη διαρκή πρόοδο, ν’ ακολουθούν το διάνυσμα: όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο μπροστά. Κι αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να πετύχουν μόνοι τους αυτή τη μετατόπιση, να ταράξουν την ομοιότητα μετακινώντας ένα τόσο δα κλαράκι, γι’ αυτό υπάρχει ο Μεσσίας. Γι’ αυτό γεννιέται κάθε χρόνο, υπενθυμίζοντας τον ερχόμενο κόσμο, υπενθυμίζοντας τη δυνατότητα του άλλου κόσμου, υπενθυμίζοντας την αδυναμία των ανθρώπων και την ανάγκη του Μεσσία. Η Γέννηση είναι η προσδοκία. 

Ολοι προσδοκούν μια τόση δα μετατόπιση· οι μάνατζερ που ξεγελούν τον χρόνο για να κερδίσουν μπόνους, οι ζηλωτές που διεκδικούν όλες τις καλές θέσεις στη Βασιλεία των Ουρανών, οι ρακοσυλλέκτες που αναζητούν πολύτιμα σκουπίδια, οι έφηβοι που κοινωνούν το άλλο σώμα, τα παιδιά που μιλούν με τ’ άστρα, οι μεσήλικες που γυρεύουν απεγνωσμένα να συγκολλήσουν τη ραγισμένη τους πίστη. 

Μερικοί δεν προσδοκούν πια. Καταπιάστηκαν με την επιστήμη, τη μεταφυσική, τη θρησκεία, τα διέτρεξαν όλα και τα βρήκαν μάταια. Εμειναν μόνοι, χωρίς πίστη για την τόση δα μετατόπιση προς τον ερχόμενο κόσμο. Σαν τους ήρωες του Φλωμπέρ, τους αντιγραφείς Μπουβάρ και Πεκυσέ: Δεν έχουν πια κανένα ενδιαφέρον για τη ζωή. Η ματαιότητα, η σπουδή της ανθρώπινης βλακείας, τους οδηγεί πάλι στην αντιγραφή. Αντιγράφουν τον κόσμο ως έχει. Καμιά αλλαγή, καμιά προσδοκία. Δυο ανθρωπάκοι σκυμμένοι πάνω στο γραφείο τους, με κατάστιχα, ξύστρες, σανδαράχη, αντιγράφουν. 

Διασχίζεις τις παγωμένες αρτηρίες διαυγής, καθαρός, χωρίς αισθήματα, μόνο με σκέψεις. Αδειος, ερημωμένος. Κηφισός, Λένορμαν, Πειραιώς, Πανεπιστημίου, Αλεξάνδρας, Συγγρού, Βασιλίσσης Σοφίας, Κηφισίας. 

Δύο: 
Αφήνομαι πάλι στο ντεγκραντέ της ζωής, στην πόλη. Ανάβαση, τώρα. Στο σταυροδρόμι κοιτάω τα οδόσημα. Το ένα μνημονεύει την αρχαία ποιήτρια Κόριννα από την Τανάγρα. Η άλλη οδός είναι αφιερωμένη στον Επίκουρο, ταιριαστός πολύ με το ρευστό παρόν, παρηγορητικός: «Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος· και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον». 

Τρία: 
Πυκνός, βαρύς, πολύς, ο καιρός χιονίζει πάνω μας και μας βαραίνει. Αντέξαμε πολλά, θ’ αντέξουμε κι άλλα. 

Μαρτυρία: Μια «συνάντηση» με την κρατική καταστολή, μια «προληπτική» απαγωγή κι ένα σπασμένο γόνατο


Ο Γιάνης Κοντός, εξαρχειώτης που συμμετέχει στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο, μας έστειλε την ακόλουθη καταγγελία. Η καταγγελία αυτή έχει δημοσιευθεί και στην ιστοσελίδα http://www.hitandrun.gr/mia-sinantisi-tin-kratiki-katastoli-mia-proliptiki-apagogi-ki-ena-spasmeno-gonato/.

Στις 6 Δεκεμβρίου 2014, ανήμερα των 6 χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, κατευθύνομαι, λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι, προς τα Προπύλαια, όπου έχει καλεστεί συγκέντρωση και πορεία. Επί της οδού Κωλέττη στα Εξάρχεια, κοντά στη συμβολή της με τη Ζωοδόχου Πηγής, μου φράζουν το δρόμο 3 ασφαλίτες, ένας εκ των οποίων με προσφωνεί με το μικρό μου όνομα, κι επιχειρούν να με επιβιβάσουν δια της βίας σε παρακείμενο ασφαλίτικο αμάξι χρώματος γκρι, χωρίς να μου εξηγήσουν το λόγο της απαγωγής/ προσαγωγής μου, παρά τις επίμονες ερωτήσεις μου («Θα σου πούμε μετά», μου λένε χαρακτηριστικά), χωρίς να μου ζητήσουν ταυτότητα και χωρίς, φυσικά, να μου επιδείξουν τα όποια δικά τους στοιχεία. Αντιστέκομαι, φωνάζω «βοήθεια», αλλά, όντας 3, κατορθώνουν, τελικά, να με «φορτώσουν» στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Άμεση συνέπεια της βάναυσης αντιμετώπισης που υφίσταμαι είναι η πρόκληση σοβαρού κατάγματος στο κνημιαίο πλατώ του δεξιού μου γονάτου, το οποίο, όπως εκ των υστέρων αποδεικνύεται, χρήζει άμεσης χειρουργικής επέμβασης. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μέχρι τη ΓΑΔΑ, προσπαθούν ανεπιτυχώς να μου αποσπάσουν το κινητό μου τηλέφωνο, προκειμένου να επιβεβαιώσουν ότι δεν πρόλαβα να ειδοποιήσω τον οποιονδήποτε. Στη ΓΑΔΑ παραμένω μέχρι περίπου τις 15:15, οπότε κι αφήνομαι ελεύθερος, χωρίς περαιτέρω ερωτήσεις ή διατυπώσεις.

Καταγγέλλω τη μαφιόζικου, παρακρατικού χαρακτήρα απαγωγή μου, η οποία έχει ως συνέπεια το σοβαρό τραυματισμό μου, και πιο συγκεκριμένα την πρόκληση κατάγματος στο κνημιαίο πλατώ του δεξιού μου γονάτου και την υποβολή του σε εγχείρηση πριν απο μερικές μέρες. Καταγγέλλω, επίσης, τη φρονηματικού χαρακτήρα προσωπική μου στοχοποίηση, που εκτιμώ ότι συνδέεται με την ανοιχτή και δημόσια κοινωνικοπολιτική μου δράση στα πλαίσια του αναρχικού/ αντιεξουσιαστικού χώρου.

Για οτιδήποτε μου συμβεί στο μέλλον, την απόλυτη ευθύνη θα φέρουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί κι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι.

Ευχαριστώ θερμά την οικογένειά μου, τους φίλους και τους συντρόφους μου για την πολύπλευρη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους, όπως επίσης και τους γιατρούς, καθώς και το υπόλοιπο νοσηλευτικό προσωπικό της «Κεντρικής Κλινικής», όπου πραγματοποιήθηκε η επέμβαση και παρέμεινα για ολιγοήμερη νοσηλεία, για τον άψογο επαγγελματισμό και τη φροντίδα τους.

..κι εσείς γιορτάστε!

“Γιορτάστε. Εγώ πέθανα στο κρύο δίπλα στα σκουπίδια. Εκεί που με στείλατε ως κοινωνία. Στα σκουπίδια.”


Πηγή: forVolos
από την Ηλέκτρα Προσήλια

Αυτές τις γιορτινές μέρες πολλών η διάθεση αλλάζει. Τείνει να γίνεται πιο ευαίσθητη…
Δώρα, κατανάλωση, ψώνια, τηλέφωνα σε συγγενείς, τακούνια, λαμπάκια, στολίδια, κραγιόν, πάρκα Άι – Βασίλη στο κέντρο της πόλης με κιόσκια χαλβά και ασημένιων κοσμημάτων με μουσική υπόκρουση Adele – Someone like you, και φυσικά να μην ξεχάσουμε τα δάκρυα στο ιστορικό κτίριο Πικιώνη (αλήθεια τι γνώμη έχουν οι αρχιτέκτονες της πόλης για αυτό; δεν την ακούσαμε κάπου), αλλά ούτε και το φαντασμαγορικό υπερθέαμα στην οδό Δημητριάδος, τον ασυναγώνιστο μπλε ουρανό από φωτάκια.

Και ένας θάνατος…

Θυμίζει σκηνή από ταινία όπου σε πανηγύρι ή σε λούνα παρκ ξαφνικά σκορπάει ο κόσμος ουρλιάζοντας στο θέαμα ενός ανθρώπινου πτώματος.

Ένας άστεγος βρίσκεται νεκρός δίπλα σε κάδο σκουπιδιών ξημερώματα Σαββάτου από υπαλλήλους της καθαριότητας του Δήμου. Περιφερόταν με ποδήλατο. Κανείς δεν ξέρει γιατί κατέληξε εκεί και πώς. Και κανείς δεν θα ψάξει να μάθει.

Σίγουρα η χαριτωμένη κοπελίτσα με το καινούριο παλτό και τις γόβες που ποζάρει σε selfie με πρόστυχο μορφασμό κάτω από το μπλε φωτεινό χαλί, πριν τον latte decafeine της στο κέντρο, δεν θα ταραχτεί στην είδηση.

Σίγουρα πολλοί θα στεναχωρηθούν για λίγα λεπτά και ύστερα θα επιστρέψουν στην καθημερινότητα των Χριστουγέννων.

Όμως αυτός ο θάνατος μάτωσε όλο το μπλε χαλί της Δημητριάδος και λέκιασε όλα τα κόκκινα χαλιά της Ερμού. Αυτός ο θάνατος χάλασε την γιορτινή καθημερινότητα με τίμιο και ειλικρινή τρόπο. Σαν να μας χτύπησε την πόρτα για τα κάλαντα. “Γιορτάστε. Εγώ πέθανα στο κρύο δίπλα στα σκουπίδια. Εκεί που με στείλατε ως κοινωνία. Στα σκουπίδια.”

Αυτός ο θάνατος έχει ένα όνομα: Αδιαφορία

Ιστορίες για τα χρέη από την αρχαία Ελλάδα


1. Σεισάχθεια: Η πρώτη διαγραφή χρέους! Αθήνα,594 π.Χ. Πριν το Σόλωνα στην Αθήνα ίσχυε ο θεσμός της υποδούλωσης για χρέη. Ο πολίτης που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει το δανειστή του έχανε την ελευθερία του Με τη σεισάχθεια που σημαίνει ουσιαστικά «αποτίναξη βαρών» κι εντασσόταν στα μέτρα επανόρθωσης του Σόλωνα καταργούνταν τα χρέη των ιδιωτών προς τους ιδιώτες και το Δημόσιο, καταργήθηκε ο δανεισμός με εγγύηση το «σώμα» του δανειολήπτη και των μελών της οικογένειάς του, ενώ απελευθερώθηκαν όσοι Αθηναίοι είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών στην Αθήνα κι επαναφέρθηκαν στην πόλη όσοι είχαν μεταπωληθεί στο εξωτερικό.

2. Η πρώτη χρεωκοπία στον κόσμο! Δήλος, 454 π.Χ., ενώ η περίφημη Αθηναϊκή συμμαχία είχε ανασυσταθεί, 13 πόλεις-κράτη προχώρησαν σε δανεισμό από το Ναό της Δήλου. Δέκα από αυτές στη συνέχεια δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους και προχώρησαν σε στάση πληρωμών, την πρώτη στην παγκόσμια ιστορία! Οι δυο δεν μπόρεσαν τελικά να τα αποπληρώσουν, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ζήτησαν αυτό που σήμερα αποκαλείται επαναδιαπραγμάτευση χρέους. 

Οι αρχαίοι Έλληνες ως έμποροι αναγνώριζαν αυτό που αποκαλείται συνυπευθυνότητα χρέους, δηλαδή ότι ο δανειστής πρέπει να αναλαμβάνει μερίδιο του ρίσκου αν κάτι πάει στραβά. Άρα η στάση πληρωμών στην Αρχαία Ελλάδα δεν ήταν άγνωστο φαινόμενο.Μετά από αυτό ο Περικλής μετέφερε το ταμείο της Συμμαχίας στην Ακρόπολη της Αθήνας και οι αποφάσεις λαμβάνονταν μόνο από την Αθήνα και ο φόρος οριζόταν από την Εκκλησία του Δήμου.

3. Η πρώτη καταγεγραμμένη δημόσια δανειακή πράξη! Το 431π.Χ., ξεσπάει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και οι κυβερνώντες της Σπάρτης και πολλών άλλων συμμαχικών τους πόλεων-κρατών, ελλείψει χρημάτων, δανείστηκαν άτοκα πόρους από τις αποταμιεύσεις των ιερών της Ολυμπίας και των Δελφών, που προορίζονταν θεωρητικά για τις τελετές και τη συντήρηση των ιερών χώρων.

4. Η πρώτη τρόικα! Η Αθήνα, το αντίπαλο στρατόπεδο, που σταδιακά καταστρεφόταν από τον Πελοποννησιακό πόλεμο, δανείστηκε από τους ναούς. Από το 426 π.Χ. μέχρι το 422 π.Χ. συνήψε τρία δάνεια με τους ιερείς των ναών της Αθηνάς Πολιάδος, της Αθηνάς Νίκης και της Αρτέμιδος, έπειτα από ιερά άλλων περιοχών και από το λαό που τον παρότρυναν οι υπεύθυνοι της πόλης να τους δανείσει τους πόρους του, προσφέροντας ως αντάλλαγμα κάθε είδους τιμές.

5. Ο Διονύσιος των Συρακουσών διαγράφει το χρέος του με υποτίμηση! Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος, όταν δεν κατάφερε να μαζέψει χρήματα από άλλες πόλεις-κράτη, έδωσε διαταγή να του παραδώσουν οι Συρακούσιοι όλα τα χρήματά τους με την απειλή της θανατικής ποινής. Μόλις συγκέντρωσε όλα τα χρήματα μετέτρεψε τις δραχμές σε δίδραχμα και τους τα επέστρεψε κανονικά, μόνο που πλέον άξιζαν το μισό. Με τα υπόλοιπα μισά που κράτησε ξόφλησε τα χρέη του και κατάφερε να εξαφανίσει τα δημοσιονομικά προβλήματά του.

Tότε, ο σοφός Σόλωνας έκανε υπέρ του Λαού τη σεισάχθεια!

Σήμερα, δυστυχώς, κυβερνούν ηγετίδια, οσφυοκάμπτες και πράκτορες των ξένων οικονομικώνιμπεριαλιστών, που κατάντησαν την Ελλάδα «αποικία χρέους» και τους Έλληνες δουλοπαροίκους!

Έως πότε θα τους ανεχόμαστε;
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Δημήτριος Ν. Πάνου.
Δικηγόρος - Πολιτειολόγος

Σεισάχθεια και συμμετοχή (αναδημοσίευση)

του Γιώργου Οικονόμου

Με την έλευση της γενικευμένης χρεοκοπίας έγινε πολύς λόγος για την ανάγκη μίας σημερινής «σεισάχθειας», κατά τα πρότυπα των μεταρρυθμίσεων του Αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα, όταν στις αρχές του 6ου π.Χ. διαγράφηκαν τα χρέη και απαγορεύθηκε εφεξής η υποδούλωση των ανθρώπων ένεκα χρεών. Αυτό όμως που δεν συζητήθηκε ήταν το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου έγιναν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, καθώς επίσης το σύνολο των μεταρρυθμίσεων αυτών. Χωρίς αυτό το ευρύτερο πλαίσιο η «σεισάχθεια» μένει μετέωρη, όπως πολλά πράγματα στην Ελλάδα, ακόμη και η ίδια η χώρα.

Κατ’ αρχάς αυτό που πρέπει να τονισθεί είναι πως ο Σόλων δεν εμφανίσθηκε από το πουθενά, αλλά τον ανέδειξε η είσοδος του κοινωνικού πλήθους στο πολιτικό προσκήνιο για πρώτη φορά στην ιστορία. Τα κατώτερα στρώματα εξεγέρθηκαν και απαίτησαν αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης, όπως περιγράφει συνοπτικώς ο Αριστοτέλης: «ενώ οι πολλοί ήταν υποδουλωμένοι στους ολίγους, εξεγέρθηκε ο δήμος κατά των ευγενών. Επειδή η σύγκρουση ήταν βίαιη και οι δύο παρατάξεις μάχονταν η μία με την άλλη για πολύ καιρό, εξέλεξαν από κοινού τον Σόλωνα ως μεσολαβητή και άρχοντα και του ανέθεσαν την οργάνωση της πολιτείας». Με άλλα λόγια, έγινε μία κοινωνική-πολιτική εξέγερση των κατωτέρων στρωμάτων κατά των ανώτερων και κατά του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου της αριστοκρατίας που είχε στην κατοχή της το σύνολο σχεδόν της καλλιεργούμενης γης, με αποτέλεσμα πολλοί Αθηναίοι να έχουν καταντήσει δούλοι ένεκα χρεών. Εξέλεξαν λοιπόν ανώτατο άρχοντα τον Σόλωνα το 594/3 ο οποίος προέβη σε ριζικές μεταρρυθμίσεις, που άλλαξαν το κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο.

