επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΠΕΜΠΤΗ 8 ΤΟ ΠΡΩΪ - Στο αυτόφωρο οδηγούνται οι 35 του ΠΑΜΕ


Πηγή: www.902.gr

Ο εισαγγελέας παρέπεμψε τους 35 συλληφθέντες εργαζόμενους στο αυτόφωρο για αύριο Πέμπτη.

Το ΠΑΜΕ καλεί την εργατική τάξη να δώσει μαχητική απάντηση με συγκέντρωση στις 8 το πρωί στο πεδίο του Αρεως. Καλεί την εργατική τάξη να αντισταθεί στην τρομοκρατία της κυβέρνησης.

Οι κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί από τον εισαγγελέα είναι: παραβίαση οικιακής ειρήνης και διακεκριμένες περιπτώσεις φθοράς.

ΚΚΕ: Καταγγέλλει την ωμή βία των ΜΑΤ, τους τραυματισμούς, 
τις συλλήψεις και προσαγωγές συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ.

Τους τραυματισμούς και τις συλλήψεις συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας καταγγέλλει το ΚΚΕ, με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ. Αναλυτικά, στην ανακοίνωσή του τονίζει:

«Το ΚΚΕ καταγγέλλει στο λαό τους τραυματισμούς, τις συλλήψεις, την άγρια επίθεση που δέχτηκαν δεκάδες συνδικαλιστές εργατικών σωματείων και ομοσπονδιών από δυνάμεις των ΜΑΤ στο υπουργείο Εργασίας οι οποίοι πήγαν να διαμαρτυρηθούν για τις νέες προκλητικές δηλώσεις του υπουργού για το Ασφαλιστικό. Αντί να απολογηθεί ο υπουργός Εργασίας για τις προσβλητικές δηλώσεις και την προκλητική πολιτική του απάντησε με την ωμή βία των ΜΑΤ, τους τραυματισμούς και με συλλήψεις και προσαγωγές.

Είναι βαθιά νυχτωμένοι η κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν, αν νομίζουν ότι μπορούν με την ωμή βία να τρομοκρατήσουν το εργατικό ταξικό κίνημα. Η αυταρχική κατρακύλα τους φανερώνει το μεγάλο φόβο και την ταραχή τους και επιχειρούν να επιβάλουν τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα με το ψέμα, τον εκβιασμό και την καταστολή. Το εργατικό ταξικό κίνημα, ο λαός έχει πολλές φορές αναμετρηθεί μαζί τους και δεν πρόκειται να λυγίσει. Αλυσίδες στο εργατικό λαϊκό κίνημα δεν πρόκειται να φορέσουν.

Πανεργατικός, παλλαϊκός συναγερμός και λαϊκή συμμαχία για να αποκρουστεί ο κυβερνητικός αυταρχισμός, να μπει φραγμός και τέλος στην πολιτική που σφαγιάζει τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα για τις ανάγκες των μονοπωλίων. Να σταματήσουν οι προσαγωγές και να αφεθούν τώρα όλοι ελεύθεροι».

Η Συνέντευξη Τύπου για το Κοινωνικό Κέντρο ΒΟΞ (video)

πατήστε εδώ
http://www.youtube.com/watch?v=pCgzfOoC-x8

Για την υπεράσπιση της κατάληψης του ΒΟΞ μιλούν:
ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα
ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΥΦΤΟΥΛΗΣ
Ελεύθερος κοινωνικός χώρος Νοσότρος
Και εκπρόσωποι από:
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ
ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

ΚΚΚ ΒΟΞ: Ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Εξαρχείων


Το τελευταίο διάστημα στην περιοχή μας οξύνονται τα φαινόμενα βίας και καταστολής. Για τους κατοίκους των Εξαρχείων που λειτουργούν μέσα σε ένα ευρύ πνεύμα αλληλεγγύης στηρίζοντα πολλές πρωτοβουλίες της γειτονιάς όπως τις συλλογικές κουζίνας κοινωνικό φαρμακείο, χώρους υπεράσπισης ελεύθερων χώρων και κινημάτων . Μια τέτοια κατάσταση μας ανησυχεί και μας οργίζει. 

Παίρνοντας υπόψη την στρατηγική της κυβέρνησης περί «μηδενικής ανοχής», καθώς και την στρατηγική της έντασης που προωθεί το επιτελείο της Ν.Δ. θέλουμε να επισημάνουμε ότι αυτή η επίθεση δεν κάνει διακρίσεις. 

Ξεκινά από τον αντιεξουσιαστικό χώρο με σκοπό Να συντρίψει ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ και κυρίως το εργατικό κίνημα. 

Δεν είναι τυχαίο, ότι η πολιτική της έντασης ξεκίνησε με την επιδρομή των ΜΑΤ τον Αύγουστο στην ανοικτή αγορά της Κυψέλης, συνεχίσθηκε με την “ΒΙΛΛΑ ΑΜΑΛΙΑΣ”, «κατάληψη Σκαραμαγκά», την ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ TOY ΜΕΤΡΟ, και σήμερα με την επίθεση και σύλληψη διαδηλωτών του ΠΑΜΕ., Δε δίστασαν να κτυπήσουν ακόμα και τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ Χ. Καραγιαννίδη και Γ. Μπάρκα. 

Αυτή η επιθετική στρατηγική της κυβέρνησης, μας αφορά όλους, δεν εξασφαλίζει καμιά «ευταξία και ησυχία», δεν χαρίζεται σε κανένα εργαζόμενο και επιδιώκει την δημιουργία καθεστώτος φόβου και απομόνωσης. 

Ο χώρος του Κ.Κ.Κ ΒΟΞ λειτουργεί στην γειτονιά μας χωρίς να έχει δημιουργήσει ποτέ κανένα πρόβλημα, έχει οργανώσει πολλές εκδηλώσεις και λειτουργεί σα ν ένας ακόμα χώρος αλληλεγγύης 

Το Σάββατο 2/2/2013 συμμετέχουμε στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας που πολλές συλλογικότητες έχουν καλέσει, επειδή θεωρούμε ότι κάθε χώρος αλληλεγγύης αξίζει την υπεράσπιση όλων μας. 

ΕΞΑΡΧΕΙΑ 30/1/2013

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Μάχες που δε θα δοθούν, είναι από χέρι χαμένες… (αναδημοσίευση)


Παναγιώτης Μαυροειδής

Αδιάβατη πλέον η Αθήνα. Κίνδυνος θάνατος για τους φιλήσυχους πολίτες και οικογενειάρχες. Βόμβες στη μια γωνία, καλάσνικοφ στην άλλη. Κτίρια ανατινάσσονται μέσα στις φλόγες. Οι επιχειρήσεις, ιδιωτικές και δημόσιες βρίσκονται στο έλεος αδίσταχτων συνδικαλιστών. Η δημοκρατία, η τάξη, η κανονικότητα, είναι σε κίνδυνο. Αν αυτά συμβαίνουν στις τηλεοράσεις μας και στα πολεμικά ανακοινωθέντα της ΝΔ και της κυβέρνησης, ποιος ξέρει τι άλλο εξυφαίνεται πίσω από τις πλάτες μας;

Η στρατιωτική επιχείρηση ενάντια στους απεργούς του ΜΕΤΡΟ, σε αυτό το πλαίσιο, εμφανίστηκε σαν άμυνα της θεσμοθετημένης δημοκρατίας.

Τι αποκρυσταλλώνεται αλήθεια στην πολιτική αντιπαράθεση το τελευταίο διάστημα; Για την ΝΔ, αποκαλύπτεται η σκοτεινή διασύνδεση του ΣΥΡΙΖΑ με πρακτικές βίας, αλλά και τρομοκρατικών ενεργειών. Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για αστόχαστη εκτροπή της ΝΔ από τους κανόνες μιας έντιμης κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης, διολισθαίνοντας σε πρακτικές συκοφάντησης και προβοκάτσιας σε βάρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το ΚΚΕ, καταγγέλλει μια ‘’στημένη’’ αντιπαράθεση, στο πλαίσιο ενός νέου δικομματικού παιγνίου.

Το βασικό στοιχείο των εξελίξεων κατά τη γνώμη μας, βρίσκεται στην αυξημένη κρατική και παρακρατική επιθετικότητα, που είναι σε πλήρη εξέλιξη και με σαφές σχέδιο. Με μεγάλο ειδικό βάρος σε αυτό που θα λέγαμε επιστήμη της προβοκάτσιας.

Υπάρχει ασφαλώς η ειδική πλευρά της διαμάχης για την κυβερνητική διαχείριση. Δεσπόζει η ανάπτυξη της πολιτικής στρατηγικής της ΝΔ να εκθέσει τον ΣΥΡΙΖΑ, στα μάτια και τη σκέψη της περιβόητης ‘’μεσαίας τάξης’’. Η κυβερνητική και κρατική διαχείριση είναι ασφαλώς υποσύνολο της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου. Αποτελεί όμως το στοιχείο όπου διασταυρώνονται η επιβολή της οικονομικής, κοινωνικής εξουσίας του κεφαλαίου και η αναγκαία νομιμοποιητική λειτουργία της πολιτικής αποδοχής της, μέσα από ελεγχόμενους μηχανισμούς ενσωμάτωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτή ακριβώς η πλευρά είναι σε σοβαρή κρίση σήμερα. Ο παροξυσμός, το καθεστώς πανικού συχνά, που χαρακτηρίζει τη δράση αυτοπροστασίας του αστικού πολιτικού συστήματος, υπερβαίνει το φόβο της ΝΔ και των άλλων συστημικών κομμάτων να χάσουν την κουτάλα της εξουσίας. Συμπυκνώνει την βαθύτερη ανησυχία απέναντι σε ρωγμές που έχουν εμφανιστεί στο σύστημα κυριαρχίας.

Δεν πρόκειται για μια επικοινωνιακή τακτική και μόνο. Αντίθετα, προσδιορίζεται από ορατούς πολιτικούς στόχους.

Ο πρώτος, σχετίζεται με την επιβολή ενός αντιδραστικού μετασχηματισμού των πολιτικών σχέσεων, ώστε να κατοχυρώνεται το αποφασιστικό τσάκισμα μορφών έκφρασης της λαϊκής αντίστασης και πολύ περισσότερο της εν δυνάμει ανατρεπτικής πολιτικής δράσης. Μην ξεχνάμε ότι έχουν καταργηθεί οι συμβάσεις, άρα και η βάση για τα συνδικάτα και την απεργία. Έχει αλλάξει όλο το εργατικό δίκαιο, παραδίνοντας την ατομική και συλλογική αντίσταση των εργατών στις ορέξεις των εργοδοτών. Πάμε προοδευτικά, αλλά με ταχύτητα σε παρανομοποίηση της απεργίας, της κατάληψης, της διαδήλωσης.

Το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα βγάζει εκτός νόμου κάθε αμφισβήτηση του.

Η Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις, με τους εποχούμενους ή πεζούς αστυνομικούς των ποικίλων σωμάτων καταστολής, συχνά με προτεταμένα τα αυτόματα τους, παραπέμπουν σε Ισραηλινές πόλεις. Αριστεροί, κομμουνιστές και άλλοι ταξικοί συνδικαλιστές, τίθενται προοδευτικά σε καθεστώς ομηρίας Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης, με τη δυνατότητα απόλυσης που δίνει το τελευταίο Μνημόνιο.

Όποιος λοιπόν θέλει να βαδίσει το δρόμο της αντίστασης στην άγρια λιτότητα, θα πρέπει να σταθμίσει ότι δεν έχει απλά να αναμετρηθεί με ένα σκληρό αντίπαλο ή να γκρινιάξει με την πραγματικότητα των λιπόψυχων συνδικάτων και ηγεσιών της αριστεράς. Θα έρθει αντιμέτωπος όχι μόνο με μία ακόμη δόση χημικών ή ένα καρούμπαλο, αλλά και με την απόλυση και την απειλή φυλάκισης.

