επικοινωνία: e-Mail DiKAExarchion@gmail.com


**** ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ****

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Δεν είναι αναλγησία, είναι απλά δολοφονία.

Αντίκρυσα τα πρόσωπά τους για πρώτη φορά τον Μάρτη, λίγο πριν το Πάσχα (βλέπε εδώ). Πρόσωπα πλημμυρισμένα από ελπίδα. Και λίγες στιγμές, μετά, τα είδα να λάμπουν, τις ψυχές τους να ζούν μιαν άλλη Ανάσταση από το σκοτάδι 7 μηνών που τους είχε η ΔΕΗ επιβάλλει.

Κι' αντίκρυσα και χθές αυτά τα μάτια. Ούτε ελπίδα, ούτε καρτέρεμα. Ίσως νάξεραν πως ήταν  ψεύτικες -και ήταν τελικά- οι υποσχέσεις μου πως το σκοτάδι που επανήλθε, θα εξοστρακισθεί και πάλι από το μικρό τους σπιτικό. Η ΔΕΗ και ο εργολάβος-εκτελεστής των δολοφονικών της εντολών είχαν φροντίσει στο ακέραιο να εξοστρακισθεί δια παντός το φώς από τις καρδιές τους, αφαιρώντας τον μετρητή. 

Πελάτης Κ.Μ Delete, τώρα το λόγο έχουν τα δικαστήρια, 
για την είσπραξη των οφειλομένων.

Πελάτης τα δυό παιδάκια και μια μάνα. Εγκαταλελειμμένοι όλοι από κάθε θεό και άνθρωπο, από κάθε αύρα ανθρωπιάς. Δεν είναι η εποχή τους, σκέφτηκα. Όπως δεν είναι η εποχή όλων των κατετρεγμένων. Όπως δεν είναι η εποχή των παιδιών των Ρομά στον Δενδροπόταμο της Μενεμένης, όπου πριν λίγες μέρες η ΔΕΗ με τη συνδρομή όλων των χερσαίων δυνάμεων καταστολής εκήρυξε τον πόλεμο στο φώς τους, στη ζωή τους, κόβοντας το ρεύμα από σπίτια και σχολείο (βλέπε εδώ).

Εγκαταλελειμμένοι και όχι μόνο. Εμπαιζόμενοι από γείτονες, εκκλησία, Δήμο, υπηρεσίες πρόνοιας. Εμπαιζόμενη η μάνα που μες στην ανημποριά της ψάχνει να κρεμαστεί από κάθε υπόσχεση. Μα σαν θάλθει η ώρα της πράξης της ζητάνε το ακατόρθωτο: να αποδείξει πάλι και πάλι μιαν ανημποριά εξόφθαλμη. Και γίνεται τότε αυτή η ανημποριά ύβρις στην ψυχή των παιδιών.

*****

Δεν είστε αδιάφοροι, δεν είστε ανάλγητοι, είστε δολοφόνοι κύριοι της ΔΕΗ, κύριοι γείτονες, κύριοι λοιποί σταυροφόροι της ελεημοσύνης. Γιατί στο όνομα κάποιας οφειλής, στο όνομα ενός μνημονίου τελικά δολοφονείτε τις ψυχές των παιδιών. Γιατί στο όνομα μιας καθώς πρέπει βίωσης τσακίζετε ζωές, δείχνετε στα παιδιά με το δάκτυλο τον δρόμο προς τον Καιάδα.

Ακούτε Συνήγορε του Πολίτη ; Συνήγορε του Καταναλωτή ; Συνήγορε του Παιδιού ; Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Απλά τη Δικαιοσύνη απαιτούμε. Και όχι τη δικαιοσύνη των καιρών. Αυτή η τριμελής οικογένεια (μητέρα άνεργη και δύο παιδιά μικρά, εκ των οποίων το ένα βαριά άρρωστο με χρόνια πάθηση) δικαιούται το μέγιστο μερίδιο της Δικαιοσύνης που ορίζουν η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Και κυρίως δικαιούνται να δούν τα πρόσωπα των δολοφόνων της στο εδώλιο.
θαν.

σημείωση: θα ήταν χρήσιμο αυτό το κείμενο να γίνει αφορμή μιας πλατειάς κινητοποίησης ενάντια στο έγκλημα που διεπράχθη προχθές από τη ΔΕΗ. Επομένως καλό θα ήταν να κοινοποιηθεί όσο γίνεται περισσότερο. 
Ευχαριστούμε.

Δι.Κ.Α. Εξαρχείων: Συνέντευξη τύπου στις "6 Ημέρες"


Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "6 Ημέρες" το ρεπορτάζ της Ντίνας Ιωακειμίδου σχετικά με το χαράτσι της ΔΕΗ και τις κινητοποιήσεις του Δι.Κ.Α Εξαρχείων ενάντια σε αυτό και στις διακοπές ρεύματος.

Η δημοσίευση έγινε στο φύλλο της Τρίτης 20 Νοέμβρη.

Στη δημοσίευση μεταφέρεται η εμπειρία των μελών μας από τις δράσεις μας, αποσπάσματα από τις θέσεις και τις δημοσιεύσεις μας αλλά και οι απόπειρες της ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα σε πολλούς απ΄εμάς.

Αναδημοσιεύονται σε περίληψη οι αναρτήσεις μας σχετικά με τη δράση μας για την επανασύνδεση ρεύματος σε σπίτι (βλέπε εδώ), αλλά και η αντίσταση πολίτη του Αγρινίου στους κατά καιρούς σχεδιασμούς και πολιτικές της ΔΕΗ (βλέπε εδώ)

Βίντεο: Το αμερικάνικο (και ελληνικό) "όνειρο".

Τράπεζες: Μια ιστορία βαρβαρότητας...



διάρκεια περίπου 30 λεπτά

Ενημέρωση: Πρακτικά της Συνέλευσης της 27ης Νοέμβρη

Στη συνέλευση συζητήθηκαν τα εξής θέματα.

1. Συζητήθηκε και πάλι το θέμα της εκδήλωσης για τις 8 Δεκέμβρη για τη Στέγη (κατασχέσεις, εξώσεις). (Ημερομηνία 8η Δεκέμβρη, ημέρα Σάββατο, ώρα 17.00.)

Από τη μεριά μας θα υπάρξει μία σύντομη εισήγηση με βάση το ψήφισμα της συνέλευσης (βλέπε εδώ) και θα επικεντρωθεί στην κινηματική πλευρά του θέματος "αντιμετώπιση πλειστηριασμών, εξώσεων". Συγκεκριμένα θα διοργανωθούν ομάδες άμεσης κινητοποίησης ανά ημέρα και ομάδα συντονισμού και ενημέρωσης. 

Οποιεσδήποτε άλλες προτάσεις για την ενίσχυση και τις πρακτικές της κινηματικής μας δράσης θα κατατεθούν είτε στην επόμενη συνέλευση, είτε στη διάρκεια της εκδήλωσης.

Εν όψει της εκδήλωσης τοιμάστηκε η αφίσα και το κείμενο που διανεμηθούν εν όψει της καμπάνιας ενημέρωσης για την εκδήλωση. Το Σάββατο 1η Δεκέμβρη θα γίνει μοίρασμα στη λαϊκή της Καλλιδρομίου.   

Από την ερχόμενη εβδομάδα θα αρχίσει η αφισοκόλληση και το μοίρασμα του κειμένου-καλέσματος σε άλλους δημόσιους χώρους. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν στην επόμενη συνέλευση 4 Δεκέμβρη.

υπενθύμιση: Για την προετοιμασία της εκδήλωσης ορίστηκε συντονιστική ομάδα 4 ατόμων (Στρατ, Χαρ, Αγγ, Θ.).  Κάθε δράση και κάλεσμα της ομάδας θα κοινοποιείται με mail στα μέλη.

Καλούνται όλα τα μέλη μας να στελεχώσουν την ομάδα ή και να βοηθήσουν στα καθήκοντα προετοιμασίας της εκδήλωσης.

2. Συζητήθηκε το θέμα της κυρίας στα Θυμαράκια που προχθές η ΔΕΗ της έκοψε και πάλι το ρεύμα, αφαιρώντας το ρολόϊ. Έγινε επίσκεψη στο σπίτι σε μια προσπάθεια επανασύνδεσης, αλλά τεχνικά ήταν αδύνατη. 

Επειδή διαπιστώθηκε και από τη Στρατ. το σοβαρό της κατάστασής της συζητήσαμε στη συνέλευση να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε και με μέτρα αλληλεγγύης (τρόφιμα, κ.λπ.) αλλά κυρίως να βοηθήσουμε σε επίπεδο ψυχολογικό. Προτάθηκε να ανευρεθεί κοινωνική λειτουργός η οποία θα διαπιστώσει τα προβλήματα και τις ανάγκες κυρίως στον ψυχολογικό τομέα. Θα αναζητηθούν κοινωνικοί λειτουργοί και επιστημονικό προσωπικό (ψυχοϊατρικό) από τους Σοφ, Χαρ, Στρατ, Γεωργ. 
Ορίστηκε ομάδα που θα ασχοληθεί με το θέμα (Αλεξ, Θαν, Στρατ, Ιωαν.) και θα διεκπεραιώνει όλη τη διαδικασία.

Στον τομέα της υποστήριξης αποφασίστηκε η καταγγελία της διακοπής ρεύματος σε κοινωνικούς φορείς και συλλογικότητες και η προσφυγή στο Συνήγορο του παιδιού μιας και τα παιδιά είναι αυτά που θίγονται κυρίως (δεν υπάρχει φώς να διαβάσουν, ψυγείο δεν λειτουργεί, κ.λπ.).

Κάθε βοήθεια σε τρόφιμα κυρίως (όχι ρούχα προς το παρόν) θα ήταν ευπρόσδεκτη.


-Η επόμενη γενική συνέλευση θα γίνει στις 4 Δεκέμβρη (Τρίτη) Τσαμαδού 15, ώρα 19.30.

Έχουμε πόλεμο !!!

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Είμαστε όλοι Άστεγοι...

Κείμενο-διακήρυξη του Δι.Κ.Α Εξ. για το Θέμα της Στέγης 




"H απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Kράτους." 

Αυτά προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα. Όμως το πρόβλημα της Στέγης τα τελευταία χρόνια απετέλεσε το αντικείμενο αισχροκέρδειας, εκμετάλλευσης και αφαίμαξης του εισοδήματος από εργολάβους, κτηματομεσίτες και τράπεζες. Το "όνειρο ενός κεραμιδιού πάνω από το κεφάλι μας" κατέληξε να γίνει ο εφιάλτης για εκατομμύρια έλληνες και μετανάστες, ειδικά για αυτούς που κατέφυγαν στις τράπεζες για να τους βοηθήσουν να πάρουν ένα σπίτι. Του οποίου, αφού "φούσκωσαν" την αξία απόκτησης, αφού ο ιδιοκτήτης του κατέβαλε ένα σημαντικό ποσό από το εισόδημά του, τώρα απαξιώνεται από το σκάσιμο της φούσκας που δημιούργησε ο ίδιος μηχανισμός των κάθε είδους εμπλεκομένων (εργολάβοι, μεσίτες, τράπεζες). 