Πράγματι, εκτός από τη «σεισάχθεια», ο Σόλων αφαίρεσε αρμοδιότητες και εξουσίες από τον Άρειο Πάγο και τις παραχώρησε στα μεσαία και κατώτερα στρώματα. Ο Άρειος Πάγος ήταν ένα αριστοκρατικό συμβούλιο ευγενών-γαιοκτημόνων, ανώτατο κυρίαρχο όργανο που κατείχε και ασκούσε αποκλειστικώς κάθε είδους εξουσία. Ο Σόλων προέβη μεταξύ άλλων σε δύο καινοτόμους πολιτικές αλλαγές, οι οποίες εισήγαγαν το κοινωνικό πλήθος στην πολιτική εξουσία για πρώτη φορά στην ιστορία. Η μία ήταν η είσοδος των κατωτέρων στρωμάτων στην Εκκλησία του δήμου με δικαίωμα στην εκλογή των αρχόντων, οι οποίοι εν τούτοις εκλέγονται μόνο από τα ανώτερα στρώματα. Η άλλη αλλαγή ήταν το δικαίωμα των κατωτέρων στρωμάτων να συμμετέχουν στη δικαστική εξουσία, δηλαδή η ίδρυση για πρώτη φορά των δικαστηρίων των πολιτών.

Η δικαστική μεταρρύθμιση ήταν πολύ σημαντική και κατέστησε τη δικαστική εξουσία των πολιτών κυρίαρχη στην αθηναϊκή πολιτεία, αφού στη δικαιοδοσία της ενέπιπταν όλες οι κοινωνικές και πολιτικές υποθέσεις, με αποτέλεσμα η εξουσία δεν ήταν πλέον αυθαίρετη και ανεξέλεγκτη. Αυτή η ιδέα της δικαστικής εξουσίας που ασκείται από πολίτες – και όχι από επαγγελματίες, όχι από κλειστό συντεχνιακό σώμα – αποτέλεσε την αδιαμφισβήτητη βάση και της δημοκρατικής πολιτείας από το 508 π.Χ (Κλεισθένης): όπως και οι άλλες εξουσίες – εκτελεστική, νομοθετική – έτσι και η δικαστική εκπορεύεται και ασκείται από τον δήμο. Τα βασικά στοιχεία λοιπόν της σολώνειας μεταρρύθμισης ήταν η εξέγερση του κοινωνικού πλήθους με επίμονη απαίτηση για ριζικές αλλαγές που είχε ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή των κατωτέρων στρωμάτων στα πολιτικά τεκταινόμενα και κυρίως στη δικαστική εξουσία.

Τα στοιχεία αυτά μπορούν να αποτελέσουν γνώμονα και στις παρούσες δύσκολες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες. Τηρουμένων των αναλογιών και σήμερα η ουσιαστική εξουσία και ο πλούτος ανήκουν σε μια «αριστοκρατία» του χρήματος (τράπεζες, επιχειρήσεις), των κομμάτων, του κοινοβουλίου, των δικαστών, της εκκλησίας και των ΜΜΕ, που οδήγησαν στο σημερινό γενικευμένο αδιέξοδο. Οι πολλοί ουδεμία ουσιαστική εξουσία ασκούν, αφού όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην τους και επί πλέον βρίσκονται σε δεινή οικονομική και κοινωνική κατάσταση με μεγάλη ανεργία, φτώχεια, ανασφάλεια και χρέη. Είναι λοιπόν απαραίτητες ορισμένες ριζικές αλλαγές που θα αφαιρέσουν πλούτο και εξουσίες από τις κυρίαρχες εξουσιαστικές ελίτ και θα τα αποδώσουν στην κοινωνία.

Αναγκαία συνθήκη όμως είναι να υπάρξει κοινωνική εξέγερση και απαίτηση για θεσμικές αλλαγές με κύριο στόχο τη συμμετοχή της κοινωνίας σε αυτά που αποφασίζονται και νομοθετούνται ερήμην της, και έχουν δυστυχώς υποθηκεύσει το μέλλον των επόμενων γενεών. Βασική αλλαγή λ.χ. είναι όχι μόνο η ανεξαρτητοποίηση της δικαστικής εξουσίας από την κυβερνητική, αλλά και η εκ βάθρων αναδιάρθρωσή της με συμμετοχή της κοινωνίας. Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή προς τη δημοκρατία χωρίς τη συμμετοχή των πολιτών στην εξουσία, άρα και στη δικαστική. Αυτό είναι το σημαντικό δίδαγμα τόσο από τον Σόλωνα όσο και από τον Κλεισθένη. Η ανάγκη αυτή είναι επιτακτική σήμερα, διότι η υπάρχουσα δικαστική εξουσία έχει νομιμοποιήσει όλα τα αντικοινωνικά οικονομικά και πολιτικά μέτρα που ευνοούν σκανδαλωδώς τα ανώτερα στρώματα, ενώ ταυτοχρόνως καθιστούν τα κατώτερα υποτελή και υποταγμένα. Οι αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν αν η κοινωνία δεν αποτοξινωθεί από τον κομματισμό και τη νοοτροπία της ανάθεσης σε «αντιπροσώπους». Τα κόμματα και οι βουλευτές δεν έφεραν ποτέ ριζικές αλλαγές προς όφελος της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Οι αλλαγές ήλθαν μόνο μετά από αυτόνομους αγώνες του κοινωνικού πλήθους.

Το ημερολόγιο μιας τρελής (αναδημοσίευση)



Το ραδιόφωνο στη διαπασών.
Στο σωτήριο έτος 2014, λίγο πριν την εκπνοή του.
Και εσύ επιμένεις να κάνεις ακροβατικά κάτω από έναν ουρανό γεμάτο με ήλιους και αστέρια.

Μέσα στο υποσύνολο ενός χυδαίου συστήματος συνεχίζοντας να πρωταγωνιστείς αθέλητα.
Κυκλωμένες ζωές. 
Προκαθορισμένα τα τέρματα.
Δώσε σάρκα στα όνειρά σου και κάνε σάλτο με ανατροπή στο απόλυτο κενό τους.

Αλλιώς...
Βυθίσου στον χώρο της ανυπαρξίας και εκεί θα συναντήσεις το σχιζοφρενικό σου Είναι, ανάκατο με κοσμική ύλη και σκατά.
Το σύνθημά σου θα είναι: Μαλάκες όλου του κόσμου ενωθείτε να ταΐσουμε τα δίποδα που μπολιάστηκαν με το φύτεμα εξουσίας, κατά την αφαίρεση του νωτιαίου μυελού.
Ελάτε να χορτάσουμε τις φυλακές και τα τρελάδικα, ή να χορέψουμε τον χορό του Ζαλόγγου στις ταράτσες των πολυκατοικιών!

Δρασκέλισε επιτέλους τις αχανείς εκτάσεις του μυαλού σου.
Άνοιξε μία μία τις αχανείς εκτάσεις του και βρες τα ζωώδη σου ένστικτα που σε οδήγησαν να γίνεις ο άρχων του τρόμου. 
Ξέρασε πάνω στο άδικο των αιώνων και άπλωσέ το στα κλαδιά της τρέλας τους να ριζώσει. 
Να ανοίξει τρύπες το πάτωμα της κοινωνίας τους που θρέφει μόνο τα άντερά τους.

Υ.Γ : 
Υπάρχω ακόμα στο σύννεφο μέσα στα σίδερα της ύπαρξής μου. 
Καιρός να ελευθερωθώ. 
Εσύ;

Δεκεμβριανά 1944: Η μάχη των φοιτητών του ΕΛΑΣ στα Εξάρχεια



Το παρακάτω απόσπασμα αναφέρεται στη μάχη του έδωσε ο Λόχος Σπουδαστών του ΕΛΑΣ, γνωστός και ως Λόχος Μπάϋρον, στα Εξάρχεια τις τελευταίες μέρες των Δεκεμβριανών. Τμήμα του αρχικά εγκλωβίστηκε στην πολυκατοικία στη συμβολή των οδών Μαυρομιχάλη και Ναυαρίνου, πίσω από το Χημείο. Εκεί εντοπίστηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις, οι οποίες ζήτησαν την υποστήριξη βρετανικών αρμάτων μάχης για ν’ αναγκάσουν τους ελασίτες να παραδοθούν. 

«Λόγω της δυσκολίας που είχαν οι δυνάμεις πεζικού να εισέλθουν στις οχυρωμένες από τον ΕΛΑΣ πολυκατοικίες, η λύση δινόταν από τα βρετανικά άρματα μάχης. Ένα από αυτά κατέβηκε την οδό Μαυρομιχάλη και σταμάτησε ακριβώς έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας. Όπως θυμάται ο Σπύρος Τζουβέλης, ένας από τους εγκλωβισμένους ελασίτες, μόλις σταμάτησε ο χαρακτηριστικός ήχος της περιστροφής του πυργίσκου του άρματος, η βολή του τράνταξε συθέμελα το κτίριο. Ο Τζουβέλης στάθηκε τυχερός καθώς η οβίδα δεν έσκασε στο πρώτο δωμάτιο στο οποίο βρισκόταν εκείνη τη στιγμή, αλλά τρύπησε τον τοίχο και πέρασε στο επόμενο, όπου βρίσκονταν τρεις συναγωνιστές του, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα γνωστός μουσικοσυνθέτης Ιάννης Ξενάκης. Αμέσως μόλις συνήλθαν από την έκρηξη και καθάρισε λίγο ο χώρος από τη σκόνη και τα χώματα, ο Τζουβέλης και άλλοι συναγωνιστές του μπήκαν στο διπλανό δωμάτιο όπου έγινε η έκρηξη. Το θέαμα που αντίκρισαν ήταν ανατριχιαστικό:

Ένας άντρας είναι ξαπλωμένος ανάσκελα, στη μέση του δωματίου, ανάμεσα σε τούβλα, χώματα […]. Του λείπει τελείως το κεφάλι. Στη θέση του λαιμού φαίνονται κάτι κόκκινα, ματωμένα κρέατα. Θεέ μου, πρέπει να 'ναι ο Τάσος! Ναι, βέβαια, φαίνεται από τα ρούχα του. […] Μια κοπέλα, τη λέγανε Ρίτσα, είναι κι αυτή ξαπλωμένη στην άκρη του δωματίου ακίνητη. […] Είναι νεκρή […]. Και να, στο βάθος του δωματίου ο Ξενάκης, καθιστός, με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο και βογκάει. Το πρόσωπό του είναι γεμάτο αίματα. Ένα θραύσμα τον είχε χτυπήσει στο ζυγωματικό, κάτω από το αριστερό μάτι, που φαίνεται να έχει πεταχτεί προς τα έξω.
[…] Ανοίγοντας τρύπες στις μεσοτοιχίες, το εγκλωβισμένο τμήμα του ΕΛΑΣ, αφού πρώτα άνδρες του μετέφεραν τον τραυματία Ξενάκη στην κλινική Σμπαρούνη, κατάφερε να διαφύγει από την επικίνδυνη πλέον πολυκατοικία και να περάσει στην άλλη πλευρά του οικοδομικού τετραγώνου, στην πολυκατοικία της οδού Διδότου 47. Εκεί συνάντησαν περίπου 15 μαχητές του ΕΛΑΣ που είχαν βρει καταφύγιο στα υπόγεια του κτιρίου. Η δύναμη αυτή έδωσε την επόμενη ημέρα τη σημαντικότερη μάχη του λόχου Μπάϋρον στα Δεκεμβριανά.

Οι εθνοφύλακες, αφού πρώτα περικύκλωσαν την πολυκατοικία, στη συνέχεια κάλεσαν με τηλεβόα τους ελασίτες να παραδοθούν. Μετά την άρνησή τους, βρετανικό άρμα μάχης χτύπησε με τέσσερις διαδοχικές βολές την πρόσοψη του κτιρίου με αποτέλεσμα να καταρρεύσει όλο το μπροστινό του τμήμα. Τόσο οι εθνοφύλακες, που επιχείρησαν να εισέλθουν στο κτίριο μετά τον πρώτο βομβαρδισμό, όσο και οι Βρετανοί, που έκαναν το ίδιο μετά τον δεύτερο γύρο πυρών, δεν κατάφεραν να κάμψουν την αντίσταση. Οι μαχητές και μαχήτριες του ΕΛΑΣ προσπαθούσαν απεγνωσμένα να σβήσουν τις φωτιές που είχαν ανάψει παντού για να μην καούν ζωντανοί αυτοί και οι περίπου 20 ένοικοι της πολυκατοικίας που βρίσκονταν μαζί τους στα υπόγεια. Τελικά οι αμυνόμενοι, αφού πρόβαλαν ηρωική αντίσταση σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, όταν νύχτωσε, εκμεταλλευόμενοι το σκοτάδι, επιχείρησαν έξοδο. Μια ομάδα κινήθηκε αριστερά με κατεύθυνση την Πλάζα κοντά στην πλατεία Εξαρχείων και η άλλη δεξιά ανεβαίνοντας τη Χαριλάου Τρικούπη».


* Το απόσπασμα προέρχεται από το νέο βιβλίο του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη με τίτλο«Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας» που κυκλοφόρησε πριν ένα μήνα από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Το βιβλίο βρίσκεται ήδη στη δεύτερη έκδοση καθώς η πρώτη (2.000 αντίτυπα) εξαντλήθηκε σε λιγότερο από ένα μήνα, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο για επιστημονική μελέτη.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Τα οχυρά πέφτουν, η ελπίδα νικάει (αναδημοσίευση)

 Από Barikat.gr
της Κατερίνας Σκαργιώτη


Αυτές τις μέρες ζούμε καταστάσεις πρόδηλης ωμότητας, αυταρχισμού και αδιαφορίας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Περιπτώσεις όπως ,η απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού και το αίτημα των σύρων προσφύγων για πολιτικό άσυλο αποτελούν τα τελευταία οχυρά μιας αντιδραστικής κυβέρνησης που «ζυγίζει» την ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια ανάλογα με την ιδεολογία.

Η απόφαση για το αίτημα του Νίκου Ρωμανού αποδεικνύει ότι οι λύσεις στα ζητήματα που ανακύπτουν, υπάρχουν(και προβλέπονται) αρκεί το κράτος να θέλει να τις δώσει . Η εξέλιξη αυτή όμως μας θυμίζει και κάτι άλλο: πως οι χαμένες μάχες είναι εκείνες που δε δίνονται. Και για το δικαίωμα του Ρωμανού στη μόρφωση (και συνάμα πολλών άλλων φοιτητών-κρατούμενων) δόθηκε μάχη μέσα στη βουλή, αλλά και μάχη στο δρόμο. Στο πρόσωπο του Νίκου Ρωμανού ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είδε την ελπίδα , πήρε θάρρος από τον αγώνα που έδωσε και στάθηκε στο πλευρό του . Από την άλλη είδε μια αντιδραστική κυβέρνηση που -με ακροδεξιές κορόνες –«υπερασπιζόταν» τη νομιμότητα και το κράτος δικαίου. Ένα ανάλγητο κράτος που δεν είχε πρόβλημα να βάψει τα χέρια του με αίμα, ένα κράτος που μισεί όσους διεκδικούν και όσους δεν αρκούνται να ζουν στο φόβο και την απάθεια. Η πρώτη μάχη κερδήθηκε .

Η επόμενη μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι αυτή των προσφύγων από τη Συρία, που για τη κυβέρνηση είναι «λαθραίοι» και «παράνομοι». Η αστυνομική επιχείρηση εναντίων των σύρων μεταναστών είναι ακόμα μια απόδειξη ότι υπάρχει μόνο ένα σχέδιο: φόβος. Φόβος με την επίφαση της «νομιμότητας» και της «ασφάλειας». Ηχούν ακόμη τα τύμπανα του πολέμου. Δεν έχουμε τελειώσει. Όμως είμαστε κοντά. Τα οχυρά πέφτουν, η ελπίδα νικάει.