Πρόκειται για την απαίτηση της απόλυτης συναίνεσης πάνω σε αυτό που είπε πρόσφατα ο ακροδεξιός σύμβουλος του Σαμαρά, Φαήλος Κρανιδιώτης: ‘’Σε μια δημοκρατική κοινωνία, η μόνη αποδεκτή βία είναι αυτή που υποχρεώνεται να ασκήσει το κράτος διά των άμεσων οργάνων της εξουσίας εφαρμόζοντας τους νόμους και το Σύνταγμα’’. Να θυμηθούμε βέβαια ότι τα μνημόνια, τα χαράτσια, η περικοπή συντάξεων, η αύξηση τιμής του πετρελαίου, τα ξεπουλήματα δημόσιων επιχειρήσεων, είναι πλέον νόμοι…

Υπάρχει όμως ακόμη και κάτι πιο σπουδαίο: Η προληπτική στοχοποίηση και κήρυξη σε παρανομία κάθε κριτικής άποψης, σε συνδυασμό με την οργανωμένη προβοκάτσια και την επιστράτευση της περιβόητης ΄΄ηθικής αυτουργίας’’. Και αυτό είναι τεράστια τομή.

Είδαμε τι έγινε με το Mall. Μια αναφορά στην πασίγνωστη αλήθεια ότι αυτό το τερατούργημα είναι χωρίς άδεια, αποτελεί απόδειξη ενοχής για την βομβιστική ενέργεια! Δεν έχει τέλος αυτή η λογική, σε συνδυασμό φυσικά με την δυνατότητα κράτους και παράνομου κράτους να οργανώνουν την οποιαδήποτε προβοκάτσια. Σήμερα ας πούμε οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης, δεν δέχονται τις μειώσεις μισθών ή δεν υπογράφουν τις απολύσεις τους… Ή οι κάτοικοι μιας περιοχής φωνάζουν πως δε θέλουν τον τόπο τους να γίνει χωματερή. Φυσικά δε μασούν τα λόγια τους ενάντια σε πολιτικά κόμματα ή εργοδότες ή δημοσιογράφους ή εργολαβικές εταιρείες που βρίσκουν απέναντι. Αν αύριο, κάποιος σημαίνων από αυτούς τους αφέντες αυτοκτονήσει, τρακάρει, αποτελέσει θύμα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ τους ή Ιφιγένεια σε προβοκάτσια, ο ένοχος είναι δοσμένος.

Στόχος δεν είναι μόνο μια κοινωνική και πολιτική πρωτοπορία. Είναι και η ευρύτατη κοινωνική πλειονότητα που μπορεί να μη δρα συλλογικά όπως θέλει η ανατρεπτική αριστερά, αλλά έχει από-στοιχηθεί από τα αστικά κόμματα, δεν πείθεται από την μνημονιακή πολιτική που επιβάλλουν το κεφάλαιο και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το να πειστούν τα εκατομμύρια πλέον ανέργων, φτωχών, κακοπληρωμένων, απολυμένων, χρεωκοπημένων, ότι τα διαδοχικά μνημόνια θα λύσουν τα προβλήματα, είναι μάλλον αδύνατο. Το μόνο εφικτό για τις καθεστωτικές δυνάμεις, είναι να καθοριστεί η συμπεριφορά του κόσμου από τον ‘’τρόμο του χειρότερου’’. Αυτός υποτίθεται ότι παραμονεύει σε οποιαδήποτε πορεία εκτός αυτού που θεωρείται κακό και άδικο, αλλά γνωστό και κανονικό. Έξω από τη Μέρκελ που όλοι βρίζουν, αλλά μπορούν και να βλέπουν, τους κρατικοδίαιτους, αλλά γνωστούς, καπιταλιστές της φοροκλοπής και των σκανδάλων, των αντιπαθέστατων, αλλά τακτικών στο ραντεβού των 8, ανθρωποειδών του ΜΕΓΚΑ, των καταγέλαστων, αλλά με ονοματεπώνυμο, πολιτικών υπηρετών της τρόικας που παρελαύνουν στη Βουλή τσιρίζοντας, ποιες βόμβες και ποιά τέρατα άραγε μας περιμένουν;

Ο αστικός συνασπισμός εξουσίας, επιδιώκει - και θα κλιμακώσει σε αυτήν την κατεύθυνση- να λύσει με ριζικό και εξωκοινοβουλευτικό τρόπο, το ερώτημα της κυβερνητικής διαχείρισης, πολύ πριν από το στήσιμο της οποιαδήποτε κάλπης. Και εδώ είναι που έχει δυστυχώς εκχωρηθεί κοινωνικό και πολιτικό πεδίο δράσης και πρωτοβουλίας κινήσεων από την αριστερά.

Βρίσκει και τα κάνει η ΝΔ και γενικά το αστικό πολιτικό σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την κατάχτηση της θέσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις 17 Ιούνη, διάβασε ανάποδα το πολιτικό μήνυμα: Αντί για την ενθάρρυνση και μαζική λαϊκή νομιμοποίηση προς μια κατεύθυνση ανάταξης του λαϊκού κινήματος και της δράσης της αριστεράς, με στόχο την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής και της αδύναμης τρικομματικής κυβέρνησης, είδε σε αυτό μια εντολή για ‘’λούφα και παραλλαγή’’. Διαμόρφωσε - με δική του πρωτοβουλία, σε συνθήκες πολιτικής και ψυχολογικής υπεροχής του και όχι πίεσης- μια πολιτική στρατηγική που την συμπύκνωσε ο Παπαδημούλης, στην επανάληψη της γνωστής ΕΔΑίτικης ρήσης ‘’θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα’’. Που είχε καταλήξει βέβαια στη δικτατορία. Οι υπολογισμοί έλεγαν ότι η κυβέρνηση θα πέσει ως ‘’ώριμο φρούτο’’ με την αποτυχία του μνημονίου. Το μόνο που έμενε χοντρικά στον κόσμο, ήταν δημοκρατική επαγρύπνηση, απόκρουση πιθανών προβοκατσιών έντασης, οργάνωση αλληλεγγύης (σε σχετική αντιπαράθεση με τη διεκδίκηση) και φυσικά αναμονή των εκλογών, όπου θα πρόκυπτε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση με πυρήνα το ΣΥΡΙΖΑ και άγνωστη λοιπή σύνθεση.

Η πρώτη συνέπεια εκχώρησης κοινωνικού και πολιτικού πεδίου και της σχετικής υποχώρησης του εργατικού κινήματος και της ευρύτερης λαϊκής κινητοποίησης, ήταν η εξωκοινοβουλευτική απογείωση της δράσης της φασιστικής ΧρυσήςΑυγής. Έπαιξαν το ρόλο του προπομπού, για να ακολουθήσει η επιδρομή των ταγμάτων του Δένδια, αλλά και γενικότερα η υπεραντιδραστική στροφή της κυβέρνησης, τόσο στην πολιτική πρακτική, όσο και το δημόσιο λόγο της. Μαζί φυσικά και με τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ… Ο ρόλος της ναζιστικής οργάνωσης φαίνεται με απόλυτη σαφήνεια, αν δούμε πως αλληλοσυμπληρώνεται όλο και πιο καθαρά με την κυβερνητική πολιτική και την κρατική καταστολή. Είναι το μακρύ, ανεπίσημο χέρι των ‘’πάνω’’ μέσα στους ‘’κάτω’’. Στην ‘’ομαλή’’ περίοδοαρκούνται στην καλλιέργεια των πιο ποταπών αρνητικών πλευρών στη λαϊκή συνείδηση, που αναπτύσσονται μέσα στην κοινωνική απελπισία: ‘’ Αφού εγώ δεν έχω δουλειά, γιατί να μην απολυθούν και άλλοι, να μάθουν τι σημαίνει απόρριψη και φτώχεια;’’, ‘’Αφού εγώ παίρνω 800, αυτός γιατί να παίρνει 1600 ή 2000;’’, ‘’Αφού εγώ δεν τολμώ, δεν μπορώ να απεργήσω, γιατί να μη σπάσουν το κεφάλι του απεργού, που με κάνει να φαίνομαι κιοτής;’’. Στην οξυμένη περίοδο, οι φασίστες παίρνουν καθαρά θέση δίπλα στην κυβέρνηση, στο κράτος, στην επιθετικότητα ενάντια στο εργατικό κίνημα και φυσικά στον έξαλλο αντικομουνισμό της ΝΔ. Χαρακτηριστική η στάση τους εναντίον των εργαζομένων του ΜΕΤΡΟ. Όπως το αστικό κράτος, δρα όλο και πιο πολύ σε συνεργασία με το παρά(νομο)-κράτος, έτσι και η συνταγματική ΝΔ θα αλληλοσυμπληρώνεται με τη φασιστική Μαύρη Νύχτα.

Η πολιτική αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ, ποια είναι;

Σε ότι αφορά το εσωτερικό πεδίο, αρκείται σε μια αγχωτική και ανιστόρητη καταδίκη ‘’κάθε μορφής βίας’’, ενώ ο Πρόεδρος του θα δηλώσει σε μια απόλυτη ένδειξη αποδοχής της ατζέντας της ΝΔ: ‘’Απευθυνόμαστε και ασχολούμαστεκυρίως με τα προβλήματα της μεσαίας τάξης’’ (Συνέντευξη σε Ν. Χατζηνικολάου). Αυτή η ‘’μεσαία τάξη’’, έγινε πλέον σημείο αναφοράς. Παρά το γεγονός ότι οι μισθωτοί, εργαζόμενοι και άνεργοι είναι πάνω από 65% στην Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του 25% περίπου των μικροαστικών στρωμάτων της πόλης και των φτωχομεσαίων αγροτών, που απειλούνται σήμερα με αφανισμό, ευχαρίστως θα τα έκαναν γης μαδιάμ ενάντια στα μνημόνια και την αντιλαϊκή πολιτική. Η γονυκλισία στην φαντασιακή ‘’μεσαία τάξη’’ είναι στην ουσία μιαπολιτική στάση υποταγής στην νομιμότητα των μνημονίων, δηλαδή στην λιτότητα, την ανεργία, την αδικία. Είναι μια στάση αποκήρυξης της ριζοσπαστικής δράσης και πολύ περισσότερο παρανομοποίησης κάθε λογικής ξεσηκωμού και εξέγερσης. Έχει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, τοποθέτησε εαυτόν στο ‘’συνταγματικό τόξο’’, μαζί με τα κόμματα της τρόικας, αποδεχόμενος ένα κατασκευασμένο δίλημμα που έντεχνα έθεσαν οι δυνάμεις της υποταγής σε μια πολιτική που μετατρέπει το άδικο σε νόμο και σε σύνταγμα.

Η ΝΔ, δεν διάλεξε βέβαια τυχαία το πεδίο, πάνω στο οποίο ξεκίνησε να εκδηλώνει την επίθεση. Δεν ξεκίνησε από την σύλληψη απεργών σε ένα κατειλημμένο εργοστάσιο ενάντια στις περικοπές μισθών, ούτε σε ένα υπουργείο ενάντια στις απολύσεις, ούτε σε μια ΔΟΥ ενάντια στη φορομπηξία. Ξεκίνησε από τις καταλήψεις σπιτιών και θα είχαμε συνέχεια φυσικά. Η σχετική ανυπαρξία των πρώτων, στο φόντο μιας τραγικής πολιτικής στρατηγικής ‘’ώριμου φρούτου’’, την βόλεψε αφόρητα. Έτσι και η επιχείρηση ΜΕΤΡΟ έπεσε σχετικά στα μαλακά.

Η μαύρη αλήθεια είναι πως αυτή η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως η ΝΔ είναι σε καλό δρόμο, δηλαδή ότι έχει μια πολιτική στρατηγική που φέρνει αποτελέσματα θετικά για αυτήν.