Είναι ξεκάθαρο ότι η φούσκα των ακινήτων αποτέλεσε μοχλό συσσώρευσης πλούτου σε παγκόσμια κλίμακα. Αφού κερδοσκόπησαν μέσω των δανείων των τραπεζών, τώρα όλοι αυτοί απαιτούν την κατάσχεση των σπιτιών μας φροντίζοντας να τα υποθηκεύσουν με τα "ψιλά γράμματα" των δανειακών συμβάσεων. Η πολιτεία προστατεύοντας τα συμφέροντα αυτά, τα εξέθρεψε για δικούς της λόγους, αγνοώντας την προτροπή του Συντάγματος που η ίδια θέσπισε. Και δεν είναι μόνον αυτό. Με κατασχέσεις μας απειλούν θεοί και δαίμονες. Από την εφορία μέχρι κάθε νταβατζή-έμπορο των κοινωνικών αγαθών. Θεωρούμε σαν παράνομη κάθε κατάσχεση λαϊκής κατοικίας, κάθε επιβουλή δανειστών ενάντια στο πατρικό μας σπίτι. 

Για τις εξώσεις 

Οι ενοικιαστές δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον ιστό του εμπορίου στέγης, που μέχρι πρότινος διπλασίαζε την περιουσία κάθε ιδιοκτήτη μέσα σε λίγα χρόνια. Αλλά και ο κάθε μικροιδϊοκτήτης (σπιτιού ή καταστήματος), στην παρούσα φάση της λεγόμενης κρίσης, κινδυνεύει με την απαξίωση ή την κατάσχεση των θυσιών του για "ένα μελλοντικό εισόδημα" μιας και η συσσώρευση πλούτου παίρνει μπάλα και αυτόν. Επί δεκαετίες το νομικό και θεσμικό πλαίσιο προστάτευε τους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η απουσία θεσμικού πλαισίου και πολιτικής για τη λαϊκή στέγη επέτρεψε σε κάθε εργολάβο την αισθητική υποβάθμιση, την λεηλασία του περιβάλλοντος στο όνομα μιας ανάπτυξης, στην οποία για χρόνια στρατεύθηκαν κάθε είδους συμφέροντα και κερδοσκόποι. Αλλά και λόμπις του υποκόσμου (εμπρηστές, καταπατητές, εκβιαστές, κοράκια). 

Ο κάθε ενοικιαστής (σπιτιού ή επαγγελματικής στέγης) αδυνατεί να έχει δική του στέγη και αυτό ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία των ενοικιαστών. Στον τομέα της κατοικίας το κράτος θα έπρεπε από χρόνια να έχει επέμβει, εκπληρώνοντας αυτά που το Σύνταγμα ορίζει, θεσμοθετώντας είτε τη γενναία επιδότηση του ενοικίου για αυτούς που έχουν χαμηλά εισοδήματα, είτε την παραχώρηση δικών του κενών κατοικιών (χιλιάδες είναι τα άδεια ακίνητα δήμων, εκκλησιών, φορέων του δημοσίου), είτε τη δήμευση κατοικιών που χτίσθηκαν πάνω σε καταπατημένες δημόσιες εκτάσεις και μένουν στα χέρια των καταπατητών, είτε νάχει θεσμοθετήσει ένα πρόγραμμα δωρεάν παραχώρησης στέγης στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού. Αντί αυτού είδαμε την κατάργηση όλων των προγραμμάτων και των φορέων για την εργατική κατοικία, τον περιορισμό και την οριστική κατάργηση της επιδότησης ενοικίου. 

Διεκδικούμε από το κράτος το κοινωνικό ενοίκιο για διαμερίσματα μικροϊδιοκτητών προκειμένου να στεγασθούν άστεγοι ή οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο. Έτσι θα ενισχυθούν και οι μικροϊδιοκτήτες. Είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα τόσο τα προγράμματα κατασχέσεων όσο και αυτά των εξώσεων θα μπούν σε πλήρη εφαρμογή από τους τραπεζίτες, το ίδιο το κράτος για "οφειλόμενα" στις ΔΟΥ, από το λόμπυ του real estate με τη σύμπραξη των νόμων και της δικαιοσύνης τους. Το νομικό πλαίσιο έχει στηθεί, ο νόμος Κατσέλη (κουτσός κι' αυτός) πάει να καταργηθεί με τις εξαγγελίες-παγίδα του υπουργείου "Ανάπτυξης" και δεν θα αργήσει η στιγμή που θα αρχίσει η αρπαγή των σπιτιών μας, αν δεν αντισταθούμε. 

Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη στεκόμαστε ενάντια στις εξώσεις οικογενειών που αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο, στεκόμαστε ενάντια σε κάθε κατάσχεση σπιτιού λαϊκής οικογένειας. Σε κάθε γειτονιά, πόλη, χωριό θα πρέπει να υπάρξουν οργανωμένες αντιστάσεις, δίκτυα πολιτών που θα αποτρέπουν κάθε κατάσχεση, κάθε έξωση. Η πείρα παρόμοιων κινημάτων στην Ευρώπη και αλλού μας έχει διδάξει ότι μόνο ένας οργανωμένος και αποφασιστικός αγώνας μπορεί να έχει αποτελέσματα. Από το να αποτρέψει μια έξωση ή μια κατάσχεση μέχρι στο να εξαναγκάσει το κράτος να συμμορφωθεί στο ελάχιστο των υποχρεώσεών του που προβλέπονται στο Σύνταγμα. Δίκτυα αντίστασης που θα στέκονται απέναντι και στους σύγχρονους μαυραγορίτες, τους μεγαλοϊδιοκτήτες και εργολάβους ακινήτων, που προτιμούν να κρατούν κλειστά τα κτήρια και διαμερίσματα που έχουν, «για να μην πέσουν οι τιμές», ενώ την ίδια ώρα άστεγοι υποφέρουν και πεθαίνουν λίγο λίγο κάθε μέρα στους δρόμους. 

Δίπλα μας βρίσκονται οι άστεγοι, δίπλα μας βρίσκονται και τα άδεια κτήρια και τα διαμερίσματά τους. Δεν μπορούμε να κλείνουμε άλλο τα μάτια μας σ΄ αυτή την αδικία, δε μπορούμε να αποδεχόμαστε πια αυτή τη βαρβαρότητα. Είμαστε αλληλέγγυοι και στηρίζουμε έμπρακτα όσους αστέγους/ες επιλέξουν αυτοοργανωμένα να καταλάβουν, να επισκευάσουν και να κατοικήσουν σε οποιοδήποτε άδειο κτήριο που σήμερα ρημάζει αναξιοποίητο (πολλά αποτελούν πλέον και πηγές κινδύνων και εστίες μόλυνσης, λόγω της σκόπιμης εγκατάλειψης). Πάνω από τις προσδοκίες μεγαλύτερων κερδών για τους μεγαλοϊδιοκτήτες, βάζουμε την επιβίωση των αστέγων με αξιοπρέπεια και όχι με ψίχουλα φιλανθρωπίας. 

Αν δεν οργανωθούμε και δεν αντισταθούμε ένα σημαντικό μερίδιο πληθυσμού θα μετατραπεί σε νεο-άστεγους, σε ένοικο και "πολίτη" παραγκών και παραγκουπόλεων στο περιθώριο των πόλεων, έξω από τα "τείχη". 

Η φιλευσπλαχνία, μέσω εκτόνωσης, ανάχωμα στις λαϊκές αντιδράσεις, δεν αποτελεί παρά έναν ακόμη σύμμαχο των συμφερόντων, ένα άλλοθι της πολιτείας, έναν εχθρό του κινήματος για αξιοπρεπή στέγαση για όλους. 

ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ – ΝΕΑΠΟΛΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟΥ (Δι.Κ.Α Εξ.)

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Μονοπάτια Ου-τοπίας (αναδημοσίευση)



Τόπος δημιουργίας, χειραφέτησης και αντίστασης, ανοιχτός 
σε δράσεις πολιτικές, πολιτιστικές, αντικαταναλωτικές. 
Φιλοδοξεί να είναι, ακόμα, ένας κήπος της γειτονιάς που φιλοξενώντας 
μέρος της κοινωνικής ζωής των κατοίκων της πέρα από λογικές κέρδους 
και ιδιοκτησίας, λειτουργεί σαν τόπος παιχνιδιού και περιπάτου, συνεύρεσης 
και επικοινωνίας, άθλησης, δημιουργίας και προβληματισμού, καταργώντας 
τα στεγανά της διαφορετικής ηλικίας, καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου, 
κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης.
......
"Αξιώνοντας την ουτοπία στην καθημερινότητά μας , ξεκινάμε να φτιάξουμε 
ένα περιβόλι στο κέντρο της πόλης. Η καλλιέργεια της γής, η παραγωγή 
σπόρων παραδοσιακών ποικιλιών και το μοίρασμά τους, αποτελούν 
αναγκαίες προϋποθέσεις αντίστασης στον έλεγχο της τροφής που 
επιβάλλουν οι πολυεθνικές." 



Πάρκο Ναυαρίνου

Αυτά έγραφε το κάλεσμα της Κυριακής 11 Νοέμβρη:να μαζευτεί κόσμος, να λευτερώσουμε τη Γή. 
Κι' έγινε από τα χέρια λίγων, αλλά αποφασισμένων πάντα να περπατάνε ανάμεσα στο όνειρο και την ουτοπία.

Και σε λίγες ώρες ανακοινώθηκε επίσημα πως...


Στην καρδιά της Αθήνας, στην καρδιά όλων όσων πιστεύουν πως τούτη η γειτονιά, σε όλους τους καιρούς, οφείλει να προσφέρει άνθη ακήρατα. Πνιγμένη στο μπετόν, η αύρα των κατοίκων της πότισε και έθρεψε οράματα και ανατάσεις ψυχής. Κράτησε το νού σε εγρήγορση, ζέστανε τις καρδιές όσων θωπεύονταν στην αγκαλιά της. 

Πως αλλοιώς μπορώ να εξηγήσω πως εδώ και πέντε χρόνια εθελοντές έσκαβαν με τα χέρια τους πάνω στο άφιλο του τσιμέντου ν' αποκαλύψουν τα μυστικά της Γής, να γητέψουν τις πληγές της.

Και φάνηκαν και καιροί που τούτη η γωνιά της πόλης γένηκε κάστρο απόρθητο και χείμαρρος αξιωσύνης που πότιζε τις άνυδρες μέρες τα φυτέματα και στις νύχτες των καιρών τις ψυχές των ανθρώπων της.


Μνημονεύω λοιπόν τα Πάρκο. Γιατί με το φώς των έργων μας τα όνειρά μας ριζώνουν στη γή, θεριεύει η ουτοπία. Καλλιεργώντας τη Γή, καλλιεργούμε τις συνειδήσεις μας έγραφε κάποιο σύνθημα. Μόνο αυτός είναι ο δρόμος μας. Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής.

περισσότερα για το Πάρκο εδώ

μουσική:
για δες περβόλι όμορφο (ριζίτικο)

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Εργολάβοι-Μπράβοι δέρνουν και κόβουν το ρεύμα

Πηγή: Χαϊδάρι Σήμερα (http://xaidarisimera.blogspot.gr)

Άγριος ξυλοδαρμός Χαϊδαριώτη από εργολάβο της ΔΕΗ. 
"Στέλνουν μπράβους για να μάς κόψουν το ρεύμα", λένε οι παθόντες

Επεισόδια μεγάλης έκτασης, συμπλοκές, ξυλοδαρμός ηλικιωμένου και προπηλακισμός καταστηματαρχών! Αυτός είναι ο απολογισμός της απόπειρας εργολάβου της ΔΕΗ να κόψει σήμερα το ρεύμα από καταστήματα της οδού Αγωνιστών Στρατοπέδου Χαϊδαρίου.