Ζούμε τις τελευταίες μέρες μιας επικίνδυνης κυβέρνησης . Ίσως αυτή η έξαρση αυταρχισμού να είναι ο «επιθανάτιος ρόγχος» και ο πανικός μιας αρρωστημένης κατάστασης που τελειώνει. Μιας κατάστασης που προσποιούνταν μια κανονικότητα που, εδώ και χρόνια, δεν υπάρχει.


Ο φόβος και η ένταση της κατάρρευσης αποτυπώνεται σε όλα τα εργαλεία αυτού του αποτυχημένου κράτους: καθοδική πορεία στους χρηματιστηριακούς δείκτες, καλλιέργεια πανικού από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ωστόσο, ο φόβος του αντιπάλου είναι το κλειδί της επιτυχίας για το καινούργιο που έρχεται. Ξέρουμε γιατί δε πρέπει να φοβόμαστε και σε τι μπορούμε να ελπίζουμε. Τώρα που αντίπαλος πέφτει θα κάνει ότι μπορεί για μην αφήσει χώρο στη ελπίδα γιατί μόνο έτσι μπορεί να εμφανιστεί σαν «σωτήρας». Η συνειδητοποίηση ότι, η ασφάλεια που επικαλείται (ο αντίπαλος) είναι μια απάτη με την οποία θρέφεται ο φόβος που μας έχει καλλιεργήσει, είναι και η λύση για να αγωνιστούμε και να επανακτήσουμε όλα όσα μας στέρησε.

Αυτές οι μέρες είναι οι τελευταίες μιας «ανοχύρωτης πόλης» όπου αντί για συντρίμμια υπάρχει μια κοινωνία που δεν αναπνέει πια. Αυτή η κοινωνία που έχει πάψει να ζει, η κοινωνία των ανέργων των επισφαλώς εργαζομένων η κοινωνία των voucher . Αυτή η κοινωνία που έχει διαλυμένο σύστημα υγείας, κατακερματισμένη παιδεία και ανύπαρκτο «δίχτυ κοινωνικής προστασίας» έχει λόγο να παλέψει, έχει λόγο να μείνει όρθια για να ισοπεδώσει το φόβο με την ελπίδα. Γιατί ξέρει πως μπορεί να μπει νικήτρια στην «ανοχύρωτη πόλη». Γιατί θα πάψει πια να ζει υπό το φόβο των μνημονίων, των δόσεων , της σωτηρίας των τραπεζών και της καταστολής.

Καλλιεργείται συνεχώς μια εικόνα τρόμου, υστερίας και χάους που μέρα με τη μέρα κορυφώνεται. Πανικός γιατί η κυβέρνηση καταρρέει. Φόβος γιατί έννοιες όπως αξιοπρέπεια , ελευθερία , ανάγκη για καλύτερη ζωή θα αποκτήσουν ξανά νόημα. Η κυβέρνηση επικαλείται αστάθεια και αδιέξοδο αν φύγει από την εξουσία. Μα η ανατροπή αυτής της κυβέρνησης είναι ο στόχος, έτσι θα βγούμε από το αδιέξοδο που ζούμε. Είναι η ευκαιρία όλων μας όχι να αντισταθούμε, είναι η ευκαιρία να αντεπιτεθούμε και να νικήσουμε!

Τίποτα δε θα είναι εύκολο αλλά τίποτα δε θα θυμίζει και το παλιό κόσμο που θα μείνει πίσω. Η ελπίδα και η προσπάθεια για το καινούργιο , το αδοκίμαστο θα είναι η ταφόπλακα μιας κατάστασης που δε μας αφορά πια. Ή καλύτερα , που δε μας αφορούσε ποτέ.

Αυτοί που μας οδήγησαν να εξηγούμε και να διεκδικούμε τα αυτονόητα παίρνουν την άγουσα προς την έξοδο. Εμείς μένουμε, νικάμε, ζητάμε τις ζωές μας πίσω. Η νίκη έρχεται στο τέλος -μετά από πολύ πόνο- αλλά έρχεται . Το τέλος του αντιπάλου είναι η αρχή του δικού μας κόσμου. Οι μέρες που έρχονται είναι οι δικές μας μέρες.

Eικονική ελευθερία (αναδημοσίευση)


Γιώργος Κουτσαντώνης 

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κατά την παγκόσμια ιστορία τα πολιτικά συστήματα (μοναρχικά, ολιγαρχικά, αντιπροσωπευτικά) οδήγησαν σε μια κατάσταση που, grosso modo, υποχρέωσε τους ανθρώπους σε δυο στάσεις ζωής. Η πρώτη στάση διαμορφώθηκε από την αυστηρή πειθαρχία (μοναρχίες, ολιγαρχίες) η οποία επέβαλε την κονιορτοποίηση των προσωπικών επιθυμιών και την υπονόμευση του αυτοκαθορισμού (με την έννοια να μπορούν οι όποιοι και οι όποιες να καθορίζουν τις τύχες τους). 

Η δεύτερη (αντιπροσωπευτικά συστήματα) ενώ αρχικά, μέσα από τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες, δημιούργησε τα θεμέλια για τη διεκδίκηση της ελευθερίας, σταδιακά διαμόρφωσε μια φαντασιακή αίσθηση, με άλλα λόγια μια εικονική ελευθερία. Βαθμιαία τέθηκε στο επίκεντρο της ύπαρξης η υλική υπόσταση του ανθρώπου ως καταναλωτή, η αέναη οικονομική ανάπτυξη, ο ατέρμονας πλανήτης ως πάροχος ύλης, η αυταπάτη μιας κοινωνίας ελεύθερων αγορών.

Ασφαλώς και δικαίως η δεύτερη στάση (ως απόρροια των αντιπροσωπευτικών πολιτικών συστημάτων) αποτέλεσε και την καλύτερη δυνατή έκβαση. Υπό αυτή την οπτική του συμβιβασμού – που φέρει αξιωματικά το μη χείρον βέλτιστο – πορεύτηκαν και συνεχίζουν να πορεύονται οι δυτικές κοινωνίες. Ωστόσο – με την κυριαρχία της οικονομοκρατίας – η φύση και η μορφή (κατ’ επέκταση οι επιπτώσεις σε ατομικό επίπεδο) αυτού του συμβιβασμού, άρχισαν να αλλάζουν. Η πορεία που αρχικά φαινόταν ότι θα εξασφάλιζε την ελευθερία ατομικής δράσης, έκφρασης και ανάδειξης των ικανοτήτων, άρχισε να εδραιώνει μια νέα κατάσταση.

Ο μηχανισμός του ανεξέλεγκτου δανεισμού (σε ατομικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο) οδήγησε τους πάντες σε τεράστια χρέη. Ο καπιταλισμός, σε μια ευτελή συμμαχία με την τεχνολογία, άρχισε σταδιακά να κυριεύει την πολιτική, αναζητώντας τεχνητά (ανύπαρκτα) πεδία εκμετάλλευσης σε ένα όργιο απληστίας.

Σταδιακά, όπως καθετί άλλο που καθορίζεται από το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα, έτσι και η ελευθερία απέκτησε χρηματικό αντίτιμο. Η ιδιώτευση και ο εγκλεισμός στον στενό οικογενειακό πυρήνα, απέκτησαν θεσμική υπόσταση και ο άνθρωπος, δίχως να το συνειδητοποιεί, ξεκίνησε να υποδουλώνει σταδιακά τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό επομένως που διαρρηγνύεται σήμερα είναι η οικονομο-κεντρικής φύσης υπόσταση της ανθρώπινης ζωής. Ο δυτικός άνθρωπος άρχισε να αισθάνεται υποδούλωση, μόνο τώρα όπου η οικονομία του χτυπά την πόρτα.

Στην πραγματικότητα με την παθητικότητά του, την αδιαφορία του για την προσωπική του καλλιέργεια και την απουσία του από τα πολιτικά πράγματα, υπονόμευσε συνολικά ο ίδιος την ελευθερία του πολύ νωρίτερα.

«Πριν από 30 ή 60 χρόνια οι αριστεροί θα σου μιλούσαν για την ένδοξη νύχτα της επανάστασης και οι δεξιοί για την απεριόριστη πρόοδο κ.ο.κ. Σήμερα κανείς δεν τολμά να εκφράσει κάποιο μεγαλεπήβολο ή έστω μετριοπαθώς λογικό πρόταγμα το οποίο να υπερβαίνει τον προϋπολογισμό ή τις επόμενες εκλογές. Υπάρχει συνεπώς ένας χρονικός ορίζοντας. Υπό αυτή την έννοια, η «επιβίωση» είναι ένας όρος στον οποίο μπορούμε να ασκήσουμε κριτική, διότι, φυσικά, όλοι μας νοιαζόμαστε για τη σύνταξή μας και για την εκπαίδευση των παιδιών μας. Αυτός όμως ο χρονικός ορίζοντας είναι ιδιωτικός. Κανείς δε συμμετέχει σε ένα δημόσιο χρονικό ορίζοντα, κατά τον ίδιο τρόπο που κανείς δε συμμετέχει σε ένα δημόσιο χώρο» (Κορνήλιος Καστοριάδης).

Επιπροσθέτως η ιστορία διδάσκει με σαφήνεια, ότι στις κοινωνίες δεν δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να επιλέξουν, ούτε φυσικά να αναζητήσουν συλλογικά τη λύση στα μεγάλα ζητήματά τους. Κάθε φορά, μικρά ή μεγαλύτερα τμήματα των κοινωνιών απαιτούν (με δική τους πρωτοβουλία, κατευθυνόμενη ή μη), διεκδικούν και τελικά κερδίζουν. Τίποτε δεν προσφέρεται (ούτε καν ως επιλογή) και ασφαλώς δεν χαρίζεται από τους λίγους ισχυρούς εξουσιαστές στους πολλούς. Τα ζητήματα επομένως που θα έπρεπε να μας απασχολήσουν καθολικά σήμερα είναι:

-Πώς ο άνθρωπος μπορεί να εξέλθει από την παθητικότητα και την ιδιώτευση περνώντας στην ενεργή συμμετοχή και την συλλογικότητα;
-Πώς μπορεί να γίνει αυτόνομος και ολιγαρκής χωρίς να αισθάνεται μικρός και ασήμαντος;

Με άλλα λόγια, πως μπορεί να διεκδικήσει την ισότητα και την ελευθερία του; Θα πρέπει να μας ενδιαφέρει η εύρεση απαντήσεων στα παραπάνω ερωτήματα δίχως ανυπέρβλητες αντιφάσεις. Στην αναζήτηση των απαντήσεων δεν μπορεί η συλλογική βούληση να ταυτιστεί ή να διαμορφωθεί από επιστημονικές νόρμες και κεντρικές αποφάσεις. Ακριβώς γιατί αυτές οι απαντήσεις (με γνώμονα τη συλλογική βούληση), μπορούν να σηματοδοτήσουν την απαρχή μιας νέας στάσης ζωής και επομένως ενός νέου πολιτικού αιτήματος που θα έχει ως πυλώνα του την ενεργή πολιτική συμμετοχή όλων.

Ο άνθρωπος που σήμερα αισθάνεται αδύναμος και εγκλωβισμένος στα οικονομικά και μη προβλήματά του φέρει και ο ίδιος, τεράστια προσωπική ευθύνη. Είναι όμως βέβαιο πως μπορεί να γίνει και δυνατός και ελεύθερος. Ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι να συνειδητοποιήσει ότι τα παραπάνω ερωτήματα πρέπει και μπορούν να απαντηθούν μόνον συλλογικά.

H αντιξοότητα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για την αναζήτηση μιας ευημερίας (ευτοπίας) που θα βασίζεται στην ολιγάρκεια, την ισότητα και την πραγματική ελευθερία και όχι στην υπερκατανάλωση και στην εθελούσια αυτο-υποδούλωση. Άλλωστε η μετατροπή της όποιας θεωρίας σε πολιτική πράξη ενώ από την μια απαιτεί συλλογικότητα, από την άλλη δεν μπορεί παρά να έχει στο κέντρο της τον ίδιο τον άνθρωπο και αυτό δεν συνθέτει κάποια ακόμη αντίφαση, αλλά το μεγαλείο της κοινωνικής ύπαρξης…

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Χόρτασες από πρωτοχρονιάτικες ευχές ; (αναδημοσίευση)

από redflecteur 

Γιατί σήμερα; Γιατί Ρόζα;
«Να σαι άνθρωπος θα πει να ρίξεις τη ζωή σου ολόκληρη στη βαριά ζυγαριά του «πεπρωμένου» όταν πρέπει να γίνει έτσι. Όμως, την ίδια στιγμή, να χαίρεσαι την κάθε ηλιόλουστη μέρα και το κάθε ωραίο περαστικό σύννεφο.»

Μπρόνκε (Πόζεν), φυλακές φρουρίου 28 /12/ 1916

Αγαπημένη μου *Τίλντε,

Σου απαντώ αμέσως στο χριστουγεννιάτικο γράμμα σου, όσο ακόμα ο θυμός μου διατηρείται φρέσκος. Ναι, το γράμμα σου αυτό, και ας είναι τόσο μικρό, με έκανε έξω φρενών. Σε κάθε σου γραμμή μέσα διακρίνω, το πόσο φοβερά ξανάρχισες να επηρεάζεσαι από το περιβάλλον σου. Το κλαψιάρικο ύφος σου, αυτό το αχ! Και βαχ! Για τις «απογοητεύσεις» που δοκιμάσατε, εξ αιτίας άλλων. Αντίς να κοιτάξετε τον ίδιο τον εαυτό σας στον καθρέφτη, για να αντικρύσετε έτσι όλη την ελεεινότητα της ανθρωπότητας στο πιο ταιριαστό της αποτύπωμα! Και το «εμείς» τώρα, εννοεί το στόμα σου την τελματώδη βατραχοπαρέα σου, ενώ όσο ήσουν κοντά μου, άλλοτες, εννοούσε τη δική μου συντροφιά. Στάσου λοιπόν και θα ασχοληθώ και με το «σεις».

Με μελαγχολία μου λες, ότι σας θεωρώ «πολύ λίγο ριψοκίνδυνους». «Πολύ λίγο» όρος πολύ συγκαταβατικός. Δεν είστε μονάχα καθόλου τολμηροί, είστε μάλιστα «ερπετά». Ο χαρακτηρισμός μου δεν δηλώνει μόνο τη διαφορά του βαθμού, αλλά και την ουσία. «Εσείς» ουσιαστικά, ανήκετε σ΄ ένα άλλο ζωολογικό είδος απ΄ ότι εγώ, και η γκρινιάρικη, μισοκακόμοιρη, δειλή και ατελής υπόστασης μου είναι τόσο ξένη, τόσο μισητή τώρα, όσο ποτές. Η «διακινδύνευση» θα σας ταίριαζε μου γράφεις «μονάχα που εξ αιτίας της σε χώνουν στα μπουντρούμια και σε τι θα ωφελούσε». 

Αχ ! Εσείς, δυστυχισμένες μικρομπακαλίστικες ψυχές, έτοιμες να πουλήσετε «τοις μετρητοίς» λίγον «ηρωισμό», έστω και για τρεις σκουριασμένες χαλκοδεκάρες, φτάνει να μετρηθεί το «όφελος» πάνω στο τραπέζι της συναλλαγής. Και τα απλά λόγια ενός τίμιου και ευθύ άνθρωπου: «Εδώ στέκομαι δεν μπορώ αλλιώς, ο θεός ας με βοηθήσει» εσείς δε θα το ξεστομίσετε ποτέ! Μεγάλη τύχη, που η ως τώρα ιστορία δεν έγινε από κάτι ομοίους σας, γιατί αλλιώς δε θα χαμε γνωρίσει την Μεταρρύθμιση και θα βρισκόμασταν ακόμη στο ancient regime.

Όσο για μένα, που ποτές μου δεν υπήρξα μαλακή, τον τελευταίο τούτον καιρό έγινα σκληρή σαν ακονισμένο ατσάλι. Και από δω και μπρος δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου την παραμικρή παραχώρηση, τόσο στον πολιτικό στίβο, όσο και μέσα στον προσωπικό κύκλο. Σαν αναθυμούμαι τη γαλαρία των ηρώων σας με πιάνει ναυτία. Τον γλυκό Χάαζε, τον Ντίτμαν με την ωραία γενειάδα και τις γοητευτικές αγορεύσεις του στη βουλή, τον άστατο « ποιμένα» Κάουτσκι, που ο Μανωλάκης σου τον ακολουθεί σ όλα του τα ύψη και βάθη, το μεγαλοπρεπή Αρτουρ – ουφ ! je n’ en finirai ! Σου τ΄ορκίζομαι ! Κάλιο έχω να μείνω μέσα, χρόνια και χρονάκια – δε σου λέω, εδώ είμαι σαν σε Παράδεισο – έστω στα μπουντρούμια της Αλεξάντερπλατς, στο μεγάλο κελί των ένδεκα τ.μ. και το βράδυ χωρίς φως, σφηνωμένη, ανάμεσα στο C (αλλά χωρίς W) και το σιδερένιο ράντζο, έχοντας για συντροφιά μου τον αγαπημένο μου Moricke, παρά να μαι με τους ήρωες σας, χωρίς το δικαίωμα να πω τη λέξη «θα αγωνιστούμε» ή να κάνω κάτι!