Το δεύτερο επίπεδο κινήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν αυτό που ήθελε να δώσει τηνεικόνα της μετριοπαθούς δύναμης που γίνεται αποδεκτή από τους πάτρωνες του καπιταλιστικού κόσμου στο εξωτερικό. ‘’ Σε ότι αφορά την προοπτική της ευρωζώνης, είμαστε εταίροι’’ θα πει στον Σόιμπλε ο Τσίπρας. ‘’Δε θα σκίσουμε τις δανειακές συνθήκες, θα παραμείνουμε στην ευρωζώνη’’, δεσμεύτηκε και στις ΗΠΑ, όπου έτρεξε για την ορκωμοσία Ομπάμα. Και οι πιο υποψιασμένοι εντυπωσιάστηκαν από τις παρεμβάσεις στελεχών του, που εκθειάζουν ανοιχτά πλέον το δήθεν πετυχημένο μοντέλο διαχείρισης της κρίσης από τον Ομπάμα. Σα να μιλάνε για απόπειρες που κάνει η Βενεζουέλα και όχι η ηγεμονική καπιταλιστική δύναμη του κόσμου, που έχει το 1% του πληθυσμούς της σε φυλακές με υποχρεωτική και απλήρωτη εργασία. Αυτή δε η κρίση, ας ρίξει κανείς μια ματιά στις εκεί ομιλίες του Τσίπρα, δεν έχει επίθετο, δεν είναι καπιταλιστική, είναι της ‘’κλεπτοκρατίας’’.

Δε μπορεί να είναι κανείς αδιάφορος απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, που μπορεί να οδηγήσει σε ταπεινωτική ήττα για το λαϊκό κίνημα. Το ζητούμενο είναι ο λαϊκός παράγοντας να βγει ξανά στο προσκήνιο, αναλαμβάνοντας την επιθετική πρωτοβουλία των κινήσεων, με αποφασιστικό και μαχητικό τρόπο. Στο φως της μέρας και εκεί που έχει απόλυτο πλεονέκτημα, δηλαδή στη σύγκρουση για τον κουτσουρεμένο μισθό, την τρομοκρατία των απολύσεων, τα χαράτσια, το ‘’χρυσό’’ πλέον πετρέλαιο θέρμανσης, το δολοφονικό φορολογικό νομοσχέδιο, την απαίτηση για ελευθερία για όλους.

Τα περί ‘’αποφυγής της παγίδας της έντασης’’, είναι επικίνδυνες αφέλειες και αποπροσανατολισμός από την πραγματικότητα μιας σύγκρουσης που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα τμήματα της αριστερής διανόησης, που ταυτίζονται ή θέλουν να δικαιολογήσουν την υποστήριξη που παρέχουν, όχι απλά αποδέχονται την παγίδα της ΝΔ, αλλά μάλλον την θεωρούν και ως ‘’μάνα εξ ουρανού’’, για να δικαιολογηθεί η ‘’λούφα και παραλλαγή’’ της αξιωματικής αντιπολίτευσης. ‘’Βλέπετε;-λένε με ύφος σοφού παντογνώστη-Η ΝΔ έντρομη μπροστά στην απειλή που συγκροτεί ο ΣΥΡΙΖΑ, θέλει να μας σύρει στην πρόωρη σύγκρουση και ειδικά στην …ένοπλη πάλη. Όπως έγινε τη δεκαετία του 70 στην Ιταλία. Αλλά εμείς δε θα τσιμπήσουμε…’’.

Έτσι, το φάντασμα της ‘’ένοπλης πάλης’’, κατασκευάζεται και συντηρείται από κοινού με τη ΝΔ, για να προσπεραστεί η μεγάλη και ουσιαστική ανάγκη να δράσει οργανωμένα, μαχητικά, αποφασιστικά η εργατική τάξη και ο λαός που εξανδραποδίζονται. Ξορκίζεται και εξοβελίζεται έτσι κάθε έννοια πραγματικού αγώνα. Άλλα είναι που λείπουν: Η απεργία και η μαζική διαδήλωση, η επιτροπή αγώνα, οι καταλήψεις των δημοσίων επιχειρήσεων που ξεπουλιούνται, η κοινή στήριξη των εστιών εργατικού και κοινωνικού αγώνα, η πρωτοβουλία για μαχητική άμυνα και αντεπίθεση. Είναι οι πολιτικοί στόχοι ανατροπής, όπως η διαγραφή του χρέους και η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ, που θα έπρεπε να υπάρχουν και να δώσουν την προοπτική, αντί να περιορίζονται όλα στο στικάκι της Λίστας Λαγκάρντ.

Σε αυτό το πεδίο, η αριστερά όχι μόνο δε χρειάζεται να απολογηθεί ότι ‘’δεν στηρίζει ακραίες ενέργειες’’, αλλά αντίθετα οφείλει να κάνει ότι μπορεί ώστε να συμβάλλει στην άνοδο της οργάνωσης και της μαχητικής αντι-βίας του κόσμου που λιμοκτονεί και κρυώνει. Και το πρώτο ζητούμενο εδώ είναι το εργατικό κίνημα, που δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Αλλά δεν έχει κάνει και τα απαραίτητα βήματα χειραφέτησης από τον νυσταλέο κρατικό συνδικαλισμό. Αυτόν που ετοιμάζει δεκαήμερη εκδρομή στην Αλεξανδρούπολη, ‘’κολλώντας’ ’δύο τριήμερα, βαφτίζοντάς την Συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Κάθε φορά που δεξιά και ακροδεξιά κέντρα επισημαίνουν χαιρέκακα τις γονυκλισίες του ΣΥΡΙΖΑ σε Σόιμπλε, ΗΠΑ και ΔΝΤ, στελέχη του ανταπαντούν: ‘’Διαλέξτε επιτέλους. Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Εξωνημένη γιάφκα τρομοκρατών ή πουλημένο νέο-ΠΑΣΟΚ στους δυνάστες του λαού;’’ Κανείς δε θα απαντήσει από αυτούς που ρωτούν. Διότι, για αυτούς δεν υπάρχει δίλλημα: Όσο περισσότερο θα πετυχαίνουν την πανικόβλητη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο θα εντείνουν τις κατηγορίες για …αριστερισμό. Θα στερεώνουν το κερδισμένο έδαφος και θα τον σέρνουν ακόμη πιο δεξιά. Είναι μια ολόσωστη στρατηγική, καθόλου αντιφατική και απόλυτα αποτελεσματική. Είναι μάλιστα δοκιμασμένη, σε άλλες συνθήκες, με το ΠΑΣΟΚ. Μην ξεχνάμε το μόνιμο παραμύθι ότι ο Α. Παπανδρέου ήταν και ..αρχηγός της ‘’17 Νοέμβρη’’. Από τη μια τσαλακώνει, τσακίζει την όποια ριζοσπαστική δυναμική, πετσοκόβει την δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει πραγματικά εναλλακτικό πόλο με πλειοψηφικούς όρους. Από την άλλη, αν παρ’ όλα αυτά, συμβεί το ‘’ατύχημα’’, να είναι ήδη ξεδοντιασμένος, ακίνδυνος, δοσμένος, κλειδωμένος.

Πώς να σταθούμε απέναντι σε αυτό; Με πολιτική ευθύνη και όχι αδιαφορία. Και με ένα και μοναδικό κριτήριο: Να ηττηθεί η πολιτική στρατηγική του αστικού συνασπισμού εξουσίας.

Αν αυτοί θέλουν καταχώνιασμα και εξαφάνιση των αντικαπιταλιστικών, αντι-ΕΕ στόχων και μέτρων που αποτελούν όρους για τη σωτηρία των εργαζομένων, εμείς παλεύουμε για την ηγεμονία τους μέσα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Αν η αστική τάξη και το πολιτικό σύστημα, θέλει να βγάλει στην παρανομία την έννοια της μαζικής εξωκοινοβουλευτικής δράσης, του ξεσηκωμού και το δικαίωμα της εξέγερσης της κοινωνικής πλειονότητας, εμείς πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε σε αντίθετη κατεύθυνση.

Με αυτή την έννοια και από αυτή τη σκοπιά, η ήττα της πολιτικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ της ‘’νομιμοφροσύνης’’ και της υποταγής σε ΕΕ και ΗΠΑ, από τα αριστερά και με προωθητικούς όρους, είναι προϋπόθεση για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης, για μια νικηφόρα αριστερή αντικαπιταλιστική προοπτική. Διαφορετικά θα μιλάμε για μια στρατηγική ήττα με μακροχρόνιες επιπτώσεις, ανάλογης αυτής που συνέβη στην Ιταλία κάποια χρόνια πριν.

Ή, όπως το έχει θέσει ο Ντ. Μπενσαϊντ, πρέπει να μείνουμε τουλάχιστο ‘’σε απόσταση από συμβιβασμούς με ένα μικρότερο κακό που θα ήταν ο συντομότερος δρόμος προς το χειρότερο κακό’’.

Ενημέρωση: Πρακτικά της Συνέλευσης της 29ης Γενάρη


Στη συνέλευση συζητήθηκαν τα εξής θέματα.
1. Έγινε ενημέρωση για τη συνάντηση των συλλογικοτήτων την Κυριακή στα γραφεία της ΔΟΕ. Παρατίθεται περίληψη των πρακτικών της συνάντησης.

Την Κυριακή 27/1/2013, έγινε η συνάντηση συλλογικοτήτων και επιτροπών. Παρόντες ήταν συναγωνιστές από συλλογικότητες/συνελεύσεις των περιοχών: Πατήσια, Ν. Σμύρνη, Καματερό, Εξάρχεια, Μαρκόπουλο-Πόρτο Ράφτη, Βύρωνας, 6η Δημ.Κοινότητα Αθήνας, Ίλιον, Περισσός-Πευκάκια, Ραφήνα-Πικέρμι, Σαλαμίνα. Επίσης ήταν από τις Επιτροπές αγώνα Δεν πληρώνω. Έλειπαν γιατί είχαν συνέλευση τοπικά, όπως μας ενημέρωσαν οι συναγωνιστές από Βούλα-Βάρη και από Πέραμα. Τέλος δεν μπόρεσαν να έρθουν από τη Γλυφάδα.
.......
 Ήδη έχουν οργανωθεί από αρκετές συλλογικότητες παρεμβάσεις στις τοπικές τους ΔΟΥ το διήμερο 30-31/1, οπότε και λήγει η προθεσμία των ειδοποιήσεων για την πληρωμή του χαρατσιού της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ) που έχει περάσει στην εφορία. 
......
Σε συνέχεια του διημέρου προτείνουμε να γίνει στις 14 Φεβρουαρίου (του Αγ. Βαλεντίνου!!!) μια ημέρα παναττικής κοινής δράσης ενάντια σε φόρους-χαράτσια στις εφορίες, υιοθετώντας το σύνθημα της κινητοποίησης της Ν.Σμύρνης: «Κόλλα την εφορία στον τοίχο», μαζί με το «προφυλάξου…» (λόγω της ημέρας, μαζί με καρδούλες …) και την «άρνηση πληρωμής». 

Συνολικά λοιπόν καταλήξαμε στα κάτωθι όσον αφορά το επόμενο χρονικό διάστημα:

1. Στηρίζουμε το 2 ήμερο δράσεων στις τοπικές εφορίες, οπότε λήγουν οι ειδοποιήσεις πληρωμής του χαρατσιού της ΔΕΗ στην εφορία, δηλαδή την Τετάρτη 30/1 και την Πέμπτη 31/1. Καλούμε να συνεχιστεί η μη πληρωμή των ειδοποιήσεων της εφορίας για την εξόφληση του ΕΕΤΗΔΕ 2011. Ήδη τέτοιες δράσεις έχουν αποφασίσει:

α. η Ν. Σμύρνη για 31/1, 8 πμ (εφορία Λ. Συγγρού) με το συν/νο κείμενο.
β. το Μαρκόπουλο-Πόρτο Ράφτη για 30/1, 10 πμ (εφορία Κορωπίου) με το συν/νο κείμενο
γ. ο Βύρωνας για 30/1 10 πμ (εφορία Βύρωνα οδ. Ανδριανουπόλεως) με το συν/νο κείμενο
δ. τα Πατήσια για 30/1, 8:30 πμ (ΙΔ’ εφορία Αθήνας, Λεωφ.Αχαρνών & Κουρτίδου) με το συν/νο κείμενο
ε. τα Πευκάκια-Περισσός (ΔΟΥ Ν.Ιωνίας)
στ. το Ολυμπιακό Χωριό (ΔΟΥ Αχαρνών)
Από το Καματερό είπαν ότι πιθανότατα θα αλλάξουν την ημερομηνία κινητοποίησης στην τοπική τους ΔΟΥ ώστε να συμπέσει.