Ματωμένο το πρόσωπο του κ. Ιγνάτιου Καζάζη από τα χτυπήματα του εργολάβου που πήγε στο κατάστημά του για να κόψει το ρεύμα.

Όλα ξεκίνησαν όταν σήμερα το πρωί εμφανίστηκε στη γειτονιά υπάλληλος εργολάβου τής ΔΕΗ, με εντολή να κόψει το ρεύμα από 4 καταστήματα που είχαν απλήρωτους λογαριασμούς. Στο πρώτο που απευθύνθηκε τού είπαν ότι έχουν ήδη εξοφλήσει το χρέος, αλλά αυτός επέμενε με σκαιό ύφος να μπει μέσα για να διακόψει τη σύνδεση. Στις αντιρρήσεις του πολίτη αντέδρασε πολύ επιθετικά και, όπως λένε οι παριστάμενοι στο περιστατικό, τον κλώτσησε! Ο καταστηματάρχης κλειδώθηκε στο μαγαζί του, ενώ ο "άγριος εντολοδόχος της ΔΕΗ" απ' έξω τον έβριζε επί 2Ο λεπτά και τον απειλούσε ότι θα τον κάνει ρεζίλι σε όλους. 

Στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο κατάστημα υαλοπινάκων του κ. Ιγνάτιου Καζάζη. Εκεί τού εξήγησαν ότι την εκκρεμότητα με τη ΔΕΗ έχει η 95χρονη ιδιοκτήτρια του ακινήτου που μένει στην επαρχία και ότι οι ίδιοι ανέλαβαν να προχωρήσουν κάποια γραφειοκρατικά θέματα που εκκρεμούσαν και πράγματι ετοίμασαν τα χαρτιά που απαιτούνται για την εξόφληση του χαρατσιού, παρόλο που δεν είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι. Παρόλο που τού έδειξαν όλα τα έγγραφα, ο "άγριος εντολοδόχος" επέμεινε να κόψει το ρεύμα και τελικά ήρθε στα χέρια με τον ηλικιωμένο Ιγνάτιο Καζάζη, τον οποίο γρονθοκόπησε, όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Ο παθών διακομίστηκε με ασθενοφόρο στο Τζάνειο Νοσοκομείο του Πειραιά.

"Προσπαθήσαμε να τού εξηγήσουμε πώς έχει η κατάσταση με το μαγαζί μας, αλλά δεν ήθελε να ακούσει τίποτε. Είχε από την αρχή προκλητικό ύφος και θέλησε με τραμπουκισμό να επιβάλει το νόμο του", μάς λέει ο γιος του θύματος Χρήστος Καζάζης και συνεχίζει. "Μάς έλεγε ότι είναι άνθρωπος της νύχτας και ότι δεν κολώνει! Τελικά χτύπησε τον πατέρα μου στο κεφάλι και τον έστειλε στο νοσοκομείο. Δεν έχω ούτε το κατοστάρικο για τη μήνυση, το χαράτσι του ιδιοκτήτη να πληρώσω;"

Νίκος Κούρκουλος

Ο κ. Νίκος Κούρκουλος, που βρέθηκε μπροστά στην επίθεση, δήλωσε: "Φαίνεται ότι βρήκαν τη λύση: στέλνουν μπράβους στα σπίτια μας και τα μαγαζιά μας, για να κόψουν το ρεύμα. Ο συγκεκριμένος είχε επιδεικτικά τραμπούκικο ύφος. Έλεγε: "εγώ θα κόψω το ρεύμα και εσείς κόψτε το λαιμό σας". Όλη η γειτονιά βγήκε εκτός εαυτού με τη στάση του. Είναι άραγε επίσημη τακτική της ΔΕΗ αυτά που έγιναν εδώ;" 

Ο ξυλοδαρμός του καταστηματάρχη προκάλεσε την αντίδραση της γειτονιάς, που έτρεξε να γλιτώσει τον κ. Καζάζη. Συγκεντρώθηκαν πάνω από 50 άτομα και μερικοί συνεπλάκησαν με τον "άγριο εντολοδόχο της ΔΕΗ" και από το κυνηγητό προκλήθηκαν ζημιές σε αυτοκίνητα! Στη σημείο της συμπλοκής ήρθε και η αστυνομία.

Η κ. Ντορότα Κολοκοτρώνη, που παρακολούθησε έντρομη όσα έγιναν, είπε στο Χ.Σ. "Ας πάνε να τα πάρουνε από τους μεγάλους, που ξεπούλησαν την Ελλάδα. Εμάς μάς έχουνε ξεζουμίσει! Θα μάς δέρνουν κιόλας από πάνω; Ούτε το ψωμί τους δε βγάζουν τα μαγαζιά. Ευτυχώς το Χαϊδάρι είναι ένα μικρό χωριό, αγαπάει ο ένας τον άλλο και έτρεξαν οι άνθρωποι να βοηθήσουν".

Η ιδιοκτήτρια κομμωτηρίου, όπου ο "άγριος εντολοδόχος της ΔΕΗ" κατάφερε να κόψει το ρεύμα δεν έδειξε να πτοείται: "Αν θέλουν να το κόψουν, ας το κόψουν. Δεν θα πεθάνουμε χωρίς ρεύμα. Θα βρούμε λύσεις..."

Οι καιροί είναι άγριοι. Η κοινωνία οδηγήθηκε σε βίαιους δρόμους. Πιστεύουν οι κυβερνώντες ότι έστω και με μεθόδους σαν τις παραπάνω θα συγκεντρώνουν χρήματα για να γεμίζουν το αχόρταγο στομάχι του χρέους; Ως πότε;

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Υπερχρεωμένα νοικοκυριά: Οι εξαγγελίες του Χατζηδάκη παγίδα αλλά και ταφόπλακα στο νόμο Κατσέλη.



Προ ημερών ο υπουργός "ανάπτυξης" Κ. Χατζηδάκης ανακοίνωσε μέτρα δήθεν διευκόλυνσης των δανειοληπτών. Στην ουσία οι εξαγγελίες του προετοιμάζουν το έδαφος για την ολική κατάργηση του νόμου Κατσέλη μέσω της υποκατάστασής του από το σχέδιο νόμου που ετοίμασαν οι τράπεζες και χαιρέτισε (εξαγγέλοντάς το σαν δικό του) ο Χατζηδάκης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

Οι εξαγγελίες που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια καλοστημένη παγίδα για τους δανειολήπτες. Οι τραπεζίτες με το δόλωμα της τετραετούς περιόδου χάριτος με ισόχρονη μείωση του επιτοκίου στο 1,5% προσπαθούν να παγιδεύσουν τους δανειολήπτες και ειδικά αυτούς που έχουν ακίνητη περιουσία στο όνομά τους. Διότι πολλά δάνεια (εμπορικά, προσωπικά) δεν έχουν συνοδευθεί από εγγύηση ακινήτου ή ο δανειολήπτης δεν διαθέτει ακίνητο. Με την προσφυγή στην "παγίδα" θα του ζητηθεί να διασφαλισθεί το δάνειο και ο νέος διακανονισμός με ακίνητο, είτε δικό του είτε τρίτου (που θα μπεί εγγυητής). 

Κοροϊδία επίσης αποτελεί η εξαγγελία για το ύψος της μηνιαίας δόσης η οποία -λέει- θα περιορίζεται στο 30% του εισοδήματος. Όμως αυτό πολλοί δανειολήπτες μέσω προσφυγής στα δικαστήρια το έχουν ήδη πετύχει.

Στις σκέψεις των τραπεζών εδώ και καιρό ωρίμαζε η ιδέα της απαγκίστρωσής των και της παράκαμψης του νόμου Κατσέλη. Ήδη όσοι κατέφυγαν στο νόμο έχουν κερδίσει και διαγραφή χρέους (σε μεγάλο ποσό) και παράλληλα διακανονισμό σύμφωνα με τις δυνατότητές των. Μιλάμε βέβαια για κάθε είδους δάνειο (όχι μόνο στεγαστικό). Ο νόμος Κατσέλη προστάτευε σε μεγάλο βαθμό την πρώτη κατοικία, αυτό βέβαια για μας δεν είναι αρκετό (άλλωστε έχουν διατυπωθεί οι προατάσεις μας). Οι εξαγγελίες Χατζηδάκη στοχεύουν ακριβώς σε αυτό: στην αρπαγή και αυτής της πρώτης κατοικίας χωρίς καμμία νομική δυνατότητα προστασίας της. Διότι από τη στιγμή που θα "προσέλθουμε" στο διακανονισμό που θέλουν οι τράπεζες και εξήγγειλε ο κ.Χατζηδάκης, παραιτούμαστε από την προστασία του νόμου Κατσέλη.

Ήδη τις εξαγγελίες χαιρέτησε η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, και η ΕΚΤ. Παράλληλα όλα τα μέσα διαπλοκο-ενημέρωσης επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου προβολή του σχεδίου των τραπεζών, αποσιωπώντας την παραμικρή αναφορά στο ότι ισχύει ο νόμος Κατσέλη.

Παίζεται δηλαδή ένα παιγνίδι παραπλάνησης και παγίδευσης. Αλλοίμονό μας αν αν δεν το αποκαλύψουμε και δεν το πολεμήσουμε.

Θαν.

Η γενιά μας (αναδημοσίευση)

Από Εφημερίδα Δράση 



Δεν αφορά όλους όσους είναι νέοι και νέες. Αφορά πολλούς και πολλές όμως.

Φτάνουμε προς το τέλος μιας ζωής που παρόλο που δε θέλεις, έχει αλλάξει και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο στα σίγουρα. Οι τελευταίες χρηματικές καβάτζες τελειώνουν, ο χειμώνας έρχεται και οι δουλείες είναι όλο και πιο λίγες. Όλα ακριβαίνουν και εσύ θα είσαι φθηνός.

Αυτοί που μας γαμήσαν τη ζωή θα προσπαθήσουν να παγώσουν τα πάντα: κάθε διαμαρτυρία, κάθε συλλογικοποίηση της οργής, κάθε αντίσταση. Θα προσπαθήσουν να τελειώσουν με μας, μεταναστεύοντας μας για αλλού.

Όμως, αυτή όμως η γενιά έχει το κάτι τις της. Δεν τα έχει καλώς καμωμένα όλα, ούτε κατά διάνοια. Αλλά, διάολε κάναμε και κάνουμε πολλά για να σπάσει η σιωπή, να ξεβρωμίσουμε από τη σαπίλα.

Αυτές εδώ, οι τελευταίες γενιές είναι εκείνες που μορφώθηκαν περισσότερο από οποιεσδήποτε προηγούμενες γενιές Ελλήνων. Οι χρόνιες επενδύσεις των οικογενειών μας δε πήγαν στράφι. Μπήκαμε στις ακαδημίες χωρίς να σκεφτόμαστε με όρους ταξικής κινητικότητας, αλλά εμπεδώσαμε την αυταξία της γνώσης.