Θα προτιμούσα ασφαλώς να συναναστρέφομαι τον κόμη Westarp, όχι γιατί αναφέρθηκε μέσα στο Ραιχστάγκ «στα αμυγδαλωτά βελούδινα μάτια μου», αλλά γιατί είναι άντρας!
Σου το δηλώνω, μόλις μπορέσω και βγάλω πάλι το μουσούδι μου στον ελεύθερο αγέρα, θα σας κυνηγήσω, θα καταδιώξω τη «βατραχοπαρέα» σας με ήχους πνευστών οργάνων, με κλαγγές καμτσικιών και με λυσσασμένα σκυλιά- όπως η Πενθεσίλεια – αλλά σεις προς Θεού ! δεν έχετε κανέναν Αχιλλέα ανάμεσα σας!

Χόρτασες από πρωτοχρονιάτικες ευχές ;
Κοίτα λοιπόν να μείνεις άνθρωπος. Το παν είναι να παραμείνει κανείς άνθρωπος. Δηλαδή σταθερός και διαυγής και χαρούμενος, παρ όλα αυτά, γιατί οι κλαυθμυρισμοί είναι κύριο χαρακτηριστικό της αδυναμίας.

Να σαι άνθρωπος θα πει να ρίξεις τη ζωή σου ολόκληρη στη βαριά ζυγαριά του «πεπρωμένου» όταν πρέπει να γίνει έτσι. Όμως, την ίδια στιγμή, να χαίρεσαι την κάθε ηλιόλουστη μέρα και το κάθε ωραίο περαστικό σύννεφο.

Αν δεν ξέρω να γράφω συνταγές, το πώς πρέπει να ναι ο άνθρωπος, το μόνο που μπορώ να ξέρω είναι το πώς είναι. Και εσύ το’ξερες πολύ καλά, σαν περπατούσαμε στο χωράφια και το κόκκινο χρώμα του ήλιου ξαπλωνόταν πάνω στα στάχια. Ο κόσμος είναι τόσο ωραίος μ΄όλη τη φρίκη του και θα ναι σίγουρα πιο ωραίος, αν δεν τον βάραιναν οι αδύναμοι και οι δειλοί

Έλα, τώρα, σου χαρίζω ένα ακόμη φιλί, γιατί είσαι και θα μείνεις ένα τίμιο μικρό ανθρωπάκι.
Στην υγειά σου και Καλή Χρονιά !!
Ρόζα

*Ματθίλδη Βούρμ. Στενή φίλη της Ρόζας. Γνωστή φεμινίστρια και παθιασμένη αντι-φασίστρια. Μέσω της δημοσιογραφίας της στο γερμανικό Ράιχσταγκ, αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών, των εργαζομένων και για τη δημοκρατία.

Πηγή:
Τι ζητάει ο Σπάρτακος. Γράμματα απ’ τη φυλακή.
Ρόζα Λούξεμπουργκ
μετάφραση: Α. Στίνας
*Πίνακες Μαξ Έρνστ

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Αν είχαμε άπειρο χρόνο (αναδημοσίευση)

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ



Είναι κλεισμένα τα χάδια σου σε κουτί αιωνιότητα. 
Τα χείλη σου περιμένουν στο κατώφλι της αγάπης. 
Αν είχαμε άπειρο χρόνο θα ψαρεύαμε στην όχθη σου φιλιά. 
Θα κάναμε θραύση εις το όρος Αραράτ,
 θα γεμίζαμε σπόρια την ποδιά σου 
και το καθρεφτάκι σου αχνό.

Αν είχαμε χρόνο άπειρο δε θα κωλώναμε πουθενά. 
Ο φόβος θα κυκλοφορούσε στα βιβλία και στο σινεμά. 
Στα φαράγγια τη νύχτα με τους λύκους. 
Στους χέρσους τάφους. 

Αν είχαμε άπειρο χρόνο δε θα κάναμε σπουδές 
και δε θα κορνιζάραμε πτυχία. 
Θα βγάζαμε γλώσσα στο θεό της φθοράς. 
Στον ακόρεστο φονιά των ατίθασων βυζιών 
θα βάζαμε φωτιά.

Νυχθημερόν θ’ ακούγαμε διαβολικά γουργουρητά. 
Γέλια της γύμνιας κελαρυστά. 
Δεν θα είχαμε χρονολογίες θανάτου εντός παρενθέσεως, 
επικήδειους, φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες.
Χριστιανούς σταυροφόρους με χατζάρες
και μάνατζερ με κοφτερά χαμόγελα. 

Δεν θα είχαμε διαφθορά μόλυνση σφαγές 
παρά μονάχα του τραπεζίτη ήλιου τα δόντια
να ροκανίζουν τις καταθέσεις μας.

Θεσσαλονίκη: Οκτώ διαμερίσματα με κομμένο ρεύμα στην ίδια πολυκατοικία!

πηγή: salonicanews


Μια συνταρακτική εικόνα, από την είσοδο πολυκατοικίας στη δυτική Θεσσαλονίκη, έδωσε, σήμερα, Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014, στη δημοσιότητα, η Επιτροπή Δράσης Δυτικών Συνοικιών.

Στη φωτογραφία απεικονίζονται οι "χελώνες" της ΔΕΗ των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας και, όπως μπορεί να δει κάποιος, οκτώ από αυτά φέρουν την ειδική κόκκινη σήμανση, που σημαίνει ότι...
η ηλεκτροδότηση στα διαμερίσματα έχει διακοπεί από την Επιχείρηση, λόγω χρέους...

Τα μέλη της Επιτροπής Δράσης Δυτικών Συνοικιών δηλώνουν πως θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσιες τους και καλούν στις εξής συγκεντρώσεις:
Δευτέρα 22/12,
Τρίτη 23/12, και
Τετάρτη 24/12 στις 10πμ έξω από τη ΔΕΗ Δυτικών Συνοικιών (26ης Οκτωβρίου 28, απέναντι από τα δικαστήρια).

Πάρκο Ναυαρίνου: κυκλοφόρησε το ημερολόγιο του 2015

Κυκλοφόρησε το ημερολόγιο του Αυτοδιαχειριζόμενου πάρκου Ναυαρίνου για το 2015 και θα το βρείτε στα παρακάτω σημεία πώλησης, στην τιμή των 3 ευρώ. 

Τα έσοδα προορίζονται για την οικονομική ενίσχυση της τόσο συναρπαστικής , όσο και απαιτητικής προσπάθειας συνεχούς δημιουργίας ενός ζωντανού χώρου ελευθερίας και αντίστασης, στην καρδιά της πόλης.


Στέκια και Καταλήψεις
Κ*Βοξ Θεμιστοκλέους και Αραχώβης, Εξάρχεια
Νοσότρος Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια
Στέκι Μεταναστών Τσαμαδού 13, Εξάρχεια

Βιβλιοπωλεία
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια
Βιβλιοπωλείο Εκδόσεις των Συναδέλφων Ερεσσού 35, Εξάρχεια
Παλαιοβιβλιοπωλείο Τζαβέλλα 5, Εξάρχεια
Αλφειός Χαριλάου Τρικούπη 22, Κέντρο

Άλλα καταστήματα
Ψιλικατζίδικο Ναυαρίνου 15, Εξάρχεια
Βυσσινόκηπος Ζ.Πηγής 27, Εξάρχεια
Everyday a story Z. Πηγής 33, Εξάρχεια
Το περιβόλι της οικολογίας Α. Μεταξά 13, Εξάρχεια
Το θυμάρι του Στρέφη Καλλιδρομίου 51, Εξάρχεια
Σβούρα Σπ. Τρικούπη 21, Εξάρχεια
Lacandona Ηπίτου 4, Σύνταγμα
Το παγκάκι Γ.Ολυμπίου 17, Κουκάκι

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

H μοναξιά του αρθρογράφου μεγάλων αποστάσεων (αναδημοσίευση)

Από τον Θωμά Τσαλαπάτη
(στην εφημερίδα Εποχή)



Περνούν οι μέρες, περνούν τα άρθρα. Κείμενο πέφτει πάνω σε άλλο κείμενο, σκόνη πάνω σε άλλη σκόνη, λόγια που μοιράζονται σε γραμμές, σε παραγράφους, σε οθόνες. Πρόχειρες σκέψεις, σκέψεις μελετημένες, γραμμένες στη βιασύνη της διορίας, στον άπλετο χρόνο εκτός ωραρίου. Υποσημειώσεις και παρατηρήσεις στο οπισθόφυλλο της μέρας, της κάθε μέρας. Στην περιοδικότητα των περιοδικών, στο εφήμερο των εφημερίδων, ανάμεσα σε ένα κλικ που γεννά και ένα κλικ που σβήνει. Άρθρα πάντοτε φρέσκα, ένα βήμα πριν το φέρετρο της ταξινόμησης, το ρηχό τάφο του αρχείου.

Πού πάνε τα άρθρα όταν πεθαίνουν;
Ποια η διάρκεια ενός άρθρου; Είναι ο χρόνος που καταναλώνει κάποιος να το διαβάσει; Η στιγμή μέχρι να αντικατασταθεί από ένα νέο κείμενο του ίδιου αρθρογράφου; Ο χρόνος που διεκδικεί στη σκέψη του αναγνώστη μέχρι να σβηστεί από άλλα γεγονότα, σημειώσεις, παρατηρήσεις ή και άλλα άρθρα; Και που πάνε τα άρθρα όταν πεθαίνουν; Όταν βγαίνουν εκτός κυκλοφορίας, εκτός αφής και εκτός μνήμης. Άραγε συνεχίζουν να συνομιλούν και τότε; Να επαναλαμβάνουν τα ίδια λόγια, τα ίδια σχόλια, την ίδια εκείνη μέρα που περιέχουν; Και αν όχι, τότε για τι θέματα μιλούν; Μήπως παραφράζουν τους εαυτούς τους; Μήπως αλλάζουν τη σειρά των λέξεών τους για να πούνε άλλες ιστορίες, άλλες παρατηρήσεις και άλλα σχόλια; Μήπως ακόμη σχολιάζουν -με ελαφριά διάθεση κουτσομπολιού- τους γραφιάδες και τους αναγνώστες τους; Προδίδουν τα μυστικά πίσω από τις γραμμές, τους συνειρμούς που ξεκινούν από τις δικές τους φράσεις, τις παραφράσεις και τις παρερμηνείες, τη σιωπή που κρύβει κάθε τι που ειπώνεται; (ίσως να είπαμε πολλά, άλλωστε και αυτό εδώ είναι ένα άρθρο και πολύ φοβάμαι πως θα μαρτυρήσει τις σκέψεις που μόλις διατυπώσαμε στα άλλα άρθρα που θα πάει να συναντήσει ακριβώς τη στιγμή που θα τελειώσετε την ανάγνωση του).

Μα η ερώτηση καμιά φορά είναι πολυτέλεια και πού χρόνος για τέτοια. Με το μάτι σε υπερένταση για την ανεύρεση του θέματος, κάθε φορά του νέου θέματος, κάθε φορά του ίδιου θέματος, σε τίτλους εφημερίδων, σε διαδικτυακά σχόλια, στα ψυγεία των φυλαγμένων για ώρα ανάγκης θεμάτων, σε άγραφα άρθρα που τριγυρνούν τους δρόμους, που στριμώχνονται σε λεωφορεία, διαδρόμους και μαγαζιά. Εδώ θα πλανηθούμε, στους χειρόγραφους δρόμους, με τους τροχούς βουλιαγμένους στη λάσπη της μελάνης, επαναλαμβάνοντας την ίδια φράση σαν τελετουργία ή σαν λόξυγκα, λερωμένοι από επιφωνήματα και από σημεία στίξης, ειπωμένοι μέσα στη φωνή της μέρας. 

Ποια η απόσταση που καλύπτουμε γράφοντας; 
Καμιά φορά γυρνάς πίσω σε παλιά γραφτά αναζητώντας τις μέρες που πέρασαν, τα γεγονότα, αναζητώντας την πορεία που σε έφερε πάλι σήμερα μπροστά στη λευκή σελίδα. Άρθρα που ξέχασες, ή που σε ξέχασαν, παρατηρήσεις και σχόλια που προσπαθείς να καταλάβεις τι σημαίνουν, καινούρια αδιέξοδα δρόμων παλιών. Προσπαθώντας να αναστήσεις τα περασμένα γραπτά –έστω για λίγο, όσο κρατά η ανάγνωση. Σαν μια μάταιη τεχνητή αναπνοή με το βλέμμα σου. Ανατρέχεις έτσι ανάποδα προς τα πίσω. Διαβάζεις τον εαυτό σου ανάποδα, σαν κρεμασμένο από τα πόδια. Μαζί με σένα και τα κείμενά σου ανάποδα, με όλες σου τις λέξεις να στάζουν τόνους. Και όλα μαζί σε αυτή την άβολη στάση παρακάμπτουν τα πολλά ερωτήματα για να συνηγορήσουν στο ένα Ερώτημα: 

Ποια η απόσταση που καλύπτουμε γράφοντας; Ό,τι και να καταφέρεις, ό,τι και να προσπαθήσεις, ό,τι και να φοβηθείς είσαι πάντοτε δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Γιατί πάντοτε προσπαθείς να καλύψεις τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση. Την απόσταση αυτή που εκτείνεται από την σιωπή στη λέξη και από εσένα στον Άλλο. Να μιλήσεις, απλά να μιλήσεις και αν είσαι τυχερός να μιλήσεις με τον άλλο. Κουβαλώντας πάντοτε την ψευδαίσθηση πως και εκείνος σου απαντά (μια ψευδαίσθηση που κάνει τα πάντα πιο αληθινά). Και τελικά –έστω για απόψε μόνο- το άρθρο σου να είναι ταυτόχρονα και το θέμα σου. Επιτρέποντας σου να αφιερώσεις λίγες λέξεις παραπάνω, στις λεγεώνες των τόσων άρθρων που ξεχάστηκαν και κυρίως στην μοναξιά των αρθρογράφων μεγάλων αποστάσεων.

Λόγια σαν ψίθυροι προς τη νέα ζωή (αναδημοσίευση)

από τον Ανιχνευτή
 

Σε αγαπώ πολύ μωρό μου! Πάντα θα είμαι εδώ για εσένα ζωή μου! Γι'αυτό καθώς σε κοιτώ να κοιμάσαι γαλήνια στην κούνια σου, μ'ένα χαμογελάκι χαραγμένο στο προσωπάκι που μου δίνει τη δύναμη να τα βάλω με όλα τα τέρατα και τα κακά στοιχειά του κόσμου για χάρη σου, νιώθω μια έντονη ανάγκη να σου μιλήσω. Με το μυαλό μου. Ελπίζοντας να μην ταράξω την ονειρική σου γαλήνη και πιθανή παραμονή σε νεραϊδότοπους και μαγεμένα τοπία που εμείς χάσαμε πια την πρόσβαση σε αυτά γιατί μας ενηλικίωσαν οι καταστάσεις της "κανονικότητας" πρόωρα. 

Όμως δεν θέλω να σου κρύψω τίποτα. Και καθώς όταν είσαι ξύπνιο και καθώς μεγαλώνεις θα προσπαθούμε να απαλύνουμε για εσένα την ασχήμια και τον παραλογισμό αυτού του κόσμου, δίνοντας έμφαση στις όμορφες και μαγικές πτυχές του που πάντα υπάρχουν εδώ για να ανακαλύψεις, ωστόσο τώρα που κοιμάσαι θα σου μιλήσω. Ελπίζοντας πως δεν θα με ακούσεις και όταν θα μπορείς να με ακούσεις και να καταλάβεις...εγώ να βρω τους κατάλληλους τρόπους να σου εξηγήσω, να σε συμβουλέψω χωρίς να σε γαλουχήσω, να σε μάθω πράγματα χωρίς να σου επιβάλλω, να σου δείξω εικόνες χωρίς να κάψω τα μάτια σου, να φυσήξω μέσα σου δύναμη χωρίς να σκληρύνω την καρδούλα σου ώστε αυτή να γίνει πέτρα, να συμβάλλω στο να διατηρηθεί μέσα σου ζωντανή η ζέστα της αγνότητας και παιδικότητας ενάντια σε όλη την κακότητα και μονολιθικότητα και υπουλία των πάσης φύσεως ιερατείων του κόσμου, την επιδημική βλακεία και μεγαλομανία, την απάτη κι αλληλοεξαπάτηση και μαζική βοσκή και μονίμως άλυτα αδιέξοδα παρά το σάλεμα της απλότητας και λειτουργικότητας των λύσεων... που σαλεύουν με αγωνία φιμωμένες κι εξορισμένες στο χλευασμό και την δημόσια-εμφυτευμένη από τα πάνω-δυσπιστία. Κάτι σαν τα μικρά μυστικά που χρειάζονται προστασία, γιατί τα μεγάλα προστατεύονται από τη δημόσια δυσπιστία. 