2. Προχωράμε στη συντονισμένη δράση στις εφορίες για τις 14 Φλεβάρη
3. Προωθούμε τη διοργάνωση μιας μεγάλης συνέλευσης σε κεντρικό σημείο της Αθήνας όπου θα γίνει ενημέρωση από φοροτεχνικούς και θα αποφασισθούν οι επόμενες δράσεις μας.

2. Συζητήθηκε το θέμα οργάνωσης γιορτής για ενίσχυση της συλλογικότητάς μας. Αποφασίστηκε να γίνει κοινοποίηση μέσω αφίσας και φυλλαδίων που θα ετοιμασθούν και θα αρχίσει η διανομή-τοιχοκόλληση από την επόμενη Τετάρτη 6 Φλεβάρη. (Ζητούνται διαθεσιμότητες). Εκκρεμεί το θέμα ανεύρεσης μουσικού σχήματος. Τελικές διευθετίσεις θα γίνουν στην επόμενη συνέλευση στην οποία θα πρέπει να δώσουμε όλοι το παρόν. 

3. Συζητήθηκε το θέμα των καταλήψεων και ειδικά αυτό της κατάληψης του ΚΚΚ ΒΟΞ το οποίο απειλείται άμεσα, σε συνάρτηση τόσο με την εντεινόμενη καταστολή στα Εξάρχεια όσο και με το πλάνο προβοκατόρικων και μαφιόζικων δράσεων που οργανώνει το κράτος και το παρακράτος στην περιοχή μας. Έτσι αποφασίσαμε να συμμετέχουμε στην κοινή δράση ενάντια σε όλους αυτούς τους σχεδιασμού, στη συγκέντρωση και διαδήλωση που θα γίνει το Σάββατο 2 Φλεβάρη (περισσότερα εδώ). Επίσης θα συμμετέχουμε στην κοινή συνέντευξη τύπου για το θέμα ποθ θα δοθεί Τετάρτη 30 Γενάρη ((περισσότερα εδώ).

4. Συζητήθηκε το κείμενο της Πρωτοβουλίας των κατοίκων των Εξαρχείων ενάντια στην καταστολή και την κατευθυνόμενη υποβάθμιση της γειτονιάς. Μόλις οριστικοποιηθεί το κείμενο θα υπογραφεί από κοινού με την Πρωτοβουλία και θα μοιραστεί στη γειτονιά.

-Η επόμενη γενική συνέλευση θα γίνει στις 5 Φλεβάρη (Τρίτη) Τσαμαδού 15, ώρα 19.30.

Δε λένε τίποτα (αναδημοσίευση)

ποστ γραμμένο και διαμοιρασμένο από κοινού με την krotkie και το χαμένο επεισόδιο
Τους βλέπω στο facebook, είναι φίλοι απ’ τα παλιά, κάποτε κάναμε κοπάνες απ’ το σχολείο μαζί, κάποτε δουλεύαμε μαζί, κάποτε κάναμε θητεία μαζί, κάποτε συγκατοικούσαμε, κάποτε ήταν άνθρωποι με πολλά ενδιαφέροντα, κάποτε τους ζήλευα για την ικανότητα τους να ανακαλύπτουν πρωτοπορίες, να παθιάζονται με μουσικές, να διαβάζουν τα καλύτερα βιβλία, να διοργανώνουν τα καλύτερα πάρτι, να πηγαίνουν στα πιο ψαγμένα μαγαζιά. Και σήμερα δε λένε τίποτα. Ζήσαμε μαζί την προ-ολυμπιακή Αθήνα με τα σπασμένα πεζοδρόμια, τα μπάζα, τα αναχώματα, τις ατέλειωτες διαδρομές των αστικών λεωφορείων, μετά την αισιοδοξία ότι η ζωή μας και η Αθήνα αλλάζουν, τις άγριες εξερευνήσεις στην κοιλιά της πόλης, την προσδοκία της μεταμόρφωσης του βαρετού μητροπολιτικού κέντρου σε πολύχρωμη παλέτα εθνών όπως το περιέγραφαν τότε τα φρη πρες. 

Οι περισσότεροι από αυτούς διαφημιστές, επικοινωνιολόγοι, μαρκετινίστες, πάντα προσηλωμένοι με θρησκευτική ευλάβεια στην καριέρα τους, συνεχίζουν και σήμερα τις ίδιες βουβές ασυνάρτητες διαδρομές τους σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, εξακολουθούν να ακούνε τις καλύτερες μουσικές, μέσα από το facebook κάνουν τσεκ ιν στα καλύτερα πάρτι, μας ενημερώνουν για τα υπέροχα ταξίδια τους στο εξωτερικό και περιφέρουν σαν ιερά σινδόνη το κουφάρι των τελευταίων διαφημιστικών τους προϊόντων που δεν μπορεί να αγοράσει πια κανείς. Αν χρειαστεί φυσικά θα την κάνουν για έξω, που να χαραμίζονται εδώ, εξάλλου αυτοί είναι τόσο νέοι και τόσο καταξιωμένοι, υπήρξαν τα καλύτερα μυαλά μιας εποχής που τέλειωσε εδώ και καιρό κι αυτοί δεν είδαν τίποτα, δεν άκουσαν τίποτα, δε λένε τίποτα.

Τους βλέπω ακόμα στο κέντρο της Αθήνας, στα μέρη που πηγαίναμε μαζί τότε και δεν έχει αλλάξει το παραμικρό. Με το άψογο βρετανικό τους φλέγμα που υιοθέτησαν απ’ τις σπουδές στο εξωτερικό βρέχουν τα φιλήσυχα μουστάκια τους σε ακριβά κοκτέηλς και δε λένε τίποτα. Τους βλέπω να παίρνουν φιλήδονες πόζες μπροστά στα τελευταία κουφάρια του lifestyle, να ξεφυλλίζουν interior design περιοδικά της προηγούμενης δεκαετίας, να στενοχωριούνται με τα ζώδια της ημέρας, να περιμένουν σε ουρές για ένα ακόμα άχρηστο gadget, να φουσκώνουν από υπερηφάνεια για τους εικονικούς τους followers και να μη λένε τίποτα. Μεταξύ τους μιλάνε μόνο για όσα έχουν ήδη χρεοκοπήσει, τις μάρκες των κακοραμμένων ρούχων τους, τις τιμές των γρήγορων αυτοκινήτων τους, τα χρώματα των άβολων επίπλων τους, τα σχήματα των άσχημων συσκευών τους, την γεύση των χαλασμένων κρασιών τους, τις θερμίδες των άνοστων φαγητών τους. 

Νερόβραστοι απολιτίκ χωρίς γνώμη αλλά με άποψη για όλα, γι’ αυτούς η φτώχεια, η ανεργία, η κρατική βία είναι εικονικά ολογράμματα σε μεσημεριανές εκπομπές, κάτι έχουν ακουστά για siemens, βατοπέδια, offshores, εξοπλιστικά προγράμματα, μαύρο πολιτικό χρήμα, λίστες λαγκάρντ, όλα αυτά όμως δεν τους αφορούν. Παραμένουν οι τελευταίοι ανυποχώρητοι και αψεγάδιαστοι υπερασπιστές του cool γιατί αυτό έμαθαν ότι είναι ο σκοπός της ζωής τους, ανυποψίαστοι ακόμα για την προσωπική τραγωδία που τους περιμένει στη γωνία.

.Τους βλέπω στα πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ να τζογάρουν σιωπηλά τη θλίψη τους στο ΚΙΝΟ και στα σουπερμάρκετ με κουπόνια του Πρώτου Θέματος στο χέρι να ψάχνουν τις πιο συμφέρουσες προσφορές απορρυπαντικών, τους βλέπω σκυφτούς σε στάσεις λεωφορείων, σε ουρές νοσοκομείων, στα σκαλάκια εκκλησιών να περιμένουν μάταια κάποιο θαύμα, βλέπουν βουβοί τα νομοσχέδια να περνούν, το ναζισμό να παρελαύνει, τα παιδιά τους να διαπομπεύονται, βουλιάζουν στην κατάθλιψη και δε λένε τίποτα. 

Τους βλέπω να ανέχονται σιωπηλά όσα μας τρομάζουν, νοσοκομεία χωρίς γάζες και οινόπνευμα, σχολεία χωρίς θέρμανση, δικαστήρια να αθωώνουν ζαρντινιέρες, νόμους να καταργούν την αξιοπρέπειά, εργολάβους να χτίζουν στο χάος, τραπεζίτες να ανταμείβονται από το κράτος για τις ζημιές τους, χρεοκοπημένους εκδότες να προπαγανδίζουν τον φόβο. Συνήθισαν τις μειώσεις των μισθών τους, τους απολυμένους συγγενείς τους, τα συσσίτια μπροστά στο σπίτι τους, τον εκφασισμό του κράτους, τα ανοιγμένα κεφάλια της αστυνομίας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την εξουσιομανία αυτών που τους πουλάνε και τους αγοράζουν φτηνά στα χρηματιστήρια των διεθνών τοκογλυφικών οργανισμών. Και συνεχίζουν να καταναλώνουν στημένες δημοσκοπήσεις, πειραγμένα βίντεο, αλλοιωμένες ειδήσεις, αναξιόπιστες στατιστικές, μουδιάζουν από φόβο μπροστά στα κυβερνητικά διαγγέλματα και δε λένε τίποτα, μόνο αγωνιούν για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας λες κι αυτό θα σήμαινε το παραμικρό για τη μίζερη ζωούλα τους.

.Τους βλέπω καθισμένους αναπαυτικά στους καναπέδες τους με ένα μπολ ποπ κορν στο χέρι να παρακολουθούν τις ειδήσεις του ΣΚΑΪ και να θυμώνουν με τους απεργούς που δεν βάζουν πλάτη να σωθεί η χώρα. Τους βλέπω να γκρινιάζουν στριμωγμένοι στην κίνηση στον Κηφισό ή στην Πέτρου Ράλλη, ακούγοντας την πρωινή ζώνη του ραδιοφώνου, να σκέφτονται πως θα βγάλουν το μήνα, να φρίττουν με τις εστίες ανομίας. Την ίδια ώρα η αστυνομία διαλύει απεργίες, συλλαμβάνει απεργούς, κηρύσσεται επιστράτευση, σε λίγο θα βγάλουν και τα τανκς στο δρόμο για να υπερασπιστούν τις καρέκλες τους, κι αυτοί βουβοί και άπραγοι διαλογίζονται με το νέο μάντρα της εποχής «τα νέα μέτρα είναι επώδυνα αλλά αναγκαία, τα νέα μέτρα είναι επώδυνα αλλά αναγκαία, τα νέα μέτρα είναι επώδυνα αλλά αναγκαία» και τι να κάνεις δηλαδή, πάνω απ’ όλα η αστική νομιμότητα, πάνω απ’ όλα το ευρώ, πάνω απ’ όλα να υπάρχει δουλίτσα κι ας μη ζει κανείς με το μισθό του πια.

Τους βλέπω όλους αυτούς και καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να μπω στα παπούτσια τους, να δω πως σκέφτονται, να νιώσω κι εγώ για μια στιγμή “έντιμος άνθρωπος, κυρ-Παντελής”. Και χαίρομαι που δεν τους καταλαβαίνω. Και χαίρομαι που κάπου κάπου, μέσα από τα σπλάχνα της ιστορίας, ξεπηδούν και μερικοί μη έντιμοι άνθρωποι. Κι ευγνωμονώ αυτούς τους αδίσταχτους άνομους που κρεμάστηκαν στα δικαστήρια του Σικάγου κι εκείνους που δολοφονήθηκαν στην πλατεία Ταχρίρ και όσους άλλους άνομους πότισαν με αίμα τους δρόμους των μεγαλουπόλεων. Και χαίρομαι που σε τόσες αποστροφές της ιστορίας, υπήρξαν κάποιοι που αρνήθηκαν να γίνουν τα τσιράκια του άρχοντα ηλιθίου, που ξεντύθηκαν τα σαβανωμένα συνολάκια της σκονισμένης νεολαίας, που τίναξαν τη σκόνη απ’ τα μυαλά τα δικά τους και των άλλων.