Ταξιδέψαμε επιτέλους, αντικρύσαμε τόπους που αγαπούσαμε πριν τους δούμε, μάθαμε να περπατάμε στην Ευρώπη και ξέρουμε πόσο πολύ μοιάζουμε με τα παιδιά της γενιάς μας από την υπόλοιπη ήπειρο.

Αλητέψαμε στις πόλεις μας και στα χωριά μας, στις πλατείες μας ήπιαμε μπύρες και τσιγαριλίκια, περπατήσαμε χιλιόμετρα για συναυλίες, χάσαμε το τελευταίο μετρό, ερωτευτήκαμε στο Μεταξουργείο τα ξημερώματα, κάναμε έρωτα σε απίθανα μέρη.

Διαβάσαμε και επιτελέσαμε το πολιτικό, μάθαμε τι θα πει δημόσιος χώρος, ταξικότητα, αναστοχασμός. Κοιτάξαμε στα μάτια συνομήλικούς μας, τους ακούσαμε και μας άκουσαν, μιλήσαμε με πάρα πολλούς για αυτά και τόσα άλλα. 'Ελάχιστοι από εμάς δούλεψαν, δουλεύουν σε δουλειές που θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν τη ζωή σε μια αυτόνομη οικογένεια. Το δημόσιο δε μάθαμε τι είναι. Ευτυχώς κάποια παιδιά εγίναν δασκαλοι και καθηγητές πριν την κρίση.

Κάναμε το κέντρο σπίτι μας, τρυγιρνώντας σε απίθανους συνδιασμούς διαδρομών. Μάθαμε απέξω τα δρομάκια της ακρόπολης, της πλάκας, των εξαρχείων, του ψυρρή, των άνω πετραλώνων. Αράξαμε τόσες φορές στου φιλοπάππου και στου στρέφη, πήγαμε σε ελληνικά νησιά πολλοί μαζί και λίγο στριμωχτα, με ή χωρίς σκηνές.

Πολλοί από μας δουλεύαμε για να βγει πέρα ο φοιτητικός προϋπολογισμός. Και στα χρόνια της ευημερίας εμείς αρνιόμασταν ότι ήταν σοβαρό πράγμα οι ολυμπιάδες τους. Εμείς αγαπήσαμε πόλεις, τις κάναμε μυθικές, επειδή εκεί κάτι δικό μας έτρεχε: η Θεσαλλονίκη το 2003, η Γένοβα το 2001, η Φλωρεντία το 2002, το Σιατλ το 1998.

Λυσσάξαμε για τα κινήματα και την αυτονομία τους, τσακωμοί τόσοι πολλοί στα αμφιθέατρα για να μην καπελώνει κανείς κανέναν. Και δυο χρόνια είχαμε σηκώσει όλα τα πανεπιστήμια στο πόδι. Και το Δεκέμβρη του 2008 δε κάτσαμε μέρα στο σπίτι. Και όλο τον καιρό από τότε ψάχνουμε να βρούμε εκείνη τη γλυκία αψάδα της εξέγερσης. Και δημιουργούμε συνέχεια.

Δε ξέρω,δεν είναι υπολογίσιμο πόσοι είμαστε καν. Μάλλον κάποιες χιλιάδες κόσμος που τα βάζει με το δογματισμό και με την εργαλειοποίηση από όπου κι αν προέρχεται.

Η ψυχική ύλη που συσσωρεύσαμε δε μπορεί, παρά να αναβλύσει και τώρα, στα πιο δύσκολα:

Δε μπορούμε να κάτσουμε, δε θέλουμε, δεν αντέχουμε να καθόμαστε. Κανένας και καμία από εμάς δε πρόκειται να πάει σπίτι γιατί θα τον νικήσει η κατήφεια της φτωχοποίησης, η κατάθλιψη των γύρω του.

Όχι μόνο δε θα αφήσουμε να μικρύνει η ζωή, αλλά θα παρασέρνουμε όλο και πιο πολλούς στη ζωογόνα δίνη της δράσης. Η ανάσχεση της μαυρίλας ξεκινάει από τη πολιτική συλλογικοποίηση της επιθυμίας.

Πλεόν είναι αμέτρητα τα εγχειρήματα της αλληλεγγύης πανελλαδικά! Δε ξέρουμε από που να πρωτοπάρουμε εμπειρογνωμοσύνη! Και φουντώνουν οι οργανώσεις της από δω μεριάς με κόσμο καλό, κόσμο που ήταν σχεδόν πάντα από δω αλλά φοβόταν να ενταχθεί. Και στους τόπους μου δε ξέρουμε που να πρωτοκάνουμε συνέλευση με τα διάφορα εγχερήματα που χτίζουμε όλοι μαζί!

Να μην κάθεσαι άλλο. Δράσε και μη ζητάς από τους άλλους να το κάνουν για σένα. Χιλιάδες φορές έχει ειπωθεί: κανένας Συριζα και κανένας Τσίπρας δε θα σε σώσει. Δε θα σε έσωζε ποτέ. Και το ήξερες και το ξέρεις. Τίποτα δεν ανατίθεται στους ειδικούς, στα κόμματα, στο δήμο, στους άλλους. Οι δημιουργικότητες ζωντανεύουν από τους πολλούς, από όλους, για όλους.

Είμαστε στη μέση του συγκρουσιακού κύκλου.Δεν υπάρχει υπόσχεση ότι ο δρόμος της δράσης είναι εύκολος. Μάλιστα, απαιτεί κομμάτι όλων των κεφαλαίων που έχεις συσσωρεύσει κατά καιρούς: μορφωτικό, συναισθηματικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό.

Είμαστε στη δυσάρεστη και ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσουμε ότι ή θα αλλάξουμε τα πράγματα εμείς ή θα παραμείνουμε στη μακρά νύχτα. Όχι μόνο γιατί τα κινήματα τα κάνουν αποκλειστικά οι νέοι, αυτό είναι και ως ενός σημείου λογικό, αλλά γιατί δε νικάμε χωρίς εσένα.

Διάλεξε ή νύχτα ή κόπο. Δεν έχει στη μέση.

υ.γ Το κείμενο δεν έχει τα φόντα να κατηγορηθεί για εξιδανίκευση. Περαιτέρω πληροφορίες στις γενιές που αγωνίστηκαν τη δεκαετία του 60 και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Βασίλης Ρόγγας

Ενημέρωση: Πρακτικά της Συνέλευσης της 20ης Νοέμβρη


Στη συνέλευση συζητήθηκαν τα εξής θέματα.

1. Συζητήθηκε το θέμα της εκδήλωσης για τις 8 Δεκέμβρη για τη Στέγη (κατασχέσεις, εξώσεις). Αποφασίστηκε η διοργάνωση της εκδήλωσης-συζήτησης να γίνει στο θέατρο Εξαρχείων. Ημερομηνία 8η Δεκέμβρη, ημέρα Σάββατο, ώρα 17.00.

Επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή στην εκδήλωση εκπροσώπων από την ΕΚΠΟΙΖΩ που θα αναφερθούν στη νομική πλευρά του θέματος.

Από τη μεριά μας θα υπάρξει μία σύντομη εισήγηση με βάση το ψήφισμα της συνέλευσης (βλέπε εδώ) και θα επικεντρωθεί στην κινηματική πλευρά του θέματος "αντιμετώπιση πλειστηριασμών, εξώσεων". Συγκεκριμένα θα διοργανωθούν ομάδες άμεσης κινητοποίησης ανά ημέρα και ομάδα συντονισμού και ενημέρωσης. 

Οποιεσδήποτε άλλες προτάσεις για την ενίσχυση και τις πρακτικές της κινηματικής μας δράσης θα κατατεθούν είτε στην επόμενη συνέλευση, είτε στη διάρκεια της εκδήλωσης.

Σημασία έχει να βγούμε ενισχυμένοι οργανωτικά από την εκδήλωση και επίσης να διατεθεί ο περισσότερος χρόνος στο  κοινό για ερωτήσεις προς τους εισηγητές. Άλλωστε γι' αυτό αποφασίσαμε οι εισηγήσεις από κάθε πλευρά να είναι ολιγόλεπτες.

Εν όψει της εκδήλωσης τοιμάζεται αφίσα και κείμενο που θα κοινοποιηθεί με mail και θα αναρτηθούν στο blog. Στην επόμενη συνέλευση (Τρίτη 27 Νοέμβρη) θα έχει τυπωθεί η αφίσα και το κείμενο έτσι ώστε να αρχίσουμε άμεσα και για όλη την περίοδο μέχρι την εκδήλωση αφισοκόληση (στη γειτονιά του ο καθένας) και μοίρασμα εντύπου στη λαϊκή και στα δημόσια στέκια.

Για την προετοιμασία της εκδήλωσης ορίστηκε συντονιστική ομάδα 4 ατόμων (Στρατ, Χαρ, Αγγ, Θ.).  Κάθε δράση και κάλεσμα της ομάδας θα κοινοποιείται με mail στα μέλη.

Καλούνται όλα τα μέλη μας να στελεχώσουν την ομάδα ή και να βοηθήσουν στα καθήκοντα προετοιμασίας της εκδήλωσης.

-Η επόμενη γενική συνέλευση θα γίνει στις 27 Νοέμβρη (Τρίτη) Τσαμαδού 15, ώρα 19.30.

Έχουμε πόλεμο !!!

Πάρκο Ναυαρίνου: Την Κυριακή όλοι στο περβόλι μας




Την Κυριακή 25 Νοεμβρίου, στις 10.30 το πρωί αρχίζουμε να προετοιμάζουμε 
το έδαφος για το περιβόλι μας στο πάρκο Ναυαρίνου. 

Φέρνουμε τσάπες και αξίνες. 

Σε περίπτωση βροχής μαζευόμαστε για ένα τσάι και κουβέντα. 

(Το προωθούμε σε όποιον πιστεύουμε ότι ενδιαφέρεται) 

Για δες περβόλι όμορφο
(ριζίτικο)

ΝA ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ! (αναδημοσίευση)

Από Iskra 
Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Η εσωτερική τρόικα δεν θα πέσει από μόνη της. Όσο το σύστημα καίει τις εφεδρείες του, η απειλή ενός απολυταρχικού κράτους εκτάκτου ανάγκης θα ενισχύεται. Μόνο μεγάλες αγωνιστικές πρωτοβουλίες με ευρεία πολιτική στήριξη μπορούν να ακυρώσουν τη μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία χρέους και να ανοίξουν μια νικηφόρα προοπτική.

Η κρίση που απειλούσε να διαρρήξει την ευρωζώνη μοιάζει να εκτονώθηκε. Η κυβέρνηση Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων πέρασε, έστω και δύσκολα, τα μέτρα και πάει να σταθεροποιηθεί. Οι “επικίνδυνες” κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πάλι σήκωσαν κεφάλι και πάλι ηττήθηκαν. Η βαθειά Ελλάδα υψώνει λευκή σημαία, παραδομένη στη μάχη της επιβίωσης μπροστά στον πιο βαρύ χειμώνα από την κατοχή και τον εμφύλιο. Έτσι σκέφτοναι οι πιο ανόητοι εκπρόσωποι των κυρίαρχων τάξεων, που πιστεύουν μόνο ό,τι θέλουν να πιστέψουν και οι πιο ασταθείς εκπρόσωποι των κυριαρχούμενων, που ταλαντεύονται διαρκώς ανάμεσα στην ανυπομονησία και την απελπισία.