Σου μιλάω εγώ, ο πατέρας σου. Αυτός που μαζί με τη μητέρα σου αποφασίσαμε συνειδητά να σε φέρουμε στο συγκεκριμένο κόσμο, να ανοίξεις τα ματάκια σου στο συγκεκριμένο γεωγραφικό και ιστορικό χωροχρόνο, στη συγκεκριμένη εγχώρια και διεθνή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, κάτω από τις τρύπιες και αποπνικτικές φτερούγες των συγκεκριμένων αντι-ανθρώπινων και υπερφίαλων και αντι-ερωτικών ιδεολογημάτων, μέσα στη διανοητική ρύπανση αιμοσταγών και άκρως υποκριτικών και δογματικών θρησκειών και παρασιτικών σε βάρος των χαρών και των δυνατοτήτων της ζωής, κάτω από τα δηλητηριώδη κεντριά και τα αρπαχτικά νύχια φρενοβλαβών και ασύμβατων με την ανάπτυξη της ζωής χρηματοπιστωτικών κρεματορίων και ιδρυμάτων, στο στόχαστρο της αδιαφορίας και του περιθωρίου πλάνων και πρότζεκτ και μεθοδεύσεων από γλοιωδέστατα και ανάξια λόγου αποβράσματα (αστειότατοι συνήθως νάνοι που συχνά φαντάζουν ως γίγαντες στα ζαλισμένα μάτια των μαζανθρώπων), ανδρείκελα και γύναια, τα οποία οι άνθρωποι επιλέγουν με μοιρολατρία, εθελοδουλία και παρωδίες πολιτικών διαδικασιών ώστε να κακοποιούνται ψυχοσωματικά από αυτά και τα οποία δεν δίνουν δεκάρα για εσένα και όλα τα μωράκια που έρχονται μέσα στο κλάμα και την περιέργεια να αδράξουν την σάρκα και την ψυχή του κόσμου... Που τα υποδέχεται με μέτρα σκληρής μα "αναγκαίας" λιτότητας και υποθηκευμένης σε τραπεζίτες και πολυεθνικές επιβίωσης, μέσα σε τσιφλίκια προκλητικής μειοψηφικής αφθονίας και τους προσφέρει ως καλωσόρισμα από νωρίς την επαφή με πληγές σαρκικές και πνευματικές και την τρομαχτική ψύχρα μιας ανύπαρκτης ή στην καλύτερη περίπτωση λειψής στην υπόστασή της ψυχής.


Σταματώ για λίγο να πάρω μια ανάσα, όντας κι εγώ κάπως τρομαγμένος με όλες αυτές τις διαπιστώσεις και το βάρος τους στις πλάτες και το κεφάλι μου. Όμως δεν με παίρνει ούτε για αστείο να λιποψυχήσω...να τις αποδεχτώ ως "φυσιολογικότητα", ως μη αναστρέψιμη κανονικότητα, ως status quo! Για χάρη σου, πάνω απ'όλα μάτια μου, γιατί είμαι υπεύθυνος που βρίσκεσαι εδώ, που γεμίζεις τη ζωή μου με μια πρωτόγνωρη χαρά, προερχόμενη από την ίδια τη φύση και ουσία της ζωής και μεταφερόμενης και πέρα από αυτή. Πέρα από το εφήμερο αυτού του κόσμου...Αν ποτέ με ρωτήσεις λοιπόν μεγαλώνοντας και βλέποντας και κατανοώντας..."γιατί σε έφερα εδώ"...Κάτι που σημαίνει ότι τίποτε δεν θα έχει αλλάξει προς το καλύτερο κι έχω κι εγώ μερίδιο ευθύνης γι'αυτό...Το μόνο που θα μπορώ να σου απαντήσω είναι μάλλον αυτό: γιατί η παρουσία σου κάνει αυτόν τον κόσμο πιο όμορφο (και θέλω να πιστεύω ότι έτσι νιώθουν οι γονείς, τουλάχιστον ο περισσότεροι, για τα παιδιά τους) και γιατί μου δίνει το κίνητρο ποτέ να μη σταματήσω να προσπαθώ, όπως μπορώ, μπας και γίνει αυτός ο κόσμος λίγο πιο υποφερτός και ανθρώπινος, ματάκια μου. Για σένανε και για όλα τα παιδάκια του κόσμου, όπου κι αν βρίσκονται αυτά. Και κλαίνε από χαρά, λύπη, πείνα, εγκατάλειψη, στομφώδεις ατζέντες "ανάπτυξης" ή σωτηριολογίας και παραληρήματα κάθε είδους σχιζοφρενικού φανατισμού, που όλα τα τερατώδη αυτά μαζί πατάνε πάνω σε κουφάρια ανθρώπινα...Θα τα καταφέρουμε όμως μωρό μου! Έτσι; Έστω εσύ και η γενιά σου, θέλω τόσο πολύ να πιστεύω κι ας μην είμαι πια εγώ εδώ...

Aνοιχτή Συνέλευση Μηχανικών: Κινητοποίηση στο ΕΤΑΑ τη Δευτέρα 22/12/14

1. Για το ΕΤΑΑ

Αυτή τη στιγμή το ταμείο δεν μπορεί να δώσει ασφαλιστική ενημερότητα σε κανέναν απολύτως μηχανικό! ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως χρωστάμε τις αναδρομικές αυξήσεις με προσαύξηση και όχι μόνο αυτοί που είχαν χρέη προς το ταμείο! Όλες οι καταστάσεις των οφειλετών στάλθηκαν στην ΗΔΙΚΑ και από εκεί στις ΔΟΥ. Περιλαμβάνονται ακόμα και οι αυξήσεις των εισφορών (από 7/2011) τις οποίες το ταμείο δεν μας ζήτησε ποτέ να πληρώσουμε. Οι αυξήσεις αυτές είναι προσαυξημένες με τους τόκους υπερημερίας και όλες τις τοκογλυφικές επιβαρύνσεις! 

Η διαδικασία κινήθηκε «υπηρεσιακώς» με βάση το νόμο 4254/2014. Προετοιμάστηκε πάνω από ενάμιση μήνα από το ΤΣΜΕΔΕ και όλους τους κλάδους του ΕΤΑΑ. Αυτή η ενέργεια δεν καλύπτεται από καμιά απόφαση της διοίκησης του ταμείου.

Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Οικονομικών θέλουν να εισπράξουν βίαια ασφαλιστικές εισφορές και μάλιστα όχι μόνο τις ληξιπρόθεσμες, αλλά και τις προσαυξημένες, παρά την απόφαση της διοίκησης του ΕΤΑΑ, αυξήσεις εισφορών τις τελευταίας τριετίας.

Η καταρρέουσα κυβέρνηση δεν σταματά πουθενά! Περισσότερες από 80 βουλευτικές και υπουργικές τροπολογίες έχουν κατατεθεί τα τελευταία 24ωρα στα νομοσχέδια που ψηφίζονται αυτές τις ημέρες στη Βουλή, ενώ έχει προγραμματιστεί η ψήφιση τριών νομοσχεδίων έως και τη Δευτέρα. Η αντισυνταγματική εκτροπή επιτείνεται.

Η αναγκαστική είσπραξη ασφαλιστικών οφειλών από τις ΔΟΥ αποτελεί μια ακόμα βόμβα για την ζωή των ασφαλισμένων, μετά μια σειρά πληγμάτων που προηγήθηκαν (όπως η αποστολή στοιχείων οφειλετών στο ΚΕΑΟ και η καταστροφική αύξηση εισφορών, παρά τις αντίθετες αποφάσεις της διοίκησης του ταμείου, η απώλεια της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και των ασφαλιστικών προϋποθέσεων άσκησης επαγγέλματος για την πλειοψηφία των μηχανικών, η αρπαγή αποθεματικών).

Οι σημερινοί πρωτεργάτες της μνημονιακής καταστροφής στο ταμείο είναι γνωστοί. Πρόκειται για τον πρόεδρο του ΕΤΑΑ Σελιανάκη, την προϊσταμένη εισφορών στο ΤΣΜΕΔΕ Λέκκα και την κυβερνητική επίτροπο.

Τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ του ΕΤΑΑ αλλά και της ΔΕ του ΤΣΜΕΔΕ είτε δεν θέλησαν είτε δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την καταστροφή. Ασφαλώς δεν εξομοιώνουμε όλα τα μέλη των διοικήσεων αυτών με τους πρωταίτιους. Εφόσον όμως διατηρούν ίχνος ευθιξίας οφείλουν να παραιτηθούν: η Ανοιχτή Συνέλευση Μηχανικών πάντως το απαιτεί. Καλούμε να ζητήσουν το ίδιο όλοι οι φορείς των μηχανικών αλλά και των υπόλοιπων ασφαλισμένων στο ΕΤΑΑ.

Η Ανοιχτή Συνέλευση Μηχανικών καλεί όλους τους μηχανικούς, που ορθώνουν ή θέλουν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην εξόντωση και την καταστροφή που μεθοδεύεται , σε κινητοποίηση την Δευτέρα 22.12.2014, στις 9.00πμ, στα γραφεία του ΕΤΑΑ (Μάρνη 22), για να ακυρώσουμε οριστικά τη λειτουργία της σημερινής διοίκησης του ταμείου, που στη συνείδηση των ασφαλισμένων έχει ήδη εκπέσει..

2. Για το ΤΕΕ.

Ένας από τους λόγους που οι εκπρόσωποι των μηχανικών στο ΤΣΜΕΔΕ και το ΕΤΑΑ παρέμειναν είτε αδρανείς είτε ανήμποροι να αποτρέψουν την από καιρό και εμφανώς κλιμακούμενη σημερινή καταστροφή, είναι η ανάμειξή τους στην περαιτέρω εμπλοκή των αποθεματικών του ΤΣΜΕΔΕ στην Τράπεζα Αττικής. Την πολιτική όμως ευθύνη για αυτό, φέρει η ΔΕ του ΤΕΕ, που μονίμως προκαλεί και καλύπτει αυτή την εμπλοκή.

Η Ανοιχτή Συνέλευση Μηχανικών καλεί την Αντιπροσωπεία του ΤΕΕ να ακυρώσει την τελευταία απόφαση της ΔΕ του ΤΕΕ τη συμμετοχή του ΤΣΜΕΔΕ στην επερχόμενη ανακεφαλαιοποίηση της Τράπεζας Αττικής.

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Κινητοποίηση ενάντια στα διόδια, Κυριακή 21/12 στις 12:00, στον κόμβο Βαρυμπόμπης,

(φωτογραφία από την κινητοποίηση της 16.2.2014)

Επειδή οι δρόμοι είναι δημόσιο κοινωνικό αγαθό, 
Επειδή τα δημόσια αγαθά πρέπει να παρέχονται δωρεάν σε όλους τους πολίτες, 
Γι' αυτό, οι δρόμοι δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία και μέσο πλουτισμού του κεφαλαίου 

Επειδή οι ληστρικές συμβάσεις παραχώρησης των Εθνικών Οδών χαρίζουν δις στους εργολάβους,
Επειδή με βάσει αυτές οι εργολάβοι μπορούν να βάζουν διόδια σχεδόν κατά βούληση, μετωπικά και πλευρικά,
Επειδή μπορούν να αυξάνουν το κόστος των διοδίων επίσης κατά βούληση,
Γι αυτό οι συμβάσεις παραχώρησης πρέπει να καταργηθούν 

Επειδή η κατάσταση στην Αττική (και όχι μόνο) έγινε αφόρητη, 
Επειδή ήδη προστέθηκαν νέοι μετωπικοί και πλευρικοί σταθμοί διοδίων πριν ένα χρόνο, 
Επειδή ήδη το κόστος των διοδίων αυξήθηκε μέχρι 300%, 
Επειδή νέα πλευρικά διόδια προγραμματίζονται άμεσα στον Άγιο Στέφανο και τη Βαρυμπόμπη, 
Επειδή ο εργολάβος ήδη υπέβαλε Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για τα νέα διόδια, 
Γι αυτό πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα 

Επειδή με τα νέα διόδια η χρήση της Εθνικής Οδού θα γίνει απαγορευμένη για τους πολλούς, 
Επειδή άλλο ένα χαράτσι επιβάλλεται στο λαό, 
Επειδή μας φυλακίζουν μέσα στα σπίτια μας, 
Επειδή παράπλευροι δρόμοι είτε δεν υπάρχουν καθόλου, είτε είναι ανεπαρκείς και επικίνδυνοι, 
Επειδή και το υπόλοιπο οδικό δίκτυο είναι απολύτως ανεπαρκές για να δεχθεί τον επί πλέον φόρτο, 
Επειδή με τα νέα διόδια το υπάρχον δίκτυο θα φρακάρει, 
Επειδή όλα αυτά θα κοστίσουν ζωές, ατυχήματα, ατέλειωτο μποτιλιάρισμα, ρύπανση, καύσιμα και εκνευρισμό, 
Γι αυτό η αντίδραση πρέπει να αφορά σε όλη την Αττική, και να συμπεριλάβει δήμους, περιφέρεια, κινήματα, φορείς και όλο το λαό. 

Τρεις δήμοι (Ωρωπού, Διονύσου, Κηφισιάς), η περιφέρεια Αττικής, και τα τοπικά κινήματα άρχισαν την κινητοποίηση. Συγκρότησαν διαδημοτικό συντονιστικό ενάντια στα διόδια. 
Στοχεύουν στη δημιουργία μιας Παναττικής Συντονιστικής Επιτροπής αγώνα για να φύγουν τα διόδια από την Αττική. 
Απαιτούν να σταματήσουν όλες οι ποινικές και οικονομικές διώξεις που έχουν ασκηθεί εναντίον πολιτών που συμμετέχουν στα κινήματα ενάντια στα διόδια. 
Η Περιφέρεια Αττικής ήδη απέρριψε την κατασκευή νέων διοδίων (ωστόσο δήμοι και περιφέρεια δεν αποφασίζουν, η διορισμένη Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής αποφασίζει). 

H πρώτη κινητοποίηση οργανώνεται από το διαδημοτικό συντονιστικό των 3 δήμων την ερχόμενη Κυριακή 21/12: 

ΩΣ ΕΔΩ! ΕΞΩ ΤΑ ΔΙΟΔΙΑ ΑΠ'ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ! 
ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΔΙΟΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ! 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΜΒΟ ΒΑΡΥΜΠΟΠΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 /12 ΣΤΙΣ 12:00 
(ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΟΡΕΙΩΝ ΔΗΜΩΝ ΣΤΑ ΠΛΕΥΡΙΚΑ ΔΙΟΔΙΑ ΜΑΛΑΚΑΣΑΣ ΣΤΙΣ 10:30) 

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΚΗΦΙΣΙΑΣ 

Δείτε λεπτομέρειες για όλες τις πρόσφατες εξελίξεις για το θέμα εδώ

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ:Νέα ματαίωση πλειστηριασμών

 Νίκη των αλληλέγγυων

Ακόμα μια προσπάθεια πλειστηριασμού κατοικιών και επαγγελματικών χώρων συμπολιτών μας από τις τράπεζες προσέκρουσε στην αντίδραση του οργανωμένου κινήματος συμπαράστασης και αλληλεγγύης και ματαιώθηκε.

Η μεγάλη συμμετοχή πολιτών και η αποφασιστική τους στάση απέτρεψε την προσπάθεια των συμβολαιογράφων των τραπεζών, αλλά κι ενός απεσταλμένου της εισπρακτικής εταιρείας των γνωστών αδελφών Σιούφα ( υιών του πρώην Προέδρου της Βουλής και στελέχους της ΝΔ ) που, σημειωτέον, προσήλθε στο Ειρηνοδικείο συνοδεία 3 αστυνομικών, να ξεκινήσουν τη διαδικασία κι ανάγκασε την Ειρηνοδίκη να ανακηρύξει τους πλειστηριασμούς άγονους.

Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται πως η ενότητα και η αποφασιστικότητα του λαού είναι ικανή να αποτρέψει κάθε σχέδιο εις βάρος του. Στο χώρο του Ειρηνοδικείου και δίπλα στους συμπολίτες που οι τράπεζες ήθελαν να τους πάρουν τους κόπους μιας ζωής παραβρέθηκαν οργανωμένα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, των ΑΝΕΛ, του ΕΠΑΜ και του κινήματος Πλειστηριασμοί STOP, καθώς και η Αντιδήμαρχος Ν.Ιωνίας και επικεφαλής του συντονιστικού φορέων κατά των πλειστηριασμών Ο. Κατημερτζή, ο επικεφαλής της Α. Κ. Ε. Π. και δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου Π. Βλασσόπουλος και μέλη της παράταξης Συμμαχία Πολιτών για τη Μεταμόρφωση.

Το νέο ραντεβού των αλληλέγγυων δόθηκε για την επόμενη Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2014 στις 15.30' καθώς,παρά το ότι είναι Παραμονή Χριστουγέννων, έχουν προγραμματιστεί νέοι πλειστηριασμοί.
πηγή: ekfrasi.net

Η έκφραση «δεν γίνεται» αφορά μόνο στους δειλούς και βολεμένους (αναδημοσίευση)


από http://ta4mx.blogspot.gr/2014/12/blog-post_7.html

Ένα σχολείο στο Φουρφουρά της Κρήτης που έχει γίνει δεκτό στην παγκόσμια λίστα των Σχολείων της Εναλλακτικής Εκπαίδευσης! Μεταξύ των δράσεων που έχει εισαγάγει στο σχολικό του πρόγραμμα είναι και η δημιουργία ενός «καναλιού» εκπαιδευτικής τηλεόρασης τον Οκτώβριο του 2011 με το όνομα «Τα Μικρά Αμαριωτάκια», με την στήριξη του υπουργείου Παιδείας. Το τελευταίο κατόρθωμα αυτού του σχολείου είναι η αντικατάσταση των παραδοσιακών καρεκλών με ελβετικές μπάλες! Ιδού η ανακοίνωση του σχολείου: «Σήμερα ήταν μια ιδιαίτερη μέρα! Τα τελευταία 5 χρόνια λέγαμε ότι θέλαμε να κάνουμε τα θρανία και οι καρέκλες να μοιάζουν περιττά στην τάξη. Να αντικατασταθούν αν είναι δυνατόν με αντικείμενα πιο χρηστικά και καλαίσθητα. Έτσι λοιπόν η μαμά Ζωή, νεοαφιχθείσα με τα παιδάκια της από την Κέρκυρα, έδωσε τη λύση. Οι καρέκλες του σχολείου σιγά σιγά εκτοπίζονται από… μπάλες! Σε αντίθεση με τις καρέκλες, που εμποδίζουν τη σωστή ανάσα, την καλή κυκλοφορία του αίματος και που επιβαρύνουν το σώμα με τη λανθασμένη στάση, οι ελβετικές μπάλες γυμναστικής ή όπως είναι γνωστές «οι μπάλες για πιλάτες», κρατούν το σώμα σε εγρήγορση, βοηθούν στη συγκέντρωση, ενώ γυμνάζουν, διευκολύνοντας την αναπνοή και την καλύτερη κυκλοφορία του αίματος. Δεν είναι τυχαίο που τις μπάλες αυτές τις χρησιμοποιούν σε κέντρα πληροφορικής, σε εργασίες που απαιτούν πολύ καθισιό, ενώ βοηθούνε ιδιαίτερα παιδιά με αυτισμό. Με χαρά λοιπόν σας δίνουμε μια γεύση από χοροπήδημα!!!» 

Όταν ο Άγγελος Πατσιάς, ο δάσκαλος του σχολείου στο Φουρφουρά της Κρήτης, ανέβηκε στη σκηνή φανερά τρακαρισμένος και άρχισε να ξετυλίγει το γοητευτικό παραμύθι του θαύματος που συντελείται στο Φουρφουρά, για πρώτη φορά σε ομιλία τα τελευταία χρόνια μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Αν και ο λόγος του ήταν εξαιρετικά χιουμοριστικός, όσα έλεγε ήταν ανέλπιστα αισιόδοξα και οι εικόνες που μας έδειχνε μιλούσαν από μόνες τους, εμένα με χτύπησε κατακούτελα ένα κύμα τρομακτικής συγκίνησης.

Ο σεμνός δάσκαλος περιέγραψε ένα σχολείο που όλοι θα θέλαμε να δούμε τα παιδιά μας να φοιτούν. Ένα σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων, που τα παιδιά καλλιεργούν κήπους, παίζουν θέατρο, έχουν θερμοκήπιο, blog και web tv, τραγουδάνε και χορεύουν, μαθαίνουν γαλλικά μέσω skype και κυρίως λατρεύουν το δάσκαλο τους και δε βλέπουν την ώρα να ξυπνήσουν για να πάνε σχολείο. Και ένα χωριό που κατάλαβε την ευλογία που του έτυχε και αγκάλιασε ομαδικά την προσπάθεια του πιο όμορφου σχολείου στη χώρα που είναι αυτοσυντηρούμενο και βγάζει τα έξοδα του από τις καλλιέργειες.

Τα παιδιά στα βίντεο που είδαμε αλλά και αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο κοιτάζουν το δάσκαλο στα μάτια με λατρεία, μοιάζουν να αντιλαμβάνονται απόλυτα την τύχη τους.

Ο φύλακας Άγγελος και όσα μας είπε για τη δουλειά που κάνει στην Κρήτη ήταν το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που πήρα τον τελευταίο καιρό. Ήταν η πιο ουσιαστική έκφραση της φράσης του φετινού Ted «το κουράγιο να δημιουργείς» και η μεγαλύτερη απόδειξη πως στη ζωή η έκφραση «δεν γίνεται» αφορά μόνο στους δειλούς και βολεμένους.

Η ομιλία του θα έπρεπε για μένα να διδάσκεται στις πανεπιστημιακές σχολές και να παίζεται υποχρεωτικά σε όλα τα σχολεία της χώρας. Είναι το απόλυτο παράδειγμα του τι σημαίνει δεν μένω στη διαπίστωση και την αγανάκτηση αλλά βρίσκω τους τρόπους να πάω τα πράγματα παρακάτω. Ο Άγγελος και προς τιμή του δεν μας μίλησε στιγμή για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Και που βέβαια είμαι σίγουρος θα ήταν χιλιάδες. Μας μίλησε μόνο για το πως τις νίκησε. Και αυτό ήταν το μάθημα ζωής. Ήταν η ελπίδα πως ακόμα και στα πιο βαθιά σκοτάδια η ζωή θριαμβεύει. Αρκεί νατο πιστέψεις.

Είν’ ωραίο μέρος ο κόσμος (αναδημοσίευση)



Το βράδυ της Τρίτης ένας τυχάρπαστος βουλευτής Ουζουνίδης παραπονιόταν για τον θεό που «προκαλεί μεγάλες καταστροφές στη Βόρεια Ελλάδα». Το μέγεθος του βάλτου ώρες ώρες τον κάνει να φαντάζει τρομακτικός μπροστά σου. Νιώθεις πως είναι αδύνατο να τον διασχίσεις, θα βουλιάξεις. Κι αυτοί βγάζουν απ’ το στόμα σκοτάδι που τυφλώνει.

Ο Ρωμανός θα πέθαινε στην απεργία πείνας κι η μάνα μου με αγωνία κρέμονταν στο κανάλι της Βουλής περιμένοντας να ακούσει τα λόγια που θα της έδιναν ελπίδα. Ο πρόεδρος φώναξε «Ησυχία επιτέλους! Μιλάει ο Υπουργός!». Κι άκουσε τον υπουργό να μιλά για τον Χριστό, τον Άνα, τον Καϊάφα και τον Πόντιο Πιλάτο και τα ιδανικά μαθήματα εξ’ αποστάσεως. Αυτή, που δεν ξέρει πως ν’ αντέξει όταν πονάνε οι άνθρωποι, όταν τελείωσε η συνεδρίαση δεν ήξερε πως ν’ αντιδράσει χωρίς ελπίδα. Της λείπει από γεννησιμιού της ο τρόπος να διακρίνει αν υπάρχει κανείς που να αξίζει τιμωρία. Μπορεί να είναι κι αυτό ένα κουσούρι. Ακούει για πλημμύρες, λέει κρίμα οι άνθρωποι και προσπαθεί να ξορκίσει τη φτώχεια. Ακούει για τους Σύρους στο Σύνταγμα και πνίγει ένα λυγμό γιατί τους έδιωξαν απ’ τα σπίτια τους και κοιμούνται στη βροχή. Ρωτάει για τα παιδιά τους. Διαβάζει στην εφημερίδα για τον Ρωμανό και θέλει να της απαντάω κάθε μέρα για το τι κάνει και αν θα τον αφήσουν τώρα που σταμάτησε την απεργία πείνας να μείνει στο νοσοκομείο μέχρι να συνέλθει. Είναι υπερήφανο κουσούρι, κι ας μην στέκεσαι έτσι πουθενά στον κόσμο.

Υπάρχει μια παράξενη συνομοταξία ανθρώπων. Όσο ζεις μαζί τους νομίζεις πως έτσι είναι όλοι τριγύρω σου και τους συνηθίζεις. Αυτοί οι άνθρωποι επειδή δεν έχουν θεό να πιαστούν όταν ζορίζονται φτιάχνουν γλυκά του κουταλιού και γράφουν τις λεπτομέρειες σε τετράδιο με σκληρό κάλυμμα. Όταν τελειώνουν απ’ τη δουλειά βιάζονται για να κρεμάσουν τα κόκκινα και πορτοκαλί πανέλα στους τοίχους για να μην κάνει αντήχηση. Όταν μένουν άνεργοι μετατρέπουν ξαφνικά ένα δωμάτιο του σπιτιού σ’ εργαστήρι. Όταν τους τρυπάνε τις φλέβες στο νοσοκομείο γράφουν ποίηση όπου βρουν, μιλούν ποίηση σε όποιον τους μιλάει. Τις Κυριακές κατεβαίνουν άρον άρον απ’ τα Εξάρχεια στο Σύνταγμα για να σταματήσουν τα ΜΑΤ ή πηγαινοέρχονται Πατήσια – Γκάζι για να συνδέσουν το δίκτυο που όλο ρίχνει τη μουσική. Δεν αντέχουν τους υπουργούς και τις διαταγές κι όταν καμιά φορά ξεχνιούνται τότε μπορούν και φτιάχνουν ήχους σε υπολογιστές. Σε παίρνουν τηλέφωνο και δεν ξέρεις πώς να τους προλάβεις. Έχουν πάντα κάτι να τους βασανίζει και δεν έχεις ποτέ κάτι να τους παρηγορήσει. Δεν μπορούν να κοιμηθούν και πάνε άυπνοι το παιδί στο νηπιαγωγείο. Προσπαθούν μόνοι τους να κουβαλήσουν όλο το βάρος του κόσμου. Αυτούς τους ανθρώπους όταν συνειδητοποιείς τον χρόνο ψάχνεις να βρεις τρόπο να τους φυλάξεις παντοτινούς. Και ψάχνεις. Και ψάχνεις με μανία.

Τους βλέπεις που πειραματίζονται με το αντίδοτο στην αδικία και λες έτσι απλά θα ξεφορτωθούμε το δηλητήριο. Περπατάς μαζί τους με νεύρα και με παράπονα χαμογελώντας. Ή γράφεις απλοϊκές προτάσεις με κόμματα και τελείες και τις στέλνεις να συμπληρώσουν τη βουή για να τινάξεις από πάνω σου τη σκόνη του βολέματος. Όταν πεισμώνουν και φωνάζουν στο τηλέφωνο για να ακούσει κάποιος πατάτε μαζί το μηδέν στην οθόνη αφής. Κρατιέστε όρθιοι από τις ιστορίες, από τα εβραϊκά μοιρολόγια, από τους γαλάζιους ουρανούς σε πίνακες, από τις φθινοπωρινές φτέρες. Στροβιλίζεστε πότε πότε για το μεθυστικό μούδιασμα της ζαλάδας. Επιμένετε στην άχνη ζάχαρη και το βούτυρο, στα καραβόπανα στο ταβάνι, στην δικαίωση των προσφύγων στο πεζοδρόμιο, στα κατσαβιδάκια και τα καλάι στο τραπέζι, στις κυριακάτικες αργίες του Δεκέμβρη, στο τσίπουρο με σαφράν στο μπουκάλι, στα κανάλια της κονσόλας στο studio, στα μολύβια Faber στην τσάντα, στα παιδιά και τα καρότσια, στα άδεια ποτήρια, στα ποιήματα, στους ανθρώπους.

Μελό φορτωμένοι εκεί έξω, τον κυνισμό τον πίνουμε μόνοι μας.

Έχεις δίκιο. Είν’ ωραίο μέρος ο κόσμος, κι ας χάσαμε. Και μια ζωή να χάνουμε, μια ζωή θα προσπαθούμε να ξανασηκωθούμε. Τι άλλο να κάνουμε;

Δάση: Καινούργιο αντιδασικό τερατούργημα


Νομιμοποιούνται καταπατήσεις, παλιές και νέες

πηγή: http://www.eksegersi.gr/Επικαιρότητα/22940.Καινούργιο-αντιδασικό-τερατούργημα
Γεράσιμος Λιόντος

Ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Ν. Ταγαράς στο σύντομο διάστημα των οχτώμιση μηνών της υπουργίας του έχει συμβάλει ιδιαίτερα στην επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου στον τομέα της αντιδασικής νομοθεσίας που οδηγεί στο ξεπάτωμα του δασικού πλούτου της χώρας. Στην ίδια γραμμή, βέβαια, κινείται και ο υπουργός ΠΕΚΑ Ι. Μανιάτης που έχει μεγαλύτερο χρόνο στο υπουργείο: υφυπουργός από τον Οκτώβρη του 2009 μέχρι τον Απρίλη του 2012, με υπουργούς την Τ. Μπιρμπίλη και τον Γ. Παπακωνσταντίνου, και υπουργός στη συνέχεια, από τον Ιούνη του 2013 μέχρι σήμερα.
Στο αφιέρωμα αυτό δε θ’ ασχοληθούμε με τη συνολική αντιδασική τους δράση, πράγμα που έχουμε κάνει σε πολλά άρθρα μας καθ’ όλη αυτή την περίοδο. Θα εστιάσουμε στο νέο νομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ με τίτλο «Πράξεις εισφοράς σε γη και σε χρήμα - Ρυμοτομικές απαλλοτριώσεις και άλλες διατάξεις», που φέρει μεν την υπογραφή του Ι. Μανιάτη, αλλά με τη σύνταξή του ασχολήθηκαν ουσιαστικά ο Ν. Ταγαράς με τους συμβούλους του. Αυτός συμμετείχε και στις τρεις μέχρι τώρα συνεδριάσεις της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής. Φυσικά, και ο υπουργός Ι. Μανιάτης είναι σύμφωνος με τις διατάξεις του νομοσχεδίου.

Οι αντιδασικές διατάξεις αυτού του νομοσχεδίου δεν είναι λίγες. Είναι δε απαραίτητο κάποιες απ’ αυτές να συγκριθούν με αντίστοιχες διατάξεις του Ν. 4280, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις 8.8.2014. Με τις αντιδασικές διατάξεις αυτού του νομοσχέδιου επιδιώκεται η συρρίκνωση του δασικού πλούτου της χώρας, δευτερευόντως όμως επιδιώκεται και η πολιτική επιβίωση των εμπνευστών του μέσω της επανεκλογής τους ως βουλευτών.

Η απόσυρση του νέου αντιδασικού νομοσχέδιου είναι απαραίτητη, όχι όμως και αρκετή για να αποκατασταθεί ο καταστραφείς δασικός πλούτος της χώρας μας. Χρειάζεται να γίνουν μεγάλες ανατροπές στην αντιδασική νομοθεσία και, το κυριότερο, χρειάζεται κοινωνική ανατροπή. Μόνο η βίαιη προλεταριακή επανάσταση και η εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας μπορούν να ανατάξουν την τεράστια ζημιά που έχει γίνει στο περιβάλλον γενικά και στο δασικό πλούτο ειδικότερα.

Εγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα: μια σκανδαλώδης ιστορία καταπατήσεων
Ο πολύς ο κόσμος μάλλον δεν έχει ακούσει ποτέ τον όρο «έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα», όμως οι καταπατητές δασών και δασικών εκτάσεων τον γνωρίζουν πολύ καλά. Το ίδιο καλά τον γνωρίζουν οι δασολόγοι και όσοι ασχολούνται με τις δασικές υποθέσεις, είτε δημοσιογραφικά είτε από περιβαλλοντική ευαισθησία. Πρόκειται για μια σκανδαλώδη ρύθμιση, η οποία επέτρεψε να γίνουν εγκλήματα κατά του δασικού πλούτου της χώρας.
Ας δούμε συνοπτικά τι συνέβαινε μέχρι το 1997. Πήγαινε στο Δασαρχείο κάποιος πολίτης, αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να ξεχερσώσει παράνομα ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι δάσους ή δασικής έκτασης, και ζητούσε από το Δασάρχη να του δώσει ένα έγγραφο με το οποίο να πιστοποιείται ότι η έκταση αυτή, πουξεχερθώθηκε παράνομα, δεν είναι δάσος.