Και νιώθω σα να είμαι πάνω σε μια μοτοσυκλέτα, λίγο πριν από αναστροφή, και δεν βλέπω τι έχει από πίσω, μα ακούω φωνές και βήματα, προσπαθώ να διακρίνω μορφές πίσω από τον κουρνιαχτό, αναπνέω άλλες ιδέες πασπαλισμένες με δακρυγόνα και κροτίδες, τη μυρωδιά του αίματος και της ζωής. Και θέλω να πω σε όλους αυτούς τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες, τους κοπαδίτες τους βουβούς, πως πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο που με φωτιά και με μαχαίρι προχωρεί, ήταν οι αδίσταχτες άνομες μειοψηφίες που έφερναν τον αέρα του μέλλοντος και τις ανατρεπτικές αλλαγές. Πως και τούτη η εποχή είναι από ‘κείνες που διαλέγουμε όλοι μας αν θα υποταχθούμε στο φόβο ή αν θα τον αντιμετωπίσουμε, κοιτώντας τον στα μάτια, έστω και με μάτια τρομαγμένα.

θέλω να τους πώ
Πως τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε...

σημείωση του blog: Θάθελα να υπογραμμίσω ακόμη και την κάθε τελεία από αυτό το εξαιρετικό κείμενο.

Αυτοκτονία ή μια ακόμα πολιτική δολοφονία;

από Λαϊκή Συνέλευση Αιγάλεω

Τρίτη 29 Γενάρη 2013 ξημερώματα. Ο σύντροφος Βαγγέλης Σταμούλιας, 33 χρόνων, "έφυγε" από κοντά μας. Η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε αποδιοργανώνει τις ζωές μας, τα συναισθήματά μας, την καθημερινότητά μας. Αυτό το πλαίσιο ζωής οδήγησε σήμερα το δικό μας Βαγγέλη στην αυτοκτονία. Ηθικός αυτουργός αυτής της απώλειας είναι η πολιτική πραγματικότητα. Η ανασφάλεια, τα κοινωνικά αδιέξοδα, η εσωστρέφεια, η μοναξιά. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός που παράγεται από τις πολιτικές των κυρίαρχων ελίτ.

Ο Βαγγέλης ήταν ένας άνθρωπος με ιστορία στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Με πάθος για ζωή, με αξιοπρέπεια. Ήταν αυτός που έδωσε το έναυσμα για την εκκίνηση της Λαϊκής μας Συνέλευσης. Το πρώτο κάλεσμα, το Μάη του 2010 από το βήμα της πλατείας Συντάγματος, που έδωσε ζωή στο κοινό μας εγχείρημα, που κρατάει ακόμα. Πρωτοστατούσε πάντα στις δράσεις μας και στήριζε όλα τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα.

Ένας άνθρωπος που βίωσε την κρατική καταστολή στο πετσί του, με τη σύλληψή του σε μία από τις μεγάλες αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις. Αυτή της 23ης Φλεβάρη του 2011. Παρόλα αυτά δεν έκανε πίσω σ' αυτά που διεκδικούσε από τη ζωή. Ένας γλυκός, ζεστός και σεμνός άνθρωπος, ανιδιοτελής, αλληλλέγγυος, με αγάπη για τη ζωή, την ελευθερία, την ισότητα, την αξιοπρέπεια. Ήταν η ήρεμη δύναμη ανάμεσά μας και η παρουσία του αποφασιστική. Θα είναι πάντα κοντά μας στους αγώνες, στους δρόμους, στις μάχες μας.

Αύριο, Τετάρτη 30 Γενάρη 2013 στις 4:00 μμ, στο νεκροταφείο του Βύρωνα, αποχαιρετάμε το Βαγγέλη και υποσχόμαστε τη συνέχεια.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ

Λαϊκή Συνέλευση Αιγάλεω

συμπληρωματικό κείμενο επίσης από τη Λαϊκή Συνέλευση Αιγάλεω
Σήμερα το πρωί ο σύντροφος Βαγγέλης Σταμούλιας, ετών 33, έβαλε τέλος στη ζωή του. Το προηγούμενο βράδυ έκαψε όλα τα πολιτικά του βιβλία και το πρωί πήδηξε από τον 4ο όροφο χωρίς να μπορεί κανείς να το αποτρέψει.

Ο Βαγγέλης είχε συλληφθεί στην πανεργατική απεργία στις 23 Φλεβάρη 2011 και εκκρεμούσε δίωξη σε βάρος του, κάτι το οποίο τροφοδοτούσε τις φοβίες του.

Ο Βαγγέλης ήταν ενεργό μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης Αιγάλεω και ως ηλεκτρολόγος είχε πρωτοστατήσει στις επανασυνδέσεις ρεύματος σε σπίτια ανθρώπων που δεν είχαν να πληρώσουν

Δράσεις στις Εφορίες ενάντια στη φοροληστεία


Στις 30 και 31 Γενάρη τοπικές συνελεύσεις από γειτονιές (Πατήσια, Νέα Σμύρνη, Βύρωνας, Περισσός-Πευκάκια, Μαρκόπουλο-Πόρτο Ράφτη, Ολυμπιακό Χωριό), διοργανώνουν παράσταση διαμαρτυρίας ενάντια στα χαράτσια και τους φόρους στις κατά τόπους ΔΟΥ.

Είναι η πρώτη από μια σειρά συντονισμένων κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας και αντίστασης στη φοροληστεία του τραπεζικού κράτους, στη βούληση των τοκογλύφων να ισοπεδώσουν τις ζωές μας.

Με βάση όσα γνωρίζουμε τα Πατήσια θα συγκεντρωθούν στη ΔΟΥ οδού Αχαρνών και Κουρτίδου, Η Ν. Σμύρνη στην ομόνυμη ΔΟΥ,  ο Περισσός στη ΔΟΥ Ν. Ιωνίας, το Ολυμπιακό Χωριό στη ΔΟΥ Μενιδίου. 

 Στη συνέχεια παραθέτουμε τα σχετικά φυλλάδια των συλλογικοτήτων (όσα μας έχουν κοινοποιηθεί μέχρι στιγμής)


Κάντε κλικ πάνω στις εικόνες να τις δείτε πιο καθαρά.

Δελτίο τύπου: Αλληλεγγύη στο Κ-ΒΟΞ


Στο πλαίσιο της καταστολής των καταλήψεων, την τελευταία περίοδο στοχοποιείται το Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο ΒΟΞ, που βρίσκεται στην Πλατεία Εξαρχείων. Με συνεχείς συκοφαντικές αναφορές σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και παρεμβάσεις ακροδεξιών βουλευτών, καθώς και αστυνομικές παρενοχλήσεις προετοιμάζεται το έδαφος για την καταστολή του ΚΚΚ ΒΟΞ. 

Η συγκεκριμένη κατάληψη αποτελεί υποδειγματικό χώρο ελευθερίας και δημιουργίας πανελλαδικά και σοβαρό παράγοντα κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής στην ευαίσθητη περιοχή των Εξαρχείων.

Εκφράζοντας την αμέριστη υποστήριξή μας στο ΚΚΚ ΒΟΞ, στέκια και συλλογικότητες της περιοχής πραγματοποιούμε συνέντευξη τύπου την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου στη 1μ.μ. στο Κοινωνικό Κέντρο της Τσαμαδού 15 στα Εξάρχεια, στην οποία θα μιλήσουν μέλη καταλήψεων, στεκιών, πρωτοβουλιών κατοίκων και πολιτικών οργανώσεων.

Το Σάββατο 2 Φλεβάρη στις 12 το μεσημέρι συγκεντρωνόμαστε στην Πλατεία Εξαρχείων και κάνουμε πορεία στη γειτονιά εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας στο Κ-ΒΟΞ και την αντίστασή μας στην εντεινόμενη καταστολή και φασιστική απειλή.

Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων, Πάρκο Ναυαρίνου, Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων-Νεάπολης-Μουσείου, Λέσχη Υπογείως (Καλλιδρομίου), Κοινωνικό Κέντρο Nosotros, Λαϊκή Συνέλευση Γκύζη, Δίκτυο Μεταναστών, Αυτοδιαχειριζόμενο Καφενείο Νομικής Σχολής Αθήνας, Αντιεξουσιαστική Κίνηση, ΣΥΡΙΖΑ Εξαρχείων, ΑΝΤΑΡΣΥΑ Εξαρχείων, Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ. 

Βιετνάμ: Η επανάσταση ανασαίνει με καλάμι

φωτογραφία από www.enet.g

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
από εφημερίδα ΠΡΙΝ 

Για τις γενιές της δεκαετίας του ’60 και του 70, το Βιετνάμ του Χο Τσι Μινχ και του στρατηγού Γκιάπ ήταν το ανεξίτηλο σύμβολο που χώριζε την επανάσταση από τον ιμπεριαλισμό, το δίκιο από το άδικο, τον ηρωϊσμό από τη θηριωδία.

Εικοσιπέντε χρόνια από τη μέρα που το τελευταίο ελικόπτερο απογειωνόταν άρον-άρον από την ταράτσα της αμερικανικής πρεσβείας της Σαϊγκόν και τα τεθω του Λαϊκού Στρατού γκρέμιζαν την πύλη του προεδρικού μεγάρου, τα σύνορα δεν είναι εξίσου ευδιάκριτα.

Στους σημερινούς γιορτασμούς της ιστορικής νίκης, το Ανόι θα πλημμυρίσει από σφυροδρέπανα, πορτρέτα του Μαρξ, του Λένιν και του Χο Τσι Μινχ και εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας. Μαζί τους όμως θα βρίσκονται και δεκάδες πρώην Ράμπο και νυν μεγαλοεπιχειρηματίες Αμερικανοί, που ετοιμάζονται να εκμεταλλευθούν τις επενδυτικές δυνατότητες της «οικονομικής ανανέωσης», την οποία εφαρμόζει το καθεστώς από το 1986.

Οι απολογητές της παγκοσμιοποιημένης φρίκης θα πανηγυρίσουν χαιρέκακα: «Τι περιμένατε; Η εθνική ανεξαρτησία δεν είναι άραγε κραυγαλέος αναχρονισμός στην εποχή της πα γκοσμιοποίησης; Και αν άντεξαν τις ναπάλμ, πώς θα μπορούσαν να αντέξουν τις σφαίρες από ζάχαρη»; Από εντελώς διαφορετική σκοπιά, συγκλίνουν στην ίδια εκτίμηση-υποτίμηση της βιετναμέζικης επανάστασης τα «ανανεωτικά» ρεύματα μιας Αριστεράς που βλέπει στον καθρέφτη της ιστορίας την ομορφότερη του κόσμου. Εννοούμε όλους αυτούς που στο πρόσωπο του Βιετνάμ – αλλά, λίγο πολύ όλων των «κόκκινων» επαναστάσεων του περασμένου αιώνα- δεν βλέπουν παρά εθνικοαπελευθερωτικά, αντιφεουδαρχικά, αστικοδημοκρατικά κινήματα με τον κομμουνισμό απλή σημαία ευκαιρίας και το γραφειοκρατικό εκφυλισμό αναπόδραστη συνέπεια.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Αν και δημιουργήθηκε σε μια κατεξοχήν αγροτική χώρα, το ΚΚ Βιετνάμ (αρχικά ΚΚ Ινδοκίνας), εξέφραζε, στο πρόγραμμα, την ιδεολογία και ως ένα βαθμό και τη σύνθεση του την εργατική στρατηγική για τη λύση του εθνικού και του κοινωνικού ζητήματος. Ο ιστορικός ηγέτης του, ο Χο Τσι Μινχ, έχοντας ζήσει ως εργάτης για πολλά χρόνια στο Λονδίνο και το Παρίσι, υπήρξε ηγετικό μέλος του ΚΚ Γαλλίας και σημαίνον στέλεχος της λενινιστικής Διεθνούς, ήδη από το 2ο συνέδριο του 1920. Εν τέλει, η νίκη του Βιετνάμ δεν ήταν η νίκη ενός στενά εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος αλλά ο θρίαμβος ενός διεθνιστικού επαναστατικού ρεύματος, με μεγάλη απήχηση στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις.