Πλανώνται πλάνην μεγάλην! Η κρίση της ευρωζώνης όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά είναι καθαρά θέμα χρόνου πότε θα εκδηλωθεί με πιο βίαιο τρόπο. Ήδη, από την περασμένη εβδομάδα το σύνολο της ευρωζώνης βυθίστηκε στη δεύτερη ύφεση, ποιοτικά χειρότερη από εκείνη του 2008. Πρώτον, γιατί τότε ήταν κυρίως “εισαγόμενη” από τη Γουόλ Στριτ, ενώ τώρα είναι ενδογενής. Δεύτερον, γιατί μέχρι χθες εστιαζόταν στην περιφέρεια- Μεσογειακές χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία- ενώ τώρα αγγίζει το σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, η οποία περιγράφεται από το Βερολίνο ως οΜεγάλος Ασθενής της ευρωζώνης. Και τρίτον, γιατί αυτή τη φορά δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ατμομηχανή, ικανή να ξεκολήσει την παγκόσμια οικονομία από το βάλτο. Η Ιαπωνία πάει ακόμη χειρότερα από την Ευρώπη, η Αμερική βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα σε μια αναιμική ανάπτυξη και σε μια δεύτερη ύφεση- ιδίως αν ο Ομπάμα υποχωρήσει άτακτα στην πίεση που δέχεται ενόψει των σκληρών δημοσιονομικών αποφάσεων που καλείται να λάβει- ενώ η Κίνα και οι λοιπές υπερτιμημένες “αναδυόμενες οικονομίες” των BRICs χωλαίνουν.

Στο εσωτερικό, κάτω από τη λεπτή κρούστα της απογοήτευσης, συσσωρεύονται τεράστια αποθέματαλαϊκού μίσους, σαν μάγμα που όσο περισσότερο συμπιέζεται, τόσο πιο τρομερή προοιωνίζεται την αναπόφευκτη έκρηξη. Κι αυτό, ενώ ακόμη ο πολύς κόσμος δεν έχει ακόμη νοιώσει στο πετσί του τι εστί Μνημόνιο ΙΙΙ. Ακόμη δεν έχουν έρθει οι κουτσουρεμένες συντάξεις, ακόμη δεν έχουμε πληρώσει τοπετρέλαιο- φωτιά, ακόμη δεν έχουν αρχίσει για τα καλά οι απολύσεις στο Δημόσιο- αλλά όλα αυτά θα γίνουν μέσα στις αμέσως προσεχείς εβδομάδες ή μήνες, πυρακτώνοντας την ήδη ηλεκτρισμένη κοινωνική ατμόσφαιρα.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΟΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ

Στο μεταξύ, η ελληνική ολιγαρχία κυριεύεται από το φόβο του τερματοφύλακα πριν απ' τα πέναλτι. Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι πάνω στο χαρτί όπου τυπώθηκε το Μνημόνιο ΙΙΙ κι έρχονται οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που επέβαλε στα ασπόνδυλα της τρικομματικής κυβέρνησης το σιδερένιο χέρι της τρόικα, ως όρο για την εκταμίευση των δανειακών δόσεων. Είναι ζήτημα αν υπάρχει Μπανανία της Λατινικής Αμερικής που να έχει υπογράψει τόσο εξευτελιστικούς όρους: Η παραμικρή δαπάνη από τον ειδικό λογαριασμό του χρέους θα απαιτεί τρεις υπογραφές: του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, του εκπροσώπου της ΕΚΤ και εκείνου του EFSF, θέτοντας και τυπικά τη χώρα μας σε καθεστώς νεοαποικίας χρέους.

Παράλληλα, το μάνατζμεντ των ελληνικών τραπεζών θα περάσει, με τους προβλεπόμενους όρους ανακεφαλαιοποίησής τους, κυρίως στους Γερμανούς και δευτερευόντως στους ελλάσσονες, πλεονασματικούς εταίρους τους (Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία κ.α.). Κατ' αυτό τον τρόπο, το ξένο κεφάλαιο θα καταλάβει αναίμακτα τα στρατηγικά υψώματα της ελληνικής οικονομίας. Την επόμενη ημέρα, οι υπό ξένο έλεγχο διοικήσεις των τραπεζών θα αρχίσουν να εκβιάσουν στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις του παραγωγικού τομέα, εκδοτικούς ομίλους και άλλες εταιρείες που έχουν μεγάλα χρέη, να δεχθούν επιθετικές εξαγορές ή συγχωνεύσεις, επί ποινή εξώθησής τους στη χρεοκοπία. Αυτός είναι ο λόγος που βλέπουμε μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου, κατ' εξοχήν υπέρμαχους των μνημονίων, να “επαναστατούν” ξαφνικά εναντίον της Μέρκελ και της “νέας αποικιοκρατίας”, λες και είδαν το φως το αληθινό στο δικό τους δρόμο προς τη Δαμασκό.

ΔΕΙΛΟΙ, ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ...

Τελευταία Μεγάλη Ιδέα της ελληνικής αστικής τάξης, ο ευρωπαϊσμός εξέφραζε τη φιλοδοξία της να αναρριχηθεί στην πρώτη ταχύτητα του δυτικού κόσμου. Η παλιά Ψωροκώσταινα φαντασιωνόταν ότι θα γίνει κάτι σαν Βέλγιο ή Αυστρία του μεσογειακού Νότου. Αλλοίμονο, η κτηνωδώς ιμπεριαλιστική Ευρώπη της Μέρκελ και του Σόιμπλε δεν μπορεί να ξεφύγει από την ανισόμετρη ανάπτυξη και τη δομική πόλωση, όπως η χελώνα δεν μπορεί να ξεφύγει από το καβούκι της. Στη μνημονιακή κοιλάδα των δακρύων, η Ελλάδα κατρακυλάει ταχύτατα στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, για να γίνει εξίσου “ισότιμος” εταίρος των ισχυρών στην Ε.Ε. όσο “ισότιμος εταίρος” της Αμερικής είναι το Μεξικό στο πλαίσιο της NAFTA.

Με τους όρους μιας δογματικά οικονομίστικης ανάλυσης, αυτή η ζοφερή πραγματικότητα θα ήταν θεωρητικά δυνατό να τροφοδοτεί “ριζοσπαστικές” τάσεις σε ένα μέρος της αστικής τάξης, τουλάχιστον σε αυτό που συνδέεται περισσότερο με την εσωτερική αγορά. Κάτι τέτοιο υπονόησε η Αλέκα Παπαρήγα με την πολύκροτη τοποθέτησή της στη Βουλή, όπου διαπίστωσε εσωτερικό διχασμό της αστικής τάξης σε “κόμμα του ευρώ” και “κόμμα της δραχμής”, με βασικό πολιτικό εκπρόσωπο του τελευταίου τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται- για να το θέσουμε όσο πιο ευγενικά γίνεται- για εσφαλμένη εκτίμηση, η οποία υπερτονίζει τον οικονομικό παράγοντα και υποτιμά τον πολιτικό. Στην Ελλάδα δεν υπήρξε “εθνική αστική τάξη” ούτε στις εποχές της ταχείας εκβιομηχάνισης και της μετεμφυλιακής συντριβής της Αριστεράς. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα, στην εποχή της αποβιομηχάνισης, όπου κυριαρχούν τα πιο αντιδραστικά, τα πιο διαπλεκόμενα με τον ξένο παράγοντα τμήματα του κεφαλαίου (τράπεζες, εφοπλιστές, κατασκευές). Κυρίως δεν μπορεί να υπάρξει γιατί η ελληνική αστική τάξη τρέμει τον λαϊκό παράγοντα πολύ περισσότερο από όσο φοβάται την υποβάθμισή της σε ρόλο υπεργολάβου του ξένου κεφαλαίου.

Ακόμη κι αν κάποιες στιγμές δελεάζεται να “παίξει” προσωρινά με το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά για να έχει κάποια διαπραγματευτικά ατού με τους ξένους, την επόμενη στιγμή σκέφτεται ότι, όπως θάλεγε ο Μάο, το πιο δύσκολο δεν είναι να καβαλήσεις την τίγρη, αλλά να κατέβεις από τη ράχη της και να μείνεις ζωντανός. Γιαυτό και οι κονδυλοφόροι που εξεγείρονται το πρωί με τη Μέρκελ, κατακεραυνώνουν το βράδυ τους εργάτες που αποδοκιμάζουν τον Φούχτελ και τους δασκάλους που απάγονται γκανγκστερικά από τους ασφαλίτες. Μπροστά στη μείζονα απειλή του “εσωτερικού εχθρού”, καταπίνουν γογγύζοντας κάθε ταπείνωση από τους “συμμάχους”¨τους- δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, σαν να προσμένουν κάποιο θάμα...

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΗ!

Ο συνδυασμός οικονομικής διάλυσης, κοινωνικής πόλωσης και εθνικής ταπείνωσης δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, μια “κρίση ηγεμονίας” του κυρίαρχου μπλοκ. Τα δύο προηγούμενα μνημόνια έφαγαν τις κυβερνήσεις τους και το τρίτο δεν προοιωνίζεται τίποτα διαφορετικό. Φυσικά, το σύστημα διαθέτει ακόμη κάποιες εφεδρείες-η απλή αναλογική θα ήταν ενδεχομένως μία από αυτές, αν και θα σήμαινε ότι ο Σαμαράς αναγνωρίζει πως η Αριστερά θα είναι πρώτη δύναμη στις επόμενες εκλογές, γεγονός που θα μπορούσε να επιταχύνει την αποδόμηση του αστικού μπλοκ- και ελπίζει να δημιουργήσει εν θερμώ κάποιες άλλες, όπως ένα νέο κεντρώο κόμμα.

Το πιθανότερο είναι, όμως, ότι όλα τα σενάρια “ομαλών” λύσεων θα αποτύχουν αν δεν γίνει κάποιο “θαύμα”- εκτόνωση της παγκόσμιας κρίσης, ανατροπές στην ευρωζώνη- που δεν φαίνονται στον ορίζοντα, ούτε εξαρτώνται στο ελάχιστο από τη δική μας ολιγαρχία. Υπό αυτές τις συνθήκες, τα κυρίαρχα οικονομικά και πολιτικά κέντρα δελεάζονται ολοένα και περισσότερο από σενάρια κάποιου είδους απολυταρχικής εκτροπής. Δεν μιλάμε, βέβαια, για παραδοσιακό φασισμό ή χούντα, αλλά για μια “κυριαρχία χωρίς ηγεμονία”, για την προσφυγή σε ένα είδος “απολυταρχικού κράτους εκτάκτου ανάγκης” μέσα από ένα γύρο ακραίων κοινωνικών φαινομένων και πολιτικής προβοκάτσιας. Όσα ζήσαμε το τελευταίο διάστημα στις γενικές απεργίες, στο γιορτασμό του Πολυτεχνείου, στη Θεσσαλονίκη με τις συλλήψεις συνδικαλιστών, αλλά και όσα προοιωνίζεται η ευρεία υιοθέτηση της υπεραντιδραστικής θεωρίας των “δύο άκρων” αποτελούν προανάκρουσμα πολύ επικίνδυνων τάσεων.