Τι έκαναν συνήθως οι δασάρχες σ’ αυτές τις περιπτώσεις; Δεν έκαναν φωτοερμηνεία των αεροφωτογραφιών του 1945, δεν έβγαιναν στην ύπαιθρο για επιτόπια έρευνα και έδιναν στους καταπατητές χαρτιά, με τα οποία πιστοποιούσαν ότι αυτές οι εκτάσεις δεν ήταν ποτέ τμήμα δάσους ή δασικής έκτασης. Τα χαρτιά αυτά ονομάζονταν έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα.

Στη συνέχεια, ο καταπατητής πήγαινε στην Πολεοδομία, έβγαζε οικοδομική άδεια και έχτιζε. Από σπιτάκι μέχρι βιλάρα. Και αν ακόμη δεν έχτιζε ή δεν έβγαζε οικοδομική άδεια, κατοχύρωνε την καταπάτηση του κομματιού δάσους που είχε ξεχερσώσει παράνομα.

Μ’ αυτό το καθεστώς σε πλήρη άνθιση πέρασαν πάνω από είκοσι χρόνια, μέχρι ν’ αναγκαστεί το 1997 ο τότε υπουργός Γεωργίας Στ. Τζουμάκας να εκδώσει εγκύκλιο, με την οποία έθετε τέρμα σ’ αυτό το προκλητικό καθεστώς και καθιέρωνε την Πράξη Χαρακτηρισμού για να κριθεί αν μια έκταση είναι δάσος.

Πέρα από την καθιέρωση της Πράξης Χαρακτηρισμού, η εγκύκλιος προέβλεπε: α) Ολα τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα που είχαν εκδοθεί από τις 11 Ιούνη του 1975 (ημερομηνία ψήφισης του συντάγματος) μέχρι το 1997 πρέπει να δημοσιοποιηθούν και να ξεκινήσει άμεσα η διαδικασία της Πράξης Χαρακτηρισμού για τις εκτάσεις στις οποίες αναφέρονται. β) Ολα τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα που εκδόθηκαν πριν τις 11 Ιούνη του 1975 πρέπεινα πεταχτούν στο καλάθι των αχρήστων.

Ο Στ. Τζουμάκας αναγκάστηκε να εκδώσει αυτή την εγκύκλιο γιατί είχαν βγει αποφάσεις του ΣτΕ και είχε δημιουργηθεί νομολογία υποχρεωτική για τη δημόσια διοίκηση.

Είναι άγνωστο πόσοι ήταν αυτοί που είχαν πάρει μέχρι το 1997 τα κατάπτυστα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα. Είναι επίσης άγνωστο πόσοι από τους κατόχους τέτοιων εγγράφων προσέφυγαν στα Δασαρχεία ή στις Διευθύνσεις Δασών και ζήτησαν να γίνει Πράξη Χαρακτηρισμού. Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ πρέπει να έχει εικόνα για τον αριθμό των καταπατητών δασών και δασικών εκτάσεων που είχαν προμηθευθεί περιβόητα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα, τον αριθμό όσων απ’ αυτούς είχαν προλάβει να εκδώσουν, με βάση αυτά τα έγγραφα, οικοδομικές άδειες, τον αριθμό όσων είχαν χτίσει και τον αριθμό εκείνων που δεν πρόλαβαν να εκδώσουν οικοδομικές άδειες.

Η έκδοση των εγγράφων πληροφοριακού χαρακτήρα ξεκίνησε πριν την ψήφιση του συντάγματος του 1975 και συνεχίστηκε και μετά την ψήφιση του νόμου 998/1979. Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινίσουμε μερικά πράγματα.

1. Τόσο πριν την ψήφιση του συντάγματος όσο και μετά την ψήφισή του, για το χαρακτηρισμό μιας έκτασης ως δασικής ή μη οι Δασάρχες ή οι Διευθυντές Δασών εξέδιδαν έγραφα πληροφορικού χαρακτήρα που στηρίζονταν στο Δασικό Κώδικα 86/69.

2. Με την ψήφιση του συντάγματος του 1975 καταργήθηκε στην ουσία ο Δασικός Κώδικας 86/69 και έπρεπε άμεσα να ψηφιστεί δασικός νόμος. Ομως χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να ψηφιστεί ο νόμος 998/1979. Στο διάστημα αυτό οι Δασάρχες και οι Διευθυντές Δασών συνέχισαν να εκδίδουν έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα.
3. Ενώ με το νόμο 998/1979 (άρθρο 14) επιβαλλόταν η έκδοση Πράξης Χαρακτηρισμού, προκειμένου να κριθεί αν μια έκταση είναι ή δεν είναι δάσος, συνεχιζόταν η έκδοση αυτών των κατάπτυστων εγγράφων, και μάλιστα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, και οι καταπατητές δασών εξακολουθούσαν να νομιμοποιούνται.

Αυτό συνέβη γιατί στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 ένας πρώην προϊστάμενος της Διεύθυνσης Προστασίας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος, που εδώ και χρόνια λανσάρεται ως ντούρος υπερασπιστής του δάσους, έφτασε στο σημείο να θεωρεί σύννομα και επαρκή τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήραπροκειμένου να κριθεί αν μια έκταση είναι δασική ή όχι. Ο συγκεκριμένος ανώτερος υπηρεσιακός παράγοντας είχε την περίεργη αντίληψη, από τη μια, να θεωρεί τους Δασάρχες και τις Επιτροπές Επίλυσης Δασικών Αμφισβητήσεων αναξιόπιστους και, από την άλλη, να θεωρεί αξιόπιστα τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα, μολονότι τα εξέδιδαν οι Δασάρχες και δεν δημοσιοποιούνταν, σε αντίθεση με τις Πράξεις Χαρακτηρισμού, που δημοσιοποιούνται!

Επειδή η κατάσταση μ’ αυτά τα κατάπτυστα και σκανδαλώδη έγγραφα είχε εκτραχυνθεί, ενώ είχε δημιουργηθεί και νομολογία, ο Στ. Τζουμάκας αναγκάστηκε, όπως προαναφέραμε, να εκδώσει την εγκύκλιο με την οποία έμπαινε τέλος στην έκδοση εγγράφων πληροφοριακού χαρακτήρα. Παρέμεινε όμως το πρόβλημα με τα ήδη εκδοθέντα, που ο αριθμός τους ήταν άγνωστος, αλλά ήταν σίγουρα πολλά.

Νομιμοποίηση αυτών των καταπατητών σε δύο φάσεις
Ο Ν. Ταγαράς, σε συνεννόηση προφανώς με τον Ι. Μανιάτη, επέλεξε την τακτική της νομιμοποίησης αυτών των καταπατητών σε δύο φάσεις.
Η πρώτη φάση υλοποιήθηκε με το δασοκτόνο νόμο 4280/2014 (δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις 8.82014). Με το άρθρο 28 παρ. 41 αυτού του νόμου νομιμοποιήθηκαν:

α) Ολα τα ακίνητα που κατασκευάστηκαν σε δάση και δασικές εκτάσεις με οικοδομικές άδειες που εκδόθηκαν πριν τις 11 Ιούνη του 1975. Η έκταση που απαιτούνταν για την έκδοση της οικοδομικής άδειας δεν είναι πια δασική και δεν κηρύσσεται ως αναδασωτέα. Δεν είναι γνωστό πόσες απ’ αυτές τις οικοδομικές άδειες εκδόθηκαν με βάση τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα, είναι όμως σίγουρο ότι εκδόθηκαν και τέτοιες άδειες.

β) Ολες οι οικοδομικές άδειες που εκδόθηκαν μέχρι τη δημοσίευση του νόμου 4030 στο ΦΕΚ, στις 25 Νοέμβρη του 2011! Μιλάμε για άδειες που εκδόθηκαν πριν τρία χρόνια και είναι σίγουρο ότι πολλές απ’ αυτές, λόγω της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, δεν έχουν εκτελεστεί εν μέρει ή εν όλω. Γι’ αυτές τις περιπτώσεις ο Ν.Ταγαράς και οι σύμβουλοί του πρόβλεψαν ότι δε χρειάζεται «έκδοση βεβαίωσης από την δασική αρχή» για την έκδοση Εγκρισης και Αδειας Δόμησης.

Η δεύτερη φάση υλοποιείται με το νέο δασοκτόνο νομοσχέδιο και συγκεκριμένα με το άρθρο 12 παρ. 2. Νομιμοποιούνται τελεσίδικα όλα τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα που εκδόθηκαν από τις 11 Ιούνη του 1975 και μετά, χωρίς να ορίζεται καταληκτική ημερομηνία! Με την ίδια διάταξη θεωρείται άκυρη η ενδικοφανής διαδικασία που έγινε για τα κατάπτυστα αυτά έγγραφα.

Θυμίζουμε, ότι τόσο το ΣτΕ με τις αποφάσεις του όσο και ο πρώην υπουργός Γεωργίας Στ. Τζουμάκας με την εγκύκλιο του 1997 προέβλεψαν ότι πρέπει να κριθούν από την αρχή όλα τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα που εκδόθηκαν μετά τις 11 Ιούνη του 1975, δημοσιοποιώντας όλα αυτά τα έγγραφα και στη συνέχεια εφαρμόζοντας αυστηρά τις διατάξεις του άρθρου 14 του νόμου 998/1979 για τις Πράξεις Χαρακτηρισμού. Τώρα έρχεται η σημερινή συγκυβέρνηση και θεωρεί αυτά τα έγγραφα τελεσίδικα νόμιμα!

Από πού αντλεί το δικαίωμα η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ να εισάγει την παράνομη αυτή διάταξη και να νομιμοποιεί τα κατάπτυστα και σκανδαλώδη αυτά έγγραφα, αγνοώντας και παραβιάζοντας τόσο τις αποφάσεις του ΣτΕ όσο και την εγκύκλιο Τζουμάκα;

Από πού άντλησε το δικαίωμα να εισάγει την παρ. 41 του άρθρου 28 του δασοκτόνου νόμου 4280/2014, με την οποία νομιμοποιήθηκαν καταπατητές που είχαν στην κατοχή τους τέτοια έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα και είτε πρόλαβαν και έχτισαν μέσα σε δάση είτε έβγαλαν οικοδομικές άδειες μέχρι τις 25 Νοέμβρη του 2011 που ψηφίστηκε ο νόμος 4030;

Αυτές οι δύο αλλαγές, αυτή που εισήχθη με το άρθρο 28 παρ. 41 του νόμου 4280/2014 και αυτή που εισάγεται με το άρθρο 12 παρ. 2 του νέου δασοκτόνου νομοσχέδιου (η πρώτη ανάγνωσή του ολοκληρώθηκε στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής), δείχνουν και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό, πέρα από τη στρατηγική τους της συνεχούς συρρίκνωσης του δασικού πλούτου της χώρας. Δείχνουν τη συνεχή τους έγνοια να ικανοποιούν, μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων, ακόμη και παράνομες απαιτήσεις της εκλογικής τους πελατείας, προκειμένου να εξασφαλίζουν το βουλευτικό και υπουργικό θώκο.

Ο Ν. Ταγαράς σίγουρα γνώριζε ότι και μετά την ψήφιση του δασοκτόνου νόμου 4280/2014 υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στην εκλογική του περιφέρεια, το νομό Κορινθίας, καταπατητές που έχουν στην κατοχή τους έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα αλλά δεν πρόλαβαν να χτίσουν ή (πολύ περισσότερο) να εκδώσουν οικοδομικές άδειες μέχρι τις 25 Νοέμβρη του 2011. Ας είναι καλά οι (άτυποι και μη) σύμβουλοί του που θέτουν τις γνώσεις τους στην υπηρεσία όσων επιδιώκουν το ξεπάτωμα του δασικού πλούτου της χώρας προς όφελος του κεφαλαίου. Γι’ αυτό και εισάγει την παρ. 2 του άρθρου 12, προκειμένου να ικανοποιήσει και τους εναπομείναντες κατόχους εγγράφων πληροφοριακού χαρακτήρα. Επιδιώκει να τους νομιμοποιήσει, για να κατασκευάσουν κι αυτοί μια βιλίτσα μέσα σε δασική έκταση, βρε αδερφέ.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νομοσχέδιου, απαντώντας στις αιτιάσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Β. Αποστόλου γι’ αυτή τη διάταξη, ο Ν. Ταγαράς δήλωσε, ότι θα εισάγει νομοτεχνική βελτίωση (χωρίς να ορίσει πότε), με την οποία θα περιορίσει το χρόνο νομιμοποίησης των εγγράφων πληροφοριακού χαρακτήρα στο διάστημα από τις 11 Ιούνη του 1975 μέχρι στις, 29 Δεκέμβρη του 1979, που δημοσιεύτηκε ο νόμος 998.

Και αυτή η ρύθμιση, όμως, θα είναι παράνομη, για τους λόγους που εκθέσαμε παραπάνω. Θα είναι μια κίνηση του Ν. Ταγαρά για να διασώσει τη βασική του επιδίωξη, τη νομιμοποίηση των κατάπτυστων εγγράφων πληροφοριακού χαρακτήρα. Δε γνωρίζουμε πόσα από αυτά τα έγγραφα δημοσιεύτηκαν, ώστε να είναι γνωστή η πραγματική ημερομηνία έκδοσής τους. Το επισημαίνουμε για να τονίσουμε ότι αυτή η ημερομηνία μπορεί να αλλάξει. Στην εκλογική περιφέρεια του Ν. Ταγαρά όλα τα αρχεία της Διεύθυνσης Δασών καταστράφηκαν το 1996. Ετσι, και αν ακόμη στην Κόρινθο ήταν καταχωρημένα τα έγγραφα πληροφοριακού χαρακτήρα, δεν μπορεί κανείς να διασταυρώσει τον πραγματικό χρόνο έκδοσής τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους γίνεται σαφές ότι η δήλωση αυτή του αναπληρωτή υπουργού είναι εκ του πονηρού και δεν πρέπει κανείς να πέσει στην παγίδα. Ενα πρέπει να είναι το αίτημα, αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι: πλήρης απόσυρση, όχι μόνο αυτής της αντιδασικής διάταξης, αλλά ολόκληρου του νομοσχέδιου.

Νομιμοποίηση παράνομων ξεχερσωμάτων
Με την παρ. 4 του άρθρου 12 του νομοσχέδιου νομιμοποιούνται τα παράνομα ξεχερσώματα (υποτίθεται για γεωργική και δενδροκομική καλλιέργεια) ακόμη και μέχρι τον Μάρτη του 2007! Επιπλέον, αυτός που έκανε το παράνομο ξεχέρσωμα υποχρεώνεται να καταβάλει χρηματικό αντάλλαγμα για την αλλαγή χρήσης του δάσους, το οποίο μεταβιβάζεται κληρονομικά! Οι συντάκτες αυτής της ξεκάθαρα αντιδασικής διάταξης, που ανοίγει το δρόμο και στην οικοπεδοποίηση αυτών των εκτάσεων, όπως θα δούμε στη συνέχεια, για να χρυσώσουν το χάπι ισχυρίζονται ότι τα ποσά που θα συγκεντρωθούν από τα χρηματικά ανταλλάγματα θα χρησιμοποιηθούν για να δασωθούν ή αναδασωθούν αντίστοιχες εκτάσεις.

Καταρχάς, πρέπει να σημειώσουμε, ότι το ξεχέρσωμα δάσους ή δασικών εκτάσεων για γεωργική εκμετάλλευση απαγορεύεται ρητά. Η συγκεκριμένη παρανομία τιμωρείται αυστηρά και όταν διαπιστωθεί εκδίδεται απόφαση με την οποία η εκχερσωθείσα έκταση κηρύσσεται αναδασωτέα. Στο νόμο 4061, όμως, που δημοσιεύτηκε στις 22 Μάρτη του 2012, η τότε πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης εισήγαγε το άρθρο 29, το οποίο προστέθηκε στο νόμο 998/1979 ως άρθρο 46α, με το οποίο για πρώτη φοράνομιμοποιούνταν τα ξεχερσώματα που έγιναν μέχρι τις 11 Ιούνη του 1975, αρκεί να συνεχιζόταν η γεωργική εκμετάλλευση μέχρι το Μάρτη του 2012. Επιπλέον, τα παρανόμως ξεχερσωθέντα δάση και δασικές εκτάσεις δεν υπάγονται πια στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας και στους καταπατητές δόθηκε το δικαίωμα να εξαγοράζουν το ξεχερσωμένο δάσος!