Έχοντας πληρώσει βαρύτατο τίμημα για τη νίκη του (τρία εκατομμύρια νεκροί και μια οικονομία πέρα για πέρα κατεστραμμένη) και έχοντας δεχθεί δύο οδυνηρά πισώπλατα χτυπήματα στη συνέχεια (την κινεζική εισβολή του 1979 και τον τερματισμό της σοβιετικής βοήθειας το 1985), το Βιετνάμ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε επώδυνους συμβιβασμούς τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, η πορεία του δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τις άθλιες γραφειοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης ούτε με την αυταρχική-καπιταλιστική στροφή της Κίνας του Ντενγκ Χσιάο Πινγκ. Οι δεσμοί του ΚΚ Βιετνάμ με τις λαϊκές μάζες δεν αμφι σβητούνται ούτε από το αμερικανικό Τάϊμ το οποίο στο τελευταίο του τεύχος ομολογούσε ότι και με δυτικού τύπου εκλογές οι κομμουνιστές θα κέρδιζαν εύκολα την εξουσία.

Σαν τον ήρωα του γνωστού τραγουδιού του Σαββόπουλου, η βιετναμέζικη επανάσταση «ανασαίνει με καλάμι», κρυμμένη κάτω από τα λιμνάζοντα νερά της εποχής μας, προσβλέποντας σε καλύτερους καιρούς που θα της επιτρέψουν να ξαναβγεί στο φως του ήλιου. Αν προλάβει. Αν μπορέσει. Και αν όλοι εμείς, οι αφ’ υψηλού κριτές, μπορέσουμε να τη βοηθήσουμε…

Η Κραυγή της Σιωπής (αναδημοσίευση)


aαπό http://aristeroblog.gr
Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης

Είναι στιγμές που ο θυμός, σου φουσκώνει τις φλέβες στους κροτάφους ανεβάζοντάς σου την πίεση σε επικίνδυνες τιμές.
Είναι στιγμές που η οργή σου δεν μπορεί να περιοριστεί με τους απλούς κανόνες ευγενείας, αλλά χρειάζεται να επιστρατεύσεις όση λογική διαθέτεις για να μπορέσεις να την κουλαντρίσεις.
Είναι, πάλι, στιγμές που νιώθεις τόσο δυνατός ώστε να θεωρείς πως μπορείς να καταφέρεις τα πάντα ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Είναι, όμως, και φορές που η θλίψη, η στενοχώρια και η απογοήτευση μαζί, έχουν διαποτίσει τόσο το κορμί και το μυαλό σου, ώστε να μην μπορείς ούτε μία λέξη να αρθρώσεις, ούτε μία βρισιά, ούτε ένα σιχτίρισμα. Το μόνο που μπορείς και το μόνο που θέλεις, είναι να κλάψεις. Να κλάψεις για να ξεσπάσεις, για να εκτονωθείς, για να πάρεις δύναμη.

Όποιος είδε μαυροφορεμένη και ηλικιωμένη γυναίκα να κλαίει έξω από το φούρνο επειδή διαπίστωσε ότι δεν έχει ούτε 2 ευρώ για να πάρει το γάλα και το ψωμί της ημέρας, καταλαβαίνει τι εννοώ.
Όποιος συνάντησε 26χρονο πτυχιούχο να δουλεύει με 280 ευρώ βασικό και να μην μπορεί να χαρεί τη ζωή επειδή δεν μπορεί να ονειρευτεί, είναι σε θέση να καταλάβει την ψυχολογία της κατεστραμμένης νεολαίας.
Όποιος παρατήρησε τους μαθητές που αποφεύγουν να πλησιάζουν το κυλικείο του σχολείου τους γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι από αυτό, μπορούν να συνειδητοποιήσουν πόσο βαρύ φορτίο που κουβαλούν οι ίδιοι και οι γονείς τους.

Δεν είναι μόνο η φτώχεια, δεν είναι μόνο η ανέχεια και η εξαθλίωση. Το κυριότερο είναι η ψυχολογική ισοπέδωση την οποία έχουν υποστεί μεγάλες ομάδες του ελληνικού πληθυσμού. Είναι η απαξίωση της ίδιας τους της ύπαρξης και η αδυναμία τους να εξηγήσουν πώς βρέθηκαν στη σημερινή κατάσταση χωρίς να ευθύνονται σε τίποτα οι ίδιοι.

Στην εφορία, τις προάλλες, μία συνταξιούχος, με πόνο ψυχής, εξηγούσε στην υπάλληλο πόσο άσχημα νιώθει που δεν μπορεί να πληρώσει την τελευταία δόση του χαρατσιού. Άλλο ήθος και φιλότιμο που περισσεύει σε μια συνταξιούχο, τόσο όσο λείπει από τα καθώς πρέπει λαμόγια που με τα χρωστούμενα στο κράτος εξαργύρωναν τις ακριβές ζωές τους και από όσους τόσα χρόνια τους ανέθρεψαν, τους κάλυψαν και συνεχίζουν να τους τρέφουν και να τους καλύπτουν.

Δεν είναι τυχαίο που όλο και περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας, όπου κι αν κοιτάξουμε είναι σκυφτοί, σκυθρωποί βουτηγμένοι στις σκέψεις και στη σιωπή. Μια σιωπή τόσο εκκωφαντική που σου τρυπάει τα τύμπανα και την ψυχή.
Δεν είναι ότι δεν έχουν τίποτα να πουν, δεν είναι ότι δεν έχουν τον τρόπο να τα πουν, είναι ότι δεν έχουν ούτε αυτό το λίγο κουράγιο που χρειάζεται κάποιος, για να αρθρώσει μια λέξη.

Μιλάει κάποιος όταν ξέρει ότι κάποιος άλλος τον ακούει, έστω και είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.
Όταν αισθάνονται ότι κανένας δεν τους ακούει, όταν τους έχουν κλέψει τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν είναι νέοι και τους έχουν ακρωτηριάσει τα όνειρά τους, τότε η σιωπή δεν είναι άμυνα, είναι επίθεση. Επίθεση στα μεγάλα λόγια, στις ψεύτικες ελπίδες, στα απανωτά ξεπουλήματα, στην έλλειψη προοπτικής.

Είναι φτύσιμο και απαξίωση στους «δήθεν», στους εμπόρους ελπίδων, στους όψιμους «προστάτες» τους, στους τηλεοπτικούς υποκριτές και στους «πονόψυχους» βουλευτές, υπουργούς και πρωθυπουργούς.
Είναι προσπάθεια να ξαναποκτήσουν τη χαμένη τους υπερηφάνεια και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια για να μπορέσουν να συμμαζέψουν τα συντρίμμια τους και να πορευτούν.
Είναι η αρχή μιας παρατεταμένης ανάτασης, γιατί όποιος δεν μιλάει σκέφτεται και όποιος σκέφτεται ανακαλύπτει. Ανακαλύπτει αιτίες, φταίχτες και κυρίως τρόπους ανάκαμψης και αντεπίθεσης.
Ανακαλύπτει πως δεν είναι μόνος αλλά ένας από τους πολλούς που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Έτσι, όχι μόνο αισθάνεται αλλά γίνεται και πιο δυνατός, φοβάται λιγότερο μέχρι που διώχνει το φόβο και τον στέλνει στους δυνάστες του, τον στέλνει στους φταίχτες.
Είναι τόσο επικίνδυνη για το σύστημά τους, αυτή η σιωπή όσο ακίνδυνα αποδεικνύονται τα βελάσματα των αρνιών πριν την επικείμενη σφαγή τους.
Καταλαβαίνουν πολύ καλά, όλοι αυτοί που σχεδιάζουν την ισοπέδωσή μας ότι τα αρνιά μετατρέπονται σιγά-σιγά σε κριάρια.
Και τα κριάρια, όταν αποφασίσουν να επιτεθούν στον αντίπαλο, δεν βελάζουν ποτέ. Κάνουν την επίθεσή τους πάντα σιωπηλά.

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Από τη ΔΕΗ με ...αγάπη: Πληρώνουμε το ρεύμα χωρίς το χαράτσι

Μέλος της συνέλευσής μας σήμερα πήγε να πληρώσει το λογαριασμό της ΔΕΗ στο κατάστημα της Αριστείδου και ζήτησε διαχωρισμό του χαρατσιού από τον συνολικό λογαριασμό. Φυσικά και με πολλή "άνεση" η ΔΕΗ το δέχθηκε.

Το μήνυμα που μας έστειλε η Στ. είναι το ακόλουθο:

Καλημέρα σε όλους! 

Ενημέρωση για την πληρωμή του λογαριασμού ΔΕΗ . 
Πλήρωσα χτες -ληγμένο- λογαριασμό στην Αριστείδου, μόνο το ρεύμα χωρίς το χαράτσι, χωρίς καμία δυσκολία. Στο πρώτο γραφείο δεξιά "εξυπηρέτηση πελατών" το ξεχωρίζουν, βάζουν μια σφραγίδα "έναντι" και στα ταμεία πληρώνεις το ποσο που αντιστοιχεί . 

Για αυτούς που ρωτούσαν τι είναι η "πρκαταβολή " που αναγράφεται δεξιά στο λογαριαμό, είναι το ποσό που πλήρωνουμε όταν πρωτο-κάνουμε τη σύνδεση στο όνομα μας. Το γράφουνε πια για τις περιπτώσεις επανασύνδεσης. Αν έχει περάσει μεγάλο διάστημα απο την πρώτη σύμβαση το ξαναπληρώνεις, αν είναι πρόσφατα περασμένο στο όνομα σου το ρεύμα, δεν το πληρώνεις ξανά. 

Αυτά. φιλιά απο τον Παν!

Η περίπτωση της ΣΤ. επαναβεβαιώθηκε και από άλλον φίλο της συνέλευσης. 
Είναι αυτό που λέει ο λαός: και ο άγ(ρ)ιος φοβέρα θέλει ;

SupMarcos, Πλανήτης Γή: Αυτοί και εμείς (αναδημοσίευση)


από http://sindesimecairo.wordpress.com

ΜΕΡΟΣ ΙΙ. Η μηχανή σε σχεδόν δύο σελίδες

Μιλά ο πωλητής:
Είναι καταπληκτική, πολύ «κουλ», αν με καταλαβαίνετε. Λέγεται «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση βερσιόν 6.6.6.», αλλά προτιμούμε να την ονομάζουμε «η ατίθαση» ή «το κτήνος». Επιθετικό παρατσούκλι, πράγματι, με πυγμή, πολύ γκρρρ. Αυτό το έμαθα στο σεμινάριο προσωπικής υπέρβασης «Πώς να πουλήσετε έναν εφιάλτη»… αλλά ας γυρίσουμε στη μηχανή. Η λειτουργία της είνα πολύ απλή. Είναι αυτάρκης (ή «βιώσιμη», «αειφόρος», όπως τη λένε κάποιοι). Παράγει υπέρογκα κέρδη… Τι; Να επενδυθεί μέρος αυτών των κερδών για την καταπράυνση της πείνας, της ανεργίας, της έλλειψης εκπαίδευσης; Μα αυτές ακριβώς οι ελλείψεις είναι που βάζουν σε κίνηση αυτό το καταπληκτικό πράγμα. Πώς σας φαίνεται, ε; Μια μηχανή που ταυτόχρονα παράγει τα καύσιμα που χρειάζεται για να λειτουργήσει: τη δυστυχία και την ανεργία.

Ναι, φυσικά παράγει και προϊόντα, αλλά όχι μόνο. Κοιτάχτε: ας πούμε πως παράγεται χωρίς αγορά κάτι που δεν χρειάζεται κανείς, εντελώς άχρηστο. Λοιπόν, αυτό το θαύμα δεν παράγει μόνο το άχρηστο, αλλά δημιουργεί και την αγορά όπου αυτό το άχρηστο μετατρέπεται σε είδος πρώτης ανάγκης.

Η κρίση; Λοιπόν, πατήστε αυτό εδώ το κουμπάκι… όχι, όχι αυτό, αυτό είναι της «εκτίναξης»… το άλλο, ναι. Ωραία, πατήστε λοιπόν αυτό το κουμπάκι και ταράν! εδώ έχετε την κρίση που χρειάζεστε, πλήρη, με τα εκατομμύρια των ανέργων, τα κατασταλτικά τανκς, τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, τις ξηρασίες, τους λιμούς, την αποψίλωση δασών, τους πολέμους, τις θρησκευτικές προφητείες, τους καλύτερους σωτήρες, τις φυλακές και τα νεκροταφεία της (για όσους δεν ακολουθούν τους καλύτερους σωτήρες), τους οικονομικούς παραδείσους, τα προγράμματα υποστήριξής της με μουσικό θέμα και χορογραφία… φυσικά, λίγη ελεημοσύνη είναι πάντα ευπρόσδεκτη.