Όλα αυτά διαμορφώνουν συνθήκες γενικευμένης “εθνικής κρίσης” στον ελληνικό, κοινωνικό σχηματισμό. Ευρύτατα λαϊκά- δημοκρατικά αιτήματα, όπως η αντιμετώπιση της οικονομικής καταστροφής, η αποτροπή της κοινωνικής διάλυσης, η προστασία της δημοκρατίας και η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, αποκτούν σ'αυτή τη συγκυρία εκρηκτικά ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Γιατί, αν και θεωρητικά θα μπορούσαν να αφομοιωθούν από το σύστημα, είναι αδύνατο να υιοθετηθούν και πολύ περισσότερο να γίνουν αντικείμενο μαχητικής διεκδίκησης από την ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της. Στη σημερινή συγκυρία, η σημαία της δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας είναι κόκκινη! Όπως, τηρουμένων των αναλογιών, και στην ΕΑΜική εποποιία, η ελληνική εργατική τάξη και τα κόμματά της είναι οι μόνοι δραστήριοι παράγοντες που μπορούν να σηκώσουν στους ώμους τους το μεγάλο ιστορικό φορτίο της λαϊκής σωτηρίας και της εθνικής αναγέννησης, απέναντι σε μια παρηκμασμένη, σε μεγάλο βαθμό παρασιτική και ξεκάθαρα αντιδραστική αστική τάξη, που είναι καταδικασμένη να προδίδει ακόμη και το δικό της, φιλελεύθερο παρελθόν.

Ο ΑΔΥΝΑΤΟΣ ΚΡΙΚΟΣ

Αν αυτή η γραμμή ανάλυσης περιέχει έναν πυρήνα αλήθειας, τότε η ελληνική Αριστερά θα πρέπει να προετοιμάζεται όχι για έναν εκλογικό περίπατο, αλλά για μια αποφασιστική σύγκρουση ζωής ή θανάτου. Δυστυχώς, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ή τουλάχιστον αυτό που επικρατεί επικοινωνιακά ως συνισταμένη της, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος των διακυβευμάτων και πολύ περισσότερο να προετοιμάζει τις λαϊκές δυνάμεις για τη σφοδρότητα των αναμετρήσεων που μας περιμένουν. Ειδικά το τελευταίο διάστημα συμπεριφέρεται λες κι έχει στην τσέπη της την κυβέρνηση και, πολύ περισσότερο, την πραγματική εξουσία- χωρίς να προβληματίζεται για το γεγονός ότι στο μαζικό κίνημα μετράει πολύ λιγότερο από το ΚΚΕ ή και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή από το γεγονός ότι στις συνελεύσεις για το νέο κόμμα μαζεύονται βασικά αριστεροί σαραντάρηδες και πενηντάρηδες από τις δύο διασπάσεις του ενιαίου Συνασπισμού.

Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δέχεται καμμία ουσιαστική πίεση από τα αριστερά, παρά μόνο από τα δεξιά του. Γεγονός για το οποίο δεν φταίνε μόνο τα εκλογικά ποσοστά της υπόλοιπης Αριστεράς, αλλά κατά κύριο λόγο η πολιτική της γραμμή, ή μάλλον η ανυπαρξία πολιτικής γραμμής. Μιλάμε βέβαια κυρίως για το ΚΚΕ, το οποίο αντιμετωπίζει το ΣΥΡΙΖΑ όχι ως ιδεολογικό αντίπαλο, αλλά ως ταξικό εχθρό και μάλιστα ως τον κυριότερο ταξικό εχθρό της περιόδου, αναπαράγοντας τις χειρότερες σεχταριστικές στιγμές του “σοσιαλφασισμού”. Μ΄αυτό τον τρόπο χάνει το δίκιο του, όποτε έχει δίκιο (και πολλές φορές έχει) και καταλήγει να πυροβολεί τον ίδιο τον εαυτό του, διευκολύνοντας την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ- ιδίως όταν οι τοποθετήσεις του ευλογούνται από τα πιο αντιδραστικά επιτελεία της αστικής τάξης, όπως την περίοδο του Τζαννετακισμού.

Ακόμη δυστυχέστερα, τη λογική της ηγεσίας του ΚΚΕ φαίνεται να υιοθετούν, φυσικά από άλλες ιδεολογικές αφετηρίες και τμήματα της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Δέσμιοι ενός μηχανιστικού, δογματικού “μαρξισμού”, έχουν διαρκώς δεμένο στο ζωνάρι ένα “αριστερόμετρο” παντός καιρού, με το οποίο μετράνε ποιοι στόχοι ή/και μορφές πάλης είναι παντού και πάντα “ρεφορμιστικοί” και ποιοι “επαναστατικοί”. Αυτή η λογική δεν έχει τίποτα το κοινό με τη λενινιστική αντίληψη της πολιτικής, που συμπυκνώνεται στην έννοια του αδύνατου κρίκου. Του ζητήματος ή του πλέγματος ζητημάτων σε κάθε συγκυρία, που μπορεί να μην είναι εξ αρχής επαναστατικά- σοσιαλιστικά, αλλά αποτελούν τον αποφασιστικό κόμβο που οδηγεί τελικά, από την ίδια την εσωτερική διαπλοκή των προβλημάτων και της ταξικής πάλης, στον αγώνα για την πραγματική εξουσία, δηλαδή την επανάσταση (βλέπε, για παράδειγμα “Τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας”, Απρίλης 1918).

Έτσι, επαναστατική πολιτική το 1973-74 δεν ήταν να θέτεις στην ημερήσια διάταξη θέμα σοσιαλισμού και αυτοδιαχείρισης, αλλά να πιαστείς από τον αδύνατο κρίκο στο σύστημα της αστικής κυριαρχίας εκείνη τη στιγμή, δηλαδή τα ζητήματα του ιμπεριαλισμού και της δημοκρατίας και να ενώσεις με τις κατάλληλες μορφές πάλης τις ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις σε μια ρήξη, που αργά ή γρήγορα θα έθετε επί τάπητος την κοινωνική αλλαγή σε όλες τις διαστάσεις της. Ανάλογα σήμερα, επαναστατική πολιτική δεν είναι να ονειρεύεσαι Σοβιέτ ή να ζητάς αύριο το πρωί την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, αλλά να συγκεντρώσεις όλη τη δύναμη πυρός απέναντι στους αδύνατους κρίκους του συστήματος-χρέος, μνημόνια- απ' όπου θα ξετυλιχτεί ολόκληρη η αλυσίδα, από την έξοδο από το ευρώ, μέχρι το πρόβλημα της εξουσίας.

ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Πρέπει να είναι πολιτικά τυφλός κανείς για να μην κατανοεί ότι η στάση πληρωμών και η μονομερής ακύρωση των μνημονίων, έστω και από έναν συνασπισμό δυνάμεων υπό ρεφορμιστική ηγεμονία, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε σκληρή σύγκρουση με τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Στη συνέχεια, θα επιβάλει ριζοσπαστικά μέτρα, στο πλαίσιο μιας οικονομικής πολιτικής εκτάκτου ανάγκης- με πρώτα βήματα την εθνικοποίηση των τραπεζών και τη σχεδόν βέβαιη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα- που θα φέρουν τις λαϊκές δυνάμεις σε μετωπική ρήξη με την ελληνική ολιγαρχία. Μια παρόμοια, ιστορικών διαστάσεων σύγκρουση απαιτεί πολιτική στήριξη και διεύθυνση από ένα ενιαίο μέτωπο των αριστερών, ριζοσπαστικών δυνάμεων, πολύ ευρύτερο από τις πολύτιμες, αλλά περιορισμένες δυνάμεις επαναστατικής και κομμουνιστικής αναφοράς.

Ενιαίο μέτωπο δεν σημαίνει συγχώνευση, ούτε πολιτική ουράς. Ασφαλώς, υπάρχουν πάμπολλοι λόγοι να μην έχουν οι αγωνιστές της επαναστατικής Αριστεράς εμπιστοσύνη στο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να διαχωρίζονται από αυτόν σε καίρια ζητήματα στρατηγικής σημασίας, με πρώτο τον δεισιδαιμονικό σεβασμό του στο ευρώ, την Ε.Ε. και την αστική νομιμότητα. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι το σημείο του να θεωρούν το ΣΥΡΙΖΑ τυπικό αστικό κόμμα απέναντι στο οποίο δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν από το να το “αποκαλύψουν”, ποντάροντας στην όσο γίνεται πιο γρήγορη χρεοκοπία του, η απόσταση είναι τόσο τεράστια όσο αυτή που χωρίζει μια επαναστατική γραμμή μαζών από μια πολιτική σέχτα.

Η γραμμή του ενιαίου μετώπου δεν είναι νεολογισμός κάποιων “όψιμων συνοδοιπόρων του ΣΥΡΙΖΑ”. Είναι η στρατηγική που χάραξε η Τρίτη Διεθνής για τη Δυτική Ευρώπη στο Τρίτο και το Τέταρτο Συνέδριο, τα τελευταία που έγιναν ζώντος του Λένιν και υπό την καθοδήγησή του. Στη σχετική έκκλησή της, τον Ιανουάριο του 1922, η Διεθνής υπογράμμιζε, μπροστά στην απειλητική επίθεση της διεθνούς αντίδρασης, μια “κοινή πλατφόρμα με τους σοσιαλδημοκράτες” εκείνης της εποχής για ένα “ελάχιστο πρόγραμμα οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων”. Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, η απόφαση του Τετάρτου Συνεδρίου ρίχνει μάλιστα το σύνθημα για μια “κυβέρνηση του ενιαίου μετώπου” ή “εργατική κυβέρνηση”, με στήριξη ή και συμμετοχή των κομμουνιστών, ενδεχομένως και υπό την ηγεμονία των ρεφορμιστών, η οποία θα μπορούσε να προκύψει μέσα από το γενικό εκλογικό δικαίωμα, προτού κριθεί με επαναστατικό τρόπο το πρόβλημα της πραγματικής εξουσίας. Στη σχετική απόφαση τονίζεται ότι μια τέτοια κυβέρνηση “δεν θα είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε καν μια αναγκαία μεταβατική μορφή προς αυτήν. Αποτελεί ωστόσο μια αφετηρία για την κατάκτησή της”.