Οι καταπατητές είχαν το χρονικό περιθώριο να εξαγοράσουν το δάσος που ξεχέρσωσαν σε πολύ χαμηλή τιμή και μέσα σε τρία περίπου χρόνια, δηλαδή μέχρι τις 31 Δεκέμβρη του 2014. Ο αναπληρωτής υπουργός Ν. Ταγαράς, όμως, εισήγαγε στο νόμο 4280/2014 το πρώην άρθρο 46α του νόμου 998/1979 ως νέο άρθρο 47 του ίδιου νόμου, παράγραφοι 5 έως 11, και παρέτεινε το χρόνο εξαγοράς του καταπατημένου δάσους ως τον Αύγουστο του 2016!

Τι απομένει να εισάγει στο νέο άρθρο 47 του Ν. 998/1969 ο Ν. Ταγαράς ή ο επόμενος υπουργός ΠΕΚΑ; Διάταξη, ότι επιτρέπεται η αλλαγή χρήσης της γεωργικής γης, δηλαδή η οικοπεδοποίηση και οικοδόμησή της (από μικρά σπίτια μέχρι πολυτελείς βίλες, ανάλογα με τη θέση του καταπατημένου δάσους και την οικονομική δύναμη του καταπατητή).

Ας μην επιχειρήσουν να μας αντικρούσουν με τον ισχυρισμό ότι ο Ν. Ταγαράς δεν κάνει τέτοια πράγματα, γιατί έχουμε έτοιμη την απάντηση από τα έργα και τις ημέρες του. Με το νόμο 4164 άρθρο 7 τροποποιήθηκε το άρθρο 13 του νόμου 3889/2010. Ο νόμος αυτός δημοσιεύτηκε στοπ ΦΕΚ στις 9 Ιούλη του 2013 και υπογραφόταν μόνο από τον αναπληρωτή υπουργό ΠΕΚΑ Σ. Καλαφάτη και όχι και από τον υπουργό Ι. Μανιάτη (είχε αναλάβει στις 25 Ιούνη του 2013). Ιδού το κείμενο της διάταξης: «Εκτάσεις που έχουν απολέσει το δασικό τους χαρακτήρα πριν τις 11.6.1975 λόγω επεμβάσεων που έλαβαν χώρα με βάση σχετική διοικητική πράξη, η οποία καλύπτεται από το τεκμήριο νομιμότητας, δεν χαρακτηρίζονται ως δάση ή δασικές εκτάσεις, κατά την διαδικασία του άρθρου 14 και δεν κηρύσσονται αναδασωτέες».

Ερχεται τώρα ο Ν. Ταγαράς, σε συνεννόηση με τον Ι. Μανιάτη, και με την παρ. 10 του άρθρου 12 του νομοσχέδιου προσθέτει στη διάταξη αυτή το παρακάτω χωρίο: «Για τις ως άνω εκτάσεις το δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας, στηριζόμενο αποκλειστικά στον προγενέστερο δασικό τους χαρακτήρα». Οι εκτάσεις αυτές που αποχαρακτηρίστηκαν με το νόμο 4164, γιατί εκδόθηκαν π.χ. οικοδομικές άδειες, με το νέο χωρίο του Ν Ταγαρά περνούν και στην ιδιοκτησία του καταπατητή! Μένει ακόμη η έκδοση ΠΔ προκειμένου να ενταχθούν στο σχέδιο πόλης των όμορων δήμων και στη συνέχεια να οικοδομηθούν σπίτια και βίλες στα καταπατηθέντα δάση και δασικές εκτάσεις.

Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του δάσους των 17.600 στρεμμάτων στο Νέο Μαρμαρά Χαλκιδικής, που συνδέεται με την (ν)τροπολογία του πρώην υφυπουργού Οικονομικών Χ. Πάχτα. Η εταιρία του Κ. Στέγγου επιδιώκει να κτίσει 585 πολυτελείς βίλες σ’ αυτή την έκταση. Δεν αποκλείουμε να υπάρχουν και άλλες ανάλογες περιπτώσεις.

Αν αφήσουμε τους Ν. Ταγαρά και Ι. Μανιάτη να δρουν έτσι όπως δρουν και δεν τους βάλουμε φρένο, θα συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, συρρικνώνοντας το δασικό πλούτο. Η επόμενη κίνηση θα είναι να επιτρέψουν, αρχικά στους δήθεν γεωργούς που ξεχέρσωσαν δάση πριν τις 11 Ιούνη του 1975, να χτίζουν και στη συνέχεια σε όσους συνεχίζουν να ξεχερσώνουν ακόμη και σήμερα!

Σχετικά με τα ξεχερσώματα πριν ή μετά τις 11 Ιούνη του 1975, που ψηφίστηκε το σύνταγμα, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

1. Για τα ξεχερσώματα μετά από έκδοση Οικοδομικών Αδειών. Σύμφωνα με το άρθρο 38 παρ.1 του νόμου 998/1979, νομιμοποιούνταν οι κατασκευές κτιρίων που έγιναν με την έκδοση οικοδομικής άδειας, στο βαθμό που δημιουργούνταν ανεπίστρεπτη κατάσταση. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν ελάχιστες, μία δε απ’ αυτές ήταν οι δεξαμενές πετρελαίου της ΠΕΤΡΟΛΑ στην Ελευσίνα. Ομως το ΣτΕ, με εφτά αποφάσεις του, την περίοδο 2002-2009, έκρινε αυτή τη διάταξη αντισυνταγματική!

2. Για τα ξεχερσώματα για δήθεν γεωργική εκμετάλλευση. Η γεωργική εκμετάλλευση είναι πρόσχημα, για ν’ ανοίξει ο δρόμος για το ξεπάτωμα του δασικού πλούτου, γιατί με την εφαρμοζόμενη Κοινή Αγροτική Πολιτική από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 η αγροτική καλλιέργεια έγινε ασύμφορη για τη φτωχή αγροτιά που εγκαταλείπει την παραγωγή και το χωριό. Δημιουργείται έτσι απόθεμα γης ακόμη και στον κάμπο και δεν υπάρχει λόγος να ξεχερσώνονται δάση γενικά για καλλιέργεια ή ειδικά για τη δημιουργία ελαιώνων. Το τελευταίο χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους καταπατητές προκειμένου να νομιμοποιήσουν ξεχερσώματα σε δάση. Σε πολλές περιοχές της χώρας υπάρχουν επιχειρήσεις που πωλούν μεγάλα ελαιόδενδρα φυτεμένα σε βαρέλια!

Νέες επεμβάσεις στα δάση και τις δασικές εκτάσεις
Με τις παραγράφους 6 και 8 του νομοσχέδιου προβλέπονται νέες επεμβάσεις στα δάση και στις δασικές εκτάσεις, σύμφωνα με τα άρθρα 45 έως 61 του νόμου 998/1979. Στον αρχικό νόμο 998 (δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις 29.12.1979) προβλέπονταν επεμβάσεις στα δάση και στις δασικές εκτάσεις. Αυτές συνεχώς διευρύνονταν και στο δασοκτόνο νόμο 4280/2014 ενσωματώθηκαν όλες οι επεμβάσεις που είχαν εγκριθεί κατά καιρούς, ενώ εγκρίθηκαν και νέες. Μολονότι ο νόμος αυτός φτιάχτηκε από τη σημερινή πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, αυτή έκρινε ότι πρέπει να εγκριθεί μια νέα επέμβαση στα δάση και τις δασικές εκτάσεις και συγκεκριμένα η κατασκευή Φυλακών. Με την παρ. 6 του άρθρου 12 επιτρέπεται η κατασκευή Σωφρονιστικών Καταστημάτων σε δάση. Φαίνεται ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει στα σκαριά την κατασκευή κάποιας φυλακής μέσα σε δάσος. Ποιο δάσος επέλεξαν άραγε και για ποιο λόγο;

Με την παράγραφο 7 του άρθρου 52 του νόμου 4280/2014 προβλέπεται η νομιμοποίηση μια σειρά παράνομων κατασκευών, όπως κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων, πτηνοτροφείων, μελισσοκομείων, εκτροφείων θηραμάτων, υδατοκαλλιεργειών, εκτροφείων ή άλλων συναφών κτηνοτροφικών μονάδων, που κατασκευάστηκαν σε δάση και δασικές εκτάσεις. Δίνεται η δυνατότητα στους καπιταλιστές αυτών των μονάδων να τις νομιμοποιήσουν μέσα σε τρία χρόνια, δηλαδή μέχρι τις 8 Αυγούστου του 2017.

Ερχεται τώρα ο Ν. Ταγαράς και με την παρ. 8 του άρθρου 12 του νομοσχέδιου, από τη μια δίνει νέα παράταση στη νομιμοποίηση αυτών των μονάδων (τουλάχιστον μέχρι τέλος Δεκέμβρη του 2017 – εκτιμούμε ότι μέχρι τα τέλη του έτους θα έχουν ψηφίσει το αντιδασικό νομοσχέδιο) και από την άλλη δίνει τη δυνατότητα να νομιμοποιηθούν και άλλες παράνομες εγκαταστάσεις όπως: ιεροί ναοί, εγκαταστάσεις πολιτιστικού χαρακτήρα και κέντρα περιβαλλοντικής ενημέρωσης. Δεν νομίζουμε οι σύμβουλοί του να μην έχουν ενημερώσει τον Ν. Ταγαρά, ότι οι τρεις αυτοί τύποι εγκαταστάσεων χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από καταπατητές δασών προκειμένου να κατασκευάσουν μέσα σε δάση μεγάλες και προσοδοφόρες εγκαταστάσεις. Ναοί, πολιτιστικά και περιβαλλοντικά κέντρα χρησιμοποιούνται για την ηλεκτροδότηση των κυρίως εγκαταστάσεων και για τη συνεχή επέκτασή τους με το ξεπάτωμα και άλλων εκτάσεων του δάσους που τις περιβάλλει.

Αντιδασικές διατάξεις έχουν εισαχθεί και με τις παραγράφους 1 και 2.6 του άρθρου 3 του νομοσχέδιου, με τις οποίες αίρονται οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις για τη δημιουργία των πράσινων κοινόχρηστων χώρων και καταργείται το δικαίωμα των δασικών υπηρεσιών να παρεμβαίνουν για την προστασία αυτών των χώρων, που προβλέπεται με βάση τα εγκριθέντα ρυμοτομικά σχέδια. Πρόκειται για εξίσοιυ σοβαρές διατάξεις, με τις οποίες θα ασχοληθούμε σε επόμενο φύλλο της εφημερίδας μας.

Γενικεύονται οι άρσεις αποφάσεων αναδάσωσης
Με την παράγραφο 3 του άρθρου 12 του νομοσχεδίου γενικεύονται οι άρσεις αναδασώσεων. Η νέα διάταξη τροποποιεί την παράγραφο 2 του άρθρου 44 του νόμου 998/1979, η οποία προέβλεπε τα εξής:
«Επιτρέπεται δι’ ομοίας ως άνω αποφάσεως η άρσις της αναδασώσεως δημοσίας εκτάσεως, η οποία δεν απετέλει δάσος ή δασικήν έκτασιν, εφόσον μετά την πάροδον πενταετίας από της κηρύξεως αυτής αποδεικνύεται το ανέφικτον της πραγματοποιήσεως της αναδασώσεως».

Οπως βλέπουμε, η τροποποιούμενη διάταξη δεν αφορούσε δάση και δασικές εκτάσεις που είχαν καταστραφεί και για τις οποίες εκδίδονταν αποφάσεις αναδάσωσης, οι οποίες έπρεπε να υλοποιηθούν εντός πενταετίας το πολύ και αν περνούσε άπραγος αυτός ο χρόνος αιρόταν η απόφαση αναδάσωσης. Αφορούσε δημόσιες εκτάσεις που δεν ήταν δάση ή δασικές.

Με τη νέα διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 12 του νομοσχεδίου γενικεύεται η άρση της απόφασης αναδάσωσης, μετά την πάροδο της πενταετίας, και αφορά πια και τα δάση, δημόσια και ιδιωτικά. Η διάταξη προβλέπει: «Επιτρέπεται δι’ ομοίας ως άνω αποφάσεως η άρσις αναδασώσεως εκτάσεως, εφόσον με την πάροδο πενταετίας από της κηρύξεως αυτής αποδεικνύεται το ανέφικτο της πραγματοποιήσεως της αναδασώσεως».

Από την προσεκτική ανάγνωση των δύο διατάξεων, της παλιάς και της νέας, φαίνεται καθαρά ότι αυτό που επιχειρείται να νομοθετηθεί τώρα αφορά δάση και δασικές εκτάσεις, δημόσια και ιδιωτικά. Αυτό όμως αντίκειται ευθέως στα άρθρα 24 και 117 του ισχύοντος αστικού συντάγματος και επομένως η διάταξη είναι παράνομη.

Δασικοί χάρτες – καρικατούρα
Η παράγραφος 9 του άρθρου 12 του νομοσχέδιου είναι επίσης μια σοβαρή διάταξη που τροποποιεί την παράγραφο 1 του άρθρου 20 του αντιδασικού νόμου 3889/2010 και αφορά την τροποποίηση δασικών χαρτών.

Πολλές φορές στο παρελθόν έχουμε γράψει ότι οι δασικοί χάρτες είναι καρικατούρα. Θυμίζουμε επιγραμματικά τον πυρήνα των αναλύσεών μας. Πρώτον, με μια σειρά αντιδασικών νόμων και εγκυκλίων αποχαρακτηρίζονται σημαντικά τμήματα του δασικού πλούτου, π.χ. τα φρύγανα και οι άβατες κλιτύες των ορέων, παρά το γεγονός ότι με βάση την απόφαση 32/2013 του ΣτΕ τα φρύγανα και οι άβατες κλιτύες των ορέων ανήκουν στις δασικές εκτάσεις. Ακόμη, οι δασικοί χάρτες συντάσσονται με βάση τον αντιδασικό νόμο 3208/2003 και την αντιδασική απόφαση του πρώην υφυπουργού ΠΕΚΑ Αθ. Μωραΐτη. Δεύτερον, με μια σειρά νόμους, όπως ο 3889/2010 και ο 4164/2013, με το οργανόγραμμα του ΥΠΕΚΑ του 2014, που απέκοψε τη Διεύθυνση Δασικών Χαρτών από τη Γενική Διεύθυνση Δασών, και με διάφορες αντιδασικές διατάξεις που βρίσκονται διάσπαρτες σε διάφορους νόμους, η σύνταξη, ο έλεγχος και η κύρωση των δασικών χαρτών πέρασε στα χέρια της εταιρίας ΕΚΧΑ ΑΕ (Εθνικό Κτηματολόγιο και Χαρτογράφηση), που έχει πλούσιο έργο αντιδασικής δράσης.

Παρολαυτά, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ θέλει να έχει τον τελευταίο λόγο και να βάζει την τελευταία πινελιά στους δασικούς χάρτες και μετά την οριστική κύρωσή τους. Γι’ αυτό τροποποιεί την παρ. 1 του άρθρου 20 του νόμου 3889/2010. Ιδού η παρ. 9 του άρθρου 12 του νομοσχεδίου: «Επίσης επιτρέπεται η αναμόρφωση του δασικού χάρτη με την διαγραφή εκτάσεων οι οποίες συνεπεία πράξεων αρμοδίων οργάνων δεν υπάγονται ή θα πάψουν να υπάγονται στη δασική νομοθεσία και των εκτάσεων που εσφαλμένα αποτυπώθηκαν και συμπεριλήφθηκαν σε αυτόν κατά την κατάρτισή του».

Εχει το δικαίωμα, λοιπόν, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ να παρεμβαίνει ακόμη και στους δασικούς χάρτες – καρικατούρα, αν θελήσει να βγάλει εκτός δασικής προστασίας εκτάσεις που διεκδικεί το μεγάλο κεφάλαιο. Για στάχτη στα μάτια και για ξεκάρφωμα βάζει και τη διάταξη, ότι οι παρεμβάσεις αυτές θα ελεγχθούν σύμφωνα με τα άρθρα 13 έως 19 του νόμου 3889/2010.

Οι συγκεκριμένες διατάξεις του δασοκτόνου Ν. 4280/2014 και οι διατάξεις του νέου δασοκτόνου νομοσχεδίου δεν είναι μόνο πολιτικά προκλητικές. Είναι και ποινικά κολάσιμες. Γι’ αυτό και πρέπει να παρέμβει άμεσα η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Γκουτζαμάνη, αν θέλει να κρατήσει τα προσχήματα, εμφανιζόμενη ως εγγυητής της αστικής νομιμότητας.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!