Αλλά δεν τελειώνει εκεί, επιτρέψτε μου, αφήστε με να σας βάλω αυτό το ντέμο. Όταν το βάλετε στη ρύθμιση «καταστροφή/δημογραφική αφαίμαξη-αναδόμηση/ανασύνταξη» κάνει θαύματα. Δείτε αυτό το παράδειγμα: βλέπετε αυτά τα δάση; Όχι, μη σας απασχολούν αυτοί οι ιθαγενείς… ναι, είναι η φυλή των Μαπούτσε [νότια Χιλή], αλλά θα μπορούσαν να είναι γιάκις [βόρειο Μεξικό], μάγιος [βόρειο Μεξικό], νάουας [κεντρικό Μεξικό], πουρέπετσας [βόρειο Μεξικό], μαγιας [νότιο Μεξικό], γκουαρανίς [Βραζιλία], αϊμάρας [Βολιβία, Περού, Χιλή, Αργεντινή], κέτσουας [Περού, Βολιβία, Εκουαδόρ, Αργεντινή, Βολιβία]. Λοιπόν, πατήστε το πλήκτρο «play» και δείτε πώς εξαφανίζονται τα δάση (μαζί και οι ιθαγενείς, αλλά αυτοί ποτέ δεν έχουν σημασία). Τώρα δείτε πώς μετατρέπεται σε λιβάδι, κοιτάχτε… εδώ έρχονται οι μηχανές και βουαλά! εδώ έχετε αγαπητέ μου κύριε το γήπεδο γκολφ που πάντα ονειρευόσασταν, με τις προσωπικές σας εγκαταστάσεις και όλες τις υπηρεσίες. Καταπληκτικό ε;

Επίσης πάει μαζί μ’ ένα sofware που είναι η τελευταία της τελευταίας λέξης στην τεχνολογία. Μπορείτε να κάνετε ένα κλικ εδώ, που λέει «φίλτρο», και στην τιβί σας, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, το φέισμπουκ, το τουΐτερ, το γιουτιουμπ, θα εμφανίζονται μόνο ψαλμωδίες και εγκώμια για σας και τους δικούς σας. Ακριβώς! εξαφανίζει κάθε σχόλιο, κείμενο, εικόνα, φασαρία, όλη την αρνητική ενέργεια που ξεχειλίζει από αυτούς τους ανώνυμους, βρώμικους, άσχημους και κακούς πρόλες [1]… ναι, και χυδαίους.

Υπάρχει ένας μοχλός στο πάτωμα (αν και μπορείτε να βάλετε τον αυτόματο πιλότο μόλις με ένα κλικ). Ελικοδρόμιο. Όχι αεροπορικό εισιτήριο, γιατί μπορεί να μην έχετε πού να καταφύγετε, αλλά σίγουρα υπάρχει κάποιο μέρος στον κοντινότερο διαστημικό σταθμό. Επίσης έχει το αποκλειστικό σούπερ-υπερ-μέγα «mall» του, γήπεδο γκολφ, μίνι μπαρ, γιοτ κλαμπ, ένα δίπλωμα από το Χάρβαρντ σε κορνίζα, εξοχικό, παγοδρόμιο… ναι, το ξέρω! τι θα κάναμε χωρίς τη σύγχρονη αριστερά και τις ιδέες της; Α! και με αυτό το καταπληκτικό πράγμα θα μπορείτε να είστε σε «πραγματικό χρόνο» και συγχρόνως σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη. Είναι σα να είχατε το δικό σας αποκλειστικό μηχάνημα αναλήψεων.

Χμμ… ναι, περιλαμβάνει μια παπική βούλα που σας εξασφαλίζει μια θέση VIP στον ουρανό. Ναι, το ξέρω, αλλά ακόμη ερευνούμε αυτό το ζήτημα της αθανασίας. Εντωμεταξύ μπορούμε να σας εγκαταστήσουμε ως αξεσουάρ (με χωριστή χρέωση, φυσικά, αλλά είμαι βέβαιος ότι αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα για κάποιον σαν εσάς) ένα δωμάτιο πανικού. Ναι, ίσως αυτοί οι βάνδαλοι να θελήσουν να διεκδικήσουν ό,τι είναι δικό τους με εκείνο το «η γη ανήκει σε όποιον τη δουλεύει». Αλλά δεν πρέπει να σας απασχολεί. Γι’ αυτό έχουμε διοικητές, πολιτικά κόμματα, νέες θρησκείες, «reality shows». Αλλά φυσικά είναι ένα σενάριο: θα μπορούσαν όλ’ αυτά κάποια στιγμή ν’ αποτύχουν; Μα ναι, για τέτοια ζητήματα ασφαλείας κανένα κόστος δεν είναι δισβάσταχτο. Ωραία, σημειώνω: «να συμπεριληφθεί Δωμάτιο Πανικού».

Περιλαμβάνει επίσης ένα στούντιο τηλεόρασης, ένα ραδιοφώνου και ένα γραφείο σύνταξης. Όχι, δεν με καταλάβατε. Δεν είναι για να βλέπετε τηλεόραση, ούτε ν’ ακούτε ραδιόφωνο, ούτε για να διαβάζετε εφημερίδες και περιοδικά. Αυτά είναι για τους αναξιοπαθούντες. Είναι για την παραγωγή πληροφόρησης και την εκπαίδευση όσων θέτουν σε λειτουργία τη μηχανή. Μα δεν είναι ευφυές;

Τι; Α… ωραία… ναι… φοβάμαι πως αυτό το μικρό ζήτημα δεν έχει επιλυθεί από τους ειδικούς μας. Ναι. Αν η πρώτη ύλη, δηλαδή η μάζα των πληβείων εξεγερθεί δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Ναι… ίσως και το «δωμάτιο πανικού» να είναι άχρηστο σε αυτή την περίπτωση. Αλλά μην απογοητεύεστε! Σκεφτείτε ότι αυτή η μέρα… ή νύχτα… είναι πολύ μακριά. Ναι, αυτή την «new age» αισιοδοξία την έμαθα σε εκείνο το σεμινάριο προσωπικής υπέρβασης. Ε; Τι; Απολύομαι;

(συνεχίζεται…)

Από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, από οποιοδήποτε κόσμο.
SupMarcos.
Πλανήτης Γη, Γενάρης 2013.

Σημειώσεις της aqua
[1] Το prole (απ’ το «προλετάριος») έγινε ατάκα στο Μεξικό όταν η κόρη του τότε υποψήφιου για την προεδρία, και πλέον δυστυχώς προέδρου, Ενρίκε Πένια Νιέτο χαρακτήρισε ως «ηλίθιους» και «πρόλε» όσους κοροΐδευαν τον πατέρα της μετά την αποτυχημένη προσπάθειά του να ονοματίσει στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Γκουανταλαχάρα τρία βιβλία που άλλαξαν τη ζωή του (Δεκέμβρης 2011).

Κυβερνητική φασιστική απειλή (αναδημοσίευση)


Δημοσιεύθηκε στο «Πρίν» την Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013
Του Γιώργου Δελαστίκ 

Ξαναχτύπησαν οι ασφαλίτες νύχτα τα κουδούνια χιλιάδων σπιτιών – αυτή τη φορά για να επιδώσουν φύλλα πορείας πολιτικής επιστράτευσης απεργών στα μέσα μαζικής μεταφοράς και όχι για να συλλάβουν τους πολίτες που μένουν εκεί και να τους οδηγήσουν κρατούμενους στα γήπεδα κατ΄εντολήν κάποιας στρατιωτικής χούντας πραξικοπηματιών. Η δημοκρατικά εκλεγμένη «χούντα» του δεξιού Σαμαρά και των δεκανέων Βενιζέλου και Κουβέλη αρκείται για την ώρα στην καταναγκαστική εργασία των εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζομένων χωρίς σχεδόν αμοιβή. Άλλωστε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τους «ανυπότακτους» της πολιτικής επιστράτευσης τους δικάζουν και τους καταδικάζουν σε τουλάχιστον τρεις μήνες φυλακή τα πολιτικά δικαστήρια και όχι τα έκτακτα στρατοδικεία!

Δεν είναι όμως μόνο ή κυρίως το εξόφθαλμα αντισυνταγματικό μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης απεργών (το Σύνταγμα το προβλέπει σε περιπτώσεις εθνικής άμυνας, φυσικών καταστροφών, κινδύνων για τη δημόσια υγεία) αυτό που μας προκαλεί ανησυχίες για τις προθέσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, των δοσίλογων πολιτικών κομμάτων που υλοποιούν τις εντολές των Γερμανών επικυρίαρχων και δρουν ως σύγχρονη εκδοχή της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου. Η συστηματική οικοδόμηση ενός όλο και πιο αυταρχικού κράτους που φλερτάρει με την ιδέα του ολοκληρωτισμού συνάγεται και από άλλα γεγονότα. Λιγότερο ίσως θεαματικά, αλλά πολύ σοβαρά σε πολιτικό συμβολισμό. Όταν ο ακροδεξιός υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας τολμάει με δημόσιες δηλώσεις του να κατηγορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι …ενθαρρύνει την τρομοκρατία(!) και ισχυρίζεται πως ελπίζει «ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να στρέφεται προς τη νομιμότητα(!)», υπονοώντας ότι τώρα βρίσκεται εκτός του πλαισίου νομιμότητας, θα έπρεπε να σημάνει συναγερμός σε όλη την Αριστερά. Η ερμηνεία των αριστερών ότι ο Δένδιας με τη «στροφή προς τη νομιμότητα» του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει απλώς πως ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί δεξιότερη πολιτική και σταδιακά ενσωματώνεται στο σύστημα παραβλέπει το γεγονός ότι η στη συνείδηση του κόσμου που δεν είναι αριστερός, η διατύπωση «συνέχιση της στροφής προς τη νομιμότητα» δρα εντελώς διαφορετικά. Παγιώνει την αντίληψη ότι ακόμη και η πιο μετριοπαθής δύναμη της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται εκτός νόμου, άρα κάθε αριστερό κόμμα είναι εκτός νομιμότητας! Αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εκτός νομιμότητας, που βρίσκεται το ΝΑΡ, ν νΚΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Όταν το μέγαρο Μαξίμου στήνει τόσο χοντροκομμένη προβοκάτσια μοντάροντας βίντεο με ομιλία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Β.Διαμαντόπουλου ώστε να εμφανίζεται ότι λέει τα αντίθετα από αυτά που είπε στην πραγματικότητα και στη συνέχειαβγαίνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και καλεί τη δικαιοσύνη να τον …συλλάβει ως ηθικό αυτουργό της τοποθέτησης βόμβας στο Mall(!!!) και ως υποκινητή …ένοπλης εξέγερσης (!) δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή προσπάθεια δυσφήμισης της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν δείχνει απλώς πόσο αηδιαστικά ακροδεξιοί είναι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ή πόσο προσκυνημένος πολιτικός δούλος της Δεξιάς είναι ο Κουβέλης. Εδώ έχουμε να κάνουμε με προβοκάτσια σαν εκείνες που έκαναν ο Παπαδόπουλος και οι άλλοι πράκτορες των Αμερικάνων τη δεκαετία του 1960, πριν από το πραξικόπημα που έφερε τη χούντα στην εξουσία!