Μήπως η πρόσφατη ιστορική εμπειρία στη Λατινική Αμερική και ιδιαίτερα στη Βενεζουέλα δεν επιβεβαιώνει τη γονιμότητα και την επικαιρότητα αυτής της γραμμής; Ο Ούγκο Τσάβες και οι σύντροφοί του δεν ήταν πεπεισμένοι κομμουνιστές. Βγήκαν από τους κόλπους ενός αστικού στρατού, ο οποίος τους ανέχθηκε προσωρινά για να αποφύγει το χειρότερο- έναν ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο, όπου θα μπορούσαν να χαθούν τα πάντα για το σύστημα που ήταν ταγμένος να στηρίζει. Οι κομμουνιστές της Βενεζουέλας, αλλά και της Ελλάδας αν δεν κάνουμε λάθος, στήριξαν τον Τσάβες στη σύγκρουσή του με τον ιμπεριαλισμό, χωρίς να συγχωνεύονται μαζί του και χωρίς να παραιτούνται από την κριτική, την αντιπαράθεση και την αυτονομία δράσης. Ήταν άραγε η αριστερή κυβέρνηση του Τσάβες εμπόδιο στην ανάπτυξη του αριστερού ριζοσπαστισμού, στη Βενεζουέλα και σ' ολόκληρη τη Λατινική Αμερική τα τελευταία 14 χρόνια; Και δεν έδειξε η πολυκύμαντη διαδρομή της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, με τις νίκες και τις ήττες της, τα επιτεύγματα και τους δισταγμούς της, ότι περίοδοι παραλυτικής ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση, περίοδοι σκληρού αγώνα για την κατάκτηση της εργατικής ηγεμονίας, μπορεί να κρατήσουν πολύ και να πάρουν τις πιο απρόβλεπτες μορφές στην εποχή μας;

ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Το μείζον πρόβλημα με την Αριστερά, στη σημερινή συγκυρία, είναι ότι αδυνατεί να παίξει το ρόλο της στη συλλογική οργάνωση και πολιτική διεύθυνση ενός κινήματος μαζών με προοπτική νίκης- ο μεν ΣΥΡΙΖΑ γιατί περιμένει να του πέσει στο πιάτο η κυβέρνηση, σαν ώριμο φρούτο, το δε ΚΚΕ και οι απροσδόκητοι συνοδοιπόροι του γιατί περιμένουν να αποδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας ότι θα πέσουν στο δικό τους πιάτο κάποια θραύσματα του αντιπάλου τους. Στο μεταξύ, το λαϊκό κίνημα, αφού δοκίμασε 30 γενικές και πολλαπλάσιες κλαδικές απεργίες, Αγανακτισμένους, πορείες και εκλογές, φτάνει σε κάποια όρια και δυσκολεύεται να βρει το μοχλό για το επόμενο, αποφασιστικό άλμα.

Ο κίνδυνος είναι να περάσει οριστικά η πρωτοβουλία των κινήσεων στα χέρια του αντιπάλου και να υποστεί το ελληνικό εργατικό κίνημα μια ήττα όχι απλά στρατηγικών, αλλά ιστορκών διαστάσεων, που θα πάει την ελληνική κοινωνία δεκαετίες πίσω και για να αντιστραφεί θα χρειστεί να περάσουν όχι ένα ή δύο χρόνια, αλλά ένα ή δύο γενιές. Μπροστά στο μέγεθος των διακυβευμάτων, καταντά εντελώς σχιζοφρενική αυτή η ενδοαριστερή αλληλοεξόντωση, η πανσερμία της προσωπικής μωροφιλοδοξίας, ο εύκολος στιγματισμός της ειλικρινούς αγωνίας ως πολιτικής ιδιοτέλειας.

Ο πόλεμος δεν έχει κριθεί. Τίποτα πραγματικά καίριο δεν έχει χαθεί ακόμη. Το παράθυρο που μας άνοιξε αυτή η ιστορική κρίση δεν έχει κλείσει. Αλλά δεν θα είναι ανοιχτό επ' άπειρον. Το λαϊκό κίνημα δεν θα κάνει το αποφασιστικό άλμα μόνο του, ούτε πολύ περισσότερο όσο επαφίεται στις ντουφεκιές στον αέρα των όποιων Παναγόπουλων. Εκείνο που χρειάζεται, πιστεύουμε, είναι μια μεγάλη αγωνιστική πρωτοβουλία με την ευρύτερη δυνατή πολιτική στήριξη και με πρωτοβουλία των δυνάμεων της Αριστεράς, που θα ανεβάσει κατακόρυφα την αυτοποποίθηση των λαϊκών δυνάμεων και θα τους προσφέρει ορατή προοπτική νίκης.

Σχηματικά, θα μιλάγαμε για έναν κοινωνικό και πολιτικό Ανένδοτο διαρκείας, με άμεσο στόχο την κατάργηση των μνημονίων και του χρέους και την ανατροπή της τρικομματικής κυβέρνησης. Μια γενική απεργία διαρκείας θα ήταν ο πιο ευθύς δρόμος, αλλά οι συνθήκες και η συνείδηση των μαζών δεν το επιτρέπουν ακόμη. Το πρώτο βήμα θα μπορούσε να είναι μια μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία της σύνολης Αριστεράς: Με αφορμή την επισημοποίηση της μετατροπής της Ελλάδας σε μνημονιακό προτεκτοράτο, να θέσει θέμα συνταγματικής εκτροπής και εθνικής προδοσίας, να δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει πλέον τη νομιμότητα αυτής της κυβέρνησης και να εγκαινιάσει μια πανελλαδική, αλυσιδωτή κινητοποίηση με στόχο τη διάλυση της Βουλής, την προκήρυξη εκλογών και τη δημιουργία μιας νέας, συντακτικής, λαϊκής Εθνοσυνέλευσης.

Στο πλαίσιο αυτό, οι βουλευτές της Αριστεράς να απέχουν από κάθε ψηφοφορία στο κοινοβούλιο πέρα από τις συζητήσεις για πρόταση μομφής, όποτε επιλέξουν παρόμοια κίνηση. Το κυριότερο, να μεταφέρουν το κέντρο βάρους της πολιτικής δράσης στους δρόμους και τις πλατείες, αρχίζοντας από επαρχιακές πόλεις και γειτονιές και καταλήγοντας σε μια ειρηνική κατάληψη διαρκείας του κέντρου της Αθήνας, μέχρι να πέσει η κυβέρνηση. Συμβολικές καταλήψεις δημοσίων χώρων, εναλλακτικά μέσα μαζικής αντιπληροφόρησης, νεανικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, κλαδικές απεργίες και στο βαθμό που δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες γενική απεργία, θα συνοδεύουν και θα δώσουν άλλη διάσταση σε αυτό το μεγάλο αγώνα, που θα γράφει στη σημαία του:

Θέλουμε πίσω τη ζωή μας!

Θέλουμε πίσω τη χώρα μας!

Θέλουμε πίσω το μέλλον μας!

Οι Βρυξέλλες αποφάσισαν: Το νερό ανήκει στους λίγους και θα πωλείται ακριβά

Πηγή:thalein.gr


Η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλάζει την πολιτική διαχείρισης των υδάτινων πόρων και την μέχρι σήμερα τιμολογιακή πολιτική. Η είδηση αυτή δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αφού είχαν ήδη γίνει οι κινήσεις προετοιμασίας (εκ μέρους των κρατών – μελών) της συγκεκριμένης απόφασης. 

Αν και αυτές οι κινήσεις, οι οποίες ουσιαστικά αφορούσαν την ιδιωτικοποίηση του νερού, έπεσαν στο κενό (π.χ. Μεγάλη Βρετανία), φαίνεται πως στα γραφεία των Βρυξελλών δεν απελπίστηκαν οι «ιθύνοντες» (γραφειοκράτες μη εκλεγμένοι) και αποφάσισαν με την μέθοδο του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» να ανακοινώσουν πως το νερό δεν αποτελεί αγαθό που ανήκει στους πολίτες των κρατών της Ευρώπης, αλλά είναι ένα εμπόρευμα το οποίο (στο όνομα της περιβαλλοντικής προστασίας – πράσινης πολιτικής) οι Βρυξέλλες εφεξής θα διαχειρίζονται κατά τα δοκούν…!

Η απόφαση αυτή του Ευρωκοινοβουλίου (των γραφειοκρατών των Βρυξελλών) ανακοινώθηκε με τον τίτλο «Μέτρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Περιβάλλοντος για το νερό» και αφορά την επιβολή μέτρων (λόγω μόλυνσης των ήδη υπαρχόντων υδάτινων πόρων) τόσο στην οικιακή κατανάλωση του νερού, όσο και στην χρήση του νερού στην γεωργικές καλλιέργειες!

Τι γράφει η είδηση, όπως ανακοινώθηκε και δημοσιεύθηκε στο Sky News:

«Ανατιμολόγηση του νερού, περιορισμός στη χρήση του αγροτικού νερού, καθώς και προγράμματα εξοικονόμησης νερού κατ' οίκον και επαναχρησιμοποίηση του περιλαμβάνονται μεταξύ των μέτρων που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιβάλλοντος προκειμένου να διασφαλισθεί επαρκής ποσότητα καλής ποιότητας νερού για όλους του Ευρωπαίους.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υιοθέτησε τη νέα αυστηρότερη στρατηγική για τη διαχείριση των υδάτων, διαπιστώνοντας ότι η σχετική οδηγία για την προστασία των υδάτων δεν τέθηκε σε εφαρμογή από πολλές χώρες.

Πιο συγκεκριμένα, από εδώ και στο εξής κάθε κράτος μέλος οφείλει να δίνει αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με το υδάτινο ισοζύγιο, πόσο έχει και πόσο ξοδεύει.

Επίσης να παραθέτει τα στοιχεία σχετικά με τη φυσικότητα της ροής των ποταμών και τις παρεμβάσεις που έγιναν, όπως φράγματα και εκτροπές και τέλος θα τεθούν νέοι στόχοι για την εξοικονόμηση του νερού. 

Τέλος θα πρέπει να ενταθούν οι έλεγχοι και να περιοριστούν και θα ελέγχονται αυστηρά οι άδειες γεωτρήσεων.

Ωστόσο η νέα αυστηρότερη στρατηγική δεν θα εφαρμοσθεί σε όλα τα κράτη μέλη με τον ίδιο τρόπο.

Τα μέτρα θα είναι αυστηρότερα για χώρες με ελλειμματικό υδάτινο ισοζύγιο, όπως η Ελλάδα και άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν και το μεγαλύτερο πρόβλημα

Ο Επίτροπος Περιβάλλοντος Γιάνες Ποτότσνικ κατέληξε λέγοντας πως η ορθολογική διαχείριση του νερού δεν αφορά μόνο στη διατήρηση του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, αλλά θα καθορίσει την οικονομική ανάπτυξη την ανταγωνιστικότητα και την ευημερία της Ευρώπης».

Έτσι, λοιπόν, το κοινό αγαθό των πολιτών, το νερό, με μία απόφαση – ανακοίνωση, μεταβάλλεται σε μέσο άσκησης οικονομικής πίεσης (και όχι μόνο) προς τους πολίτες της Ευρώπης, οι οποίοι οφείλουν να παραδώσουν -υπό την απειλή αυστηρών μέτρων εις βάρος τους- το αγαθό που τους ανήκει σε άγνωστους διαχειριστές, οι οποίοι στο όνομα του περιβάλλοντος και της υγείας, θα αποφασίζουν για την διαχείρισή του.

Εμείς, δεν θα ρωτήσουμε εάν ασκήθηκαν έλεγχοι (έστω και μη αυστηροί) στις βιομηχανίες που μολύνουν τους υδάτινους πόρους της Ευρώπης, επειδή γνωρίζουμε πως δεν ασκήθηκε έλεγχος, ούτε υπήρξαν κυρώσεις (έστω και μη αυστηρές) προς τις βιομηχανίες που –όπως διατείνονται οι Βρυξέλλες- καταστρέφουν την ποιότητα του νερού και την υγεία των Ευρωπαίων πολιτών.
Η δική μας απορία, είναι σχετική με το ποιος και πως θα διαχειρίζεται το νερό. Προφανώς θα είναι ιδιώτες(!!!), οι οποίοι θα κερδίζουν αμύθητα ποσά από την πώληση του κοινού αγαθού που πλέον μετατρέπεται –με φασιστική μέθοδο- σε ιδιωτικό προϊόν προς εκμετάλλευση.