Αν υπάρχουν δε αριστεροί που θεωρούν τον Δένδια απλώς ως ένα ακροδεξιό αστό δημοκράτη, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Αμετανόητος νοσταλγός της χούντας είναι, αν κρίνει κανείς από τη δήλωση του «Είναι μεγάλο στοίχημα να καθαρίσουμε τα προβλήματα του ’74 είτε αυτά είναι στην κοινωνία είτε στην οικονομία είτε στην έννομη τάξη»! Τα «προβλήματα» δηλαδή που δημιούργησε στον Δένδια η αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας μετά την κατάρρευση της χούντας! Λίγο ακόμη δηλαδή και ο Σαμαράς και οι υπουργοί του θα συνελάμβαναν ένοχο μέχρι και τον …Κωνσταντίνο Καραμανλή που επί πρωθυπουργίας του δημιουργήθηκαν «τα προβλήματα του ‘74»! Δεν πρόκειται περί υπερβολής. Εδώ η κυβέρνηση Σαμαρά κατηγόρησε δια στόματος του υπουργού Δημόσιας Τάξης όποιον δικαστή δεν φυλακίζει ως «ένοχο για τρομοκρατία» κάθε άτομο που του στέλνει η Ασφάλεια, ότι «επιλέγει να εθελοτυφλεί» και ότι είναι «εντεταλμένο όργανο που φοβάται» και έτσι «εξαναγκάζει την πολιτεία να παραιτηθεί από την εφαρμογή του νόμου»!!! Φανταστείτε πόσο επικίνδυνα ακροδεξιά είναι μια κυβέρνηση που έρχεται σε ολομέτωπη σύγκρουση με ένα τόσο συντηρητικό σώμα όπως είναι οι δικαστές, τους οποίους ουσιαστικά κατηγορεί ως … «φοβισμένα όργανα των τρομοκρατών»!

Όχι αριστεροί οποιασδήποτε απόχρωσης, αλλά η συντηρητικότατη Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων είναι αυτή που καταγγέλλει χωρίς περιστροφές σε ανακοίνωση της ότι δηλώσεις σαν αυτές του Δένδια «αποτελούν πλήγματα στο κράτος δικαίου και στην ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος»! Μήπως όταν οι δικαστές και οι εισαγγελείς καταγγέλλουν τη συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ως απειλή για τη δημοκρατία πρέπει να ανησυχήσει και η Αριστερά;

Aυτοδιαχειριζόμενες δομές στο Αυτόνομο Στέκι



ΚΟΥΖΙΝΑ ΑΝΕΡΓΩΝ 
Κάθε Τρίτη μαζευόμαστε στις 15:00, στο Αυτόνομο Στέκι μαγειρεύουμε όλοι μαζί, χωρίς αρχηγούς ή “ειδικούς” και προκαθορισμένους ρόλους, και κατά τις 17:00 το φαγητό είναι έτοιμο. Υπάρχει ένα κουτί οικονομικής ενίσχυσης, όπου η καθεμία/ένας συνεισφέρει όσο θέλει, προκειμένου να καλύπτονται τα έξοδα λειτουργίας. Αυτή είναι η Κουζίνα Ανέργων, μια συλλογική προσπάθεια να αμυνθούμε στην περιρρέουσα μιζέρια, εμπορευματοποίηση και απομόνωση. Η Κουζίνα δεν λειτουργεί με όρους συσσιτίου ή παροχής υπηρεσιών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρνούμαστε το φαγητό σε άστεγους ή άπορους. Αυτό που θέλουμε είναι να είμαστε ζωντανή απόδειξη ότι η εργασία μας αξίζει περισσότερο χωρίς αφεντικά, να είμαστε ικανοί να ζούμε με αλληλεγγύη, συντροφικότητα και περηφάνια! 

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΑΝΕΡΓΩΝ 
Το Καφενείο Ανέργων αποτελεί πρωτοβουλία της συνέλευσης «Άνεργοι/ες από τις Γειτονιές της Αθήνας» και τα έσοδά του προορίζονται για την οικονομική ενίσχυση της συνέλευσης. Στο Καφενείο συναντιόμαστε, συζητάμε, διασκεδάζουμε, χτίζουμε κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, σπάμε την απομόνωση των ανέργων και ενωνόμαστε ενάντια στην απόπειρα εξαθλίωσης της καθημερινότητάς μας. Μακριά από τη λογική της εμπορευματοποίησης της ψυχαγωγίας, το Καφενείο αποτελεί πάνω απ’ όλα ένα σημείο συνεύρεσης ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων ντόπιων και μεταναστών, ανταλλαγής απόψεων για τα θέματα που μας απασχολούν και αφετηρίας κοινών αγώνων ενάντια στις κυρίαρχες καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις.Κάθε Τρίτη στις 19:00 

ΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ (δίκτυο για την τροφοσυλλογική δράση) 
Τι κάνουμε στο Ντουλάπι : Προσπαθούμε να αποκτήσουμε επαφές με παραγωγούς χωρίς μεσάζοντες αποκτώντας πρόσβαση σε καλής ποιότητας και φτηνή τροφή καθώς και να μοιραστούμε γνώσεις και τεχνικές που έχουν σχέση με αυτήν. Με λίγα λόγια, ερχόμαστε σε επαφή κυρίως με μικρούς παραγωγούς, με γνώμονα τόσο την καλή ποιότητα των προϊόντων, όσο και τις συνθήκες παραγωγής τους -τόσο στον εργασιακό τομέα, όσο και στη μέθοδο παραγωγής. Όταν και όπου μας παίρνει συλλέγουμε βότανα, φρούτα, καρπούς και καλλιεργούμε σε μπαλκόνια, χωράφια, κήπους. Μας ενδιαφέρουν εξίσου μαθήματα αυτομόρφωσης, π.χ. καλλιέργειας μανιταριών ή παρασκευής σαπουνιού καθώς και η μεταποίηση διαφόρων προϊόντων π.χ μαρμελάδες από άγριο μήλο και τζίντζερ και επίσης στο πιο θεωρητικό του αν θέλετε προσθέστε και στα ενδιαφέροντά μας ζητήματα όπως π.χ η ενημέρωση για το πατεντάρισμα σπόρων ή το τι γίνεται πάνω στα ορυχεία στην Χαλκιδική. Συναντιόμαστε συνήθως κάθε Τρίτη κατά τις 20 00 στο Αυτόνομο παρόλα αυτά το Ντουλάπι είναι ανοικτό και τις υπόλοιπες ημέρες και ώρες που λειτουργεί το Στέκι. Το Ντουλάπι λειτουργεί με κουτί ελεύθερης συνεισφοράς, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα προϊόντα που φέρνουμε (όπως και όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο άλλωστε) δεν έχουν τιμή και δεν μας κοστίζουν όταν τα παραγγέλνουμε. 

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 
Εδώ και 4 χρόνια κάθε Τετάρτη(εκτός από γιορτές και σχόλες) από τις 14.30 μαζευόμαστε , μαγειρεύουμε και τρώμε μαζί(το φαγητό είναι έτοιμο γύρω στις 17.00).Δεν είμαστε ειδικοί, κάνουμε μαζί όλες τις δουλειές που προηγούνται και ακολουθούν του τραπεζιού αυτοοργανωμένα και ισότιμα, μοιραζόμαστε γνώσεις, αποκτάμε δεξιότητες και σμίγουμε γύρω από το τραπέζι καλύπτοντας πραγματικές ανάγκες τροφής και κοινωνικών δεσμών.Τα χρήματα για το επόμενο μαγείρεμα εξασφαλίζονται κάθε φορά από το κουτί ελεύθερης συνεισφοράς γιατί ούτε μαγαζί είμαστε για να πουλάμε φαγητό με σκοπό το κέρδος, ούτε θεσμός που τα “παίρνει” από παντού για να πουλάει με το αζημίωτο φιλανθρωπία … 

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ 
Κάθε Τετάρτη από τις 19 00 έως τις 23 00 λειτουργεί αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο.”Επιτρέπεται” το άραγμα, το διάβασμα, η μουσική, οι συζητήσεις και (εννοείται) το κάπνισμα. Σπάμε την απομόνωση, την μοναξιά, την μιζέρια, μοιραζόμαστε την καλή μας διάθεση, το γέλιο, τις σκέψεις και τις ιδέες μας, την θέληση μας να μην αφήσουμε αυτό που μας τρώει να χορτάσει…. 

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 
Η Αυτοδιαχειριζόμενος Δανειστική Βιβλιοθήκη ξεκίνησε την λειτουργία της τον Μάρτιο του 2010 στο Αυτόνομο Στέκι . Από την πρώτη στιγμή οι στόχοι του εγχειρήματος προσδιορίστηκαν στους εξής: 

-Η δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης σ’ έναν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό βιβλίων από ένα ευρύ φάσμα θεματικών. Ο δανεισμός κ’ η επιστροφή των βιβλίων γίνεται κάθε Τετάρτη από τις 19.00 ως τις 23.00. 

-Η συγκέντρωση, καταγραφή και ταξινόμηση βιβλίων και μπροσούρων που εκδίδονται στα πλαίσια του ανταγωνιστικού κινήματος. 

-Η συγκρότηση μιας ανοικτής και διαρκούς διαδικασίας αυτομόρφωσης, μέσα από εκδηλώσεις, τραπέζια εργασίας και βιβλιοπαρουσιάσεις. 

Μέσα σ’ αυτά τα 2 ½ χρόνια λειτουργίας και μέσα από τις προσφορές φίλων και συντρόφων/ ισσων και συλλογικών εγχειρημάτων το δυναμικό της Α.Δ.Β ξεπέρασε τις 2.000 τίτλους και πραγματοποιήθηκαν βιβλιοπαρουσιάσεις- συζητήσεις. 

ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ PALINKA (NO TICKET CINEMA)
Δεν είμαστε «σινεφίλ» ούτε και «κουλτουριάρηδες». Δεν έχουμε δει τα άπαντα του Μπέργκμαν ούτε ξημεροβραδιαζόμαστε αναλύοντας το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Απλά γουστάρουμε να βλέπουμε και ενίοτε να συζητάμε, σε δημόσιο χώρο, ταινίες που σέβονται το «κοινό» τους, ταινίες που απευθύνονται σε αξιοπρεπείς, ευαίσθητους, σκεπτόμενους, εξεγερμένους ανθρώπους. Με άλλα λόγια: «Να ‘μαστε κάπου συναρμοσμένοι: έτσι εκπληρωνόμαστε: συνεισφέροντας τη μοναξιά μας σε μια κοινή υπόθεση». Κι αυτό δεν είναι λίγο στους καιρούς της απομόνωσης, της μεταμοντέρνας σύγχυσης κι ενός χυδαίου και ανέξοδου κυνισμού. 

Παρασκευές ή Σάββατα συνήθως (όχι κάθε βδομάδα, προς θεού), κατά τις 9μμ ξεκινάμε, στο αυτόνομο στέκι. Για να μάθετε τι σκαρώνουμε, τσεκάρετε τους τοίχους και το διαδίκτυο. 

Τέρψη, απόλαυση, ταξίδια του μυαλού που ξεκινάνε από το πανί της προβολής και διασταυρώνονται με τις επιθυμίες μας.Απολαμβάνουμε ταινίες -κατά προτεραιότητα πρώτης προβολής χωρίς εισιτήριο, με πατατάκια και μπύρα, στη δική μας αυτοδιαχειριζόμενη “σκοτεινή αίθουσα προβολής”, αφήνοντας απ’έξω τους νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων.Εντός παρακολουθούμε ταινίες (επιλεγμένες με τα κριτήρια που πάνω -κάτω θα μας οδηγούσαν στο ταμείο κάποιου σινεμά) όχι κατ’ ανάγκη σινεφίλ, αλλά τέτοιες που θα θέλαμε να δούμε(βαριές και ελαφρές) χωρίς να προσβάλουν την αισθητική και τη νοημοσύνη μας.Οι βραδιές αυτές συνήθως καταλήγουν σε θυελλώδεις συζητήσεις περί τέχνης και άλλων δαιμονίων και αυτοσχέδιες μουσικές αναζητήσεις που ανανεώνουν το ραντεβού για την επόμενη προβολή…Η μέρα του no ticket καθορίζεται και δημοσιοποείται έγκαιρα και είναι συνήθως ένα σάββατο του μήνα. 


 Aυτόνομο Στέκι
ζ. πηγής 95-97 & ισαύρων -εξάρχεια- 

autonomo_steki@yahoo.gr- autonomosteki.espivblogs.net 
anergoi_geitonies@espiv.net- http://anergoigeitonion.espivblogs.net 
tontoulapi @espiv.net – http://tontoulapi.espivblogs.net/ 
kouzina.anergon@yahoo.com