Έτσι, οι ιδιώτες ενώ θα αποκομίζουν τεράστια κέρδη από κάτι που δεν τους ανήκει, ταυτόχρονα θα πιέζουν το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, αφού θα τους αφαιρούν σημαντικά ποσά για την χρήση του νερού. Όμως, οι ίδιοι ιδιώτες θα λειτουργούν και ως μέσον άσκησης πίεσης για την αλλαγή της ποιότητας της τροφής, αφού θα ελέγχουν τους αγρότες και την κατανάλωση του νερού στις αγροτικές καλλιέργειες, οι οποίες θα καταστούν απολύτως ασύμφορες λόγω της αύξησης των τιμολογίων του νερού.

Ήδη, με κυβερνητικές αποφάσεις οι αγρότες υποχρεούνται να ανακοινώσουν τις πηγές και τα μέσα που χρησιμοποιούν για την άρδευση των καλλιεργητικών εκτάσεων που διαθέτουν. Οι αγρότες αν και χρησιμοποίησαν ίδια κεφάλαια για την δημιουργία πομόνων (αρδευτικά πηγάδια με σύστημα άντλησης), καλούνται να συμβάλουν στην διαχείριση (ή στον έλεγχο) των υδάτινων πόρων, να δηλώσουν ουσιαστικά πόσο νερό καταναλώνουν (με δικά τους έξοδα) για τις καλλιέργειές τους, προκειμένου να πληρώσουν και τον ιδιώτη που θα «επωμισθεί» την είσπραξη για την κατανάλωση νερού (να σημειωθεί πως ο ιδιώτης έχει μηδενικά έξοδα, αλλά θα εισπράττει από κάτι που δεν του ανήκει…).

Εάν η όλη αυτή ενέργεια αποσκοπούσε στην δημιουργία κανόνων διαχείρισης των υδάτινων πόρων, ίσως και να ήταν ένα θετικό βήμα. Όμως, από τη στιγμή που κάποιες καλλιέργειες (π.χ. καλαμπόκι) θα κρίνονται ασύμφορες λόγω της μεγάλων ποσοτήτων νερού που απαιτούνται, τότε οι αγρότες θα εξαναγκαστούν στην χρήση ειδικών σπόρων (βλ. μεταλλαγμένα) οι οποίοι έχουν μικρότερη απόδοση και κατασκευάζονται από συγκεκριμένες εταιρείες (βλ. Mosanto) οι οποίες ελέγχουν μεγάλο μέρος της παραγωγής τροφίμων σε ολόκληρο τον πλανήτη. 
Με αλά λόγια, με πρόφαση την διαχείριση του νερού, θα υπάρξουν συγκεκριμένα κέντρα που θα αναλάβουν να χρυσο-πληρώνονται για κάτι που δεν τους ανήκει, και ταυτόχρονα θα αλλάξει η ποιότητα της τροφής των Ευρωπαίων πολιτών, στο όνομα της εξοικονόμησης υδάτινων πόρων.

Λείπει, όμως το νερό από την Ευρώπη; Η απάντηση είναι απολύτως αρνητική, αφού η ευρωπαϊκή ήπειρος θεωρείται πλουσιότατη σε υδάτινους πόρους. Αφού το πρόβλημα είναι στην αλλοίωση της ποιότητας του νερού από βιομηχανικά απόβλητα, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιβάλει αυστηρότατες κυρώσεις στις παραβατικές βιομηχανίες οι οποίες κατά σύστημα μολύνουν το νερό; Μήπως επειδή η οικονομική ισχύς των βιομηχανιών αυτών είναι τόσο μεγάλη, που αποτελεί φόβο για τους Ευρωβουλευτές και τους αρχηγούς των ευρωπαϊκών κρατών, η οποιαδήποτε απόπειρα επιβολής τιμωρίας τους;

Επειδή είναι προφανές πως οι ευρωβουλευτές δεν μπορούν να πιέσουν τους κυρίως υπεύθυνους, στρέφονται προς τους απολύτως ανεύθυνους για την μόλυνση των υδάτων και πραξικοπηματικά ενεργώντες τους επιβάλλουν εξοντωτικούς οικονομικούς όρους για την κατανάλωση του νερού, ενώ ταυτοχρόνως εξυπηρετούν τους –μόνιμα- ενδιαφερόμενους για την διαχείριση του νερού, αλλά και τις πολυεθνικές παραγωγής μεταλλαγμένων γεωργικών υβριδίων…!

Τελικά και σαν αποτέλεσμα, διαπιστώνουμε πως το περιβάλλον δεν γίνεται καλύτερο (αφού δεν αντιμετωπίζονται οι βιομηχανίες που το καταστρέφουν), ενώ κάποιοι πλουτίζουν από το νερό που δεν τους ανήκει και τέλος δημιουργούνται κατάλληλες συνθήκες για καλλιέργεια και πώληση μεταλλαγμένων τροφών… Με απλά λόγια, όλα για το χρήμα, όλα για το κέρδος, με πρόφαση –φυσικά- το καλό των πολιτών και του… περιβάλλοντος.

Δεν γνωρίζουμε εάν ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος γίνει για το νερό, όμως είμαστε απολύτως βέβαιοι πως το νερό μετατρέπεται σε όπλο επιβολής ισχύος και εξαναγκασμού προς τους λαούς. Και ίσως αυτό αποτελέσει τον λόγο για μία άνευ προηγουμένου κοινωνική έκρηξη...

Κοινωνικός χώρος για την υγεία: Τι συμβαίνει με την έκδοση βιβλιαρίου απορίας; Κάλεσμα σε συζήτηση για την ανάληψη δράσεων.


το πρόγραμμα ιατρικής φροντίδας για το μήνα Νοέμβρη


Αποκλεισμός και κατάσταση εξαίρεσης στους καιρούς της κρίσης
Η περίπτωση της έκδοσης βιβλιαρίου απορίας στο Δήμο Αθηναίων

Δεν αποτελεί ένα θεωρητικό σχήμα. Όσο η κρίση των αφεντικών βαθαίνει, τόσο αυξάνονται με γεωμετρικό τρόπο οι απόκληροι αυτού του συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Και εάν μέχρι σήμερα γίνονται απέλπιδες προσπάθειες να μην είναι ευρύτερα εμφανείς, υπάρχουν κάποια σημεία όπου συμπυκνώνεται έντονα το τέλος-του-κράτους-πρόνοιας και οι αντίστοιχες προεκτάσεις του στο κοινωνικό σώμα. Ένα τέτοιο χωροταξικό σημείο μέσα στην πόλη είναι το «Υγειονομικό» του Δήμου Αθηναίων, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ένας τόπος όπου εάν στηθείς στην ουρά θα μπλεχτείς με τις θεσμικές σημειολογίες σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης και τα ατομικά βιώματα όσων στέκονται πλάι σου.

Θεσμικές σημειολογίες οι οποίες αντικατοπτρίζονται σε ένα γραφειοκρατικό σύστημα το οποίο τους τελευταίους μήνες έχει γίνει τόσο πολύπλοκο και δυσκίνητο ώστε στην ουσία να σου ζητάνε να παραιτηθείς και να επιστρέψεις στην ατομική μιζέρια και την ανασφάλεια. Ακόμα και μία απλή ανανέωση του βιβλιάριου απορίας μπορεί να επεκταθεί χρονικά κοντά στο εξάμηνο, τη θέση μίας απλής σφραγίδας ενός υπαλλήλου την έχει πάρει μία (ακόμη) επιτροπή, η χαρτούρα που απαιτείται ράβεται και κόβεται κάθε φορά ανάλογα. με τι άραγε;

Η υπεύθυνη αντιδήμαρχος, μιλώντας πρόσφατα σε ραδιοφωνικό σταθμό, ήταν τόσο κυνική όσο της επέτρεπε η άλλη άκρη μίας τηλεφωνικής γραμμής και η ταξική της θέση φυσικά: «Μπορεί να περάσουν ένας, δύο ή και τρεις μήνες για να πάρει κάποιος ένα βιβλιάριο απορίας». Για τον Δήμο της Αθήνας οι πολλές περισσότερες αιτήσεις που κατατίθενται φέτος αντιμετωπίζονται ακόμη πιο γραφειοκρατικά μέσω μίας επιτροπής η σύσταση της οποίας αγγίζει τα όρια του χυδαίου: ένας ψυχολόγος, ένας εφοριακός και ένας γιατρός. Η ψυχολογιοποίηση της ανεργίας, ο περιουσιακός έλεγχος από ένα ιδιότυπο ΣΔΟΕ του Δήμου Αθηναίων (εάν είναι γραμμένο στο όνομά σου το πατρικό σπίτι σε ένα χωριό, εάν έχεις στην ιδιοκτησία σου ένα αμάξι ή ένα μηχανάκι απορρίπτεσαι), η επανειλημμένη απαίτηση εξετάσεων από κρατικές επιτροπές για να αποδείξεις μία πάθηση, είναι σημάδια μίας συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής: δε μας ενδιαφέρει να εξυπηρετήσουμε τους ανθρώπους που έχουν τη βασική ανάγκη της υγειονομικής κάλυψης, αλλά αντιθέτως, θέτοντας όλο και περισσότερα κριτήρια και κωλύματα, να τους κάνουμε να παραιτηθούν και αν όχι να τους απορρίψουμε.

Τα ατομικά βιώματα των ανθρώπων που στέκονται στην ουρά δεν μας είναι άγνωστα. Είναι αυτά τα βιώματα που έχουμε και εμείς που είμαστε πολλούς μήνες άνεργοι και άνεργες, εμείς που κάνουμε δύο-τρία μεροκάματα τον μήνα ή δουλεύουμε με 3 ευρώ την ώρα «μαύρα», εμείς που απολυθήκαμε αλλά δεν βγαίνουμε ταμείο γιατί δεν έχουμε τα ένσημα, εμείς που απολυθήκαμε αλλά δεν την βγάζουμε με το ταμείο και 400 ευρώ τον μήνα.

Ας έχουμε και αυτό υπ' όψιν μας: η πολιτική αποκλεισμού από την έκδοση βιβλιαρίου απορίας πηγαίνει πλάι-πλάι με την κατάσταση εξαίρεσης και αποκλεισμού που έχει επιβληθεί εδώ και δύο χρόνια στα δημόσια νοσοκομεία. Πηγαίνει πλάι-πλάι με την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση του χώρου της υγείας.

Γύρω από το θέμα της έκδοσης του βιβλιαρίου απορίας ανοίγεται ένα ακόμη πεδίο αντιπαράθεσης με τα αφεντικά. Η ανεργία και η φτώχεια που μας φέρνουν στην ουρά του «Υγειονομικού», η απαγκίστρωση του κράτους από την προνοιακή πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών είναι σημεία του ταξικού πολέμου που έχει κηρυχθεί στους από κάτω τα τελευταία τρία χρόνια. Ας αντεπιτεθούμε.


Κάλεσμα σε συζήτηση για την ανταλλαγή απόψεων 
και τη διερεύνηση της δυνατότητας ανάληψης δράσης

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου, 7.30 μ.μ.
Στην κατάληψη του ΠΙΚΠΑ, Τιμοδήμου και Αντωνιάδου, Άνω Πετράλωνα

"Κοινωνικός χώρος για την υγεία" της λαϊκής συνέλευσης Πετραλώνων, Θησείου, Κουκακίου

Απλήρωτοι εργαζόμενοι της Interlingua: Αγώνας αξιοπρέπειας, αλληλεγγύης και ανατροπής

Από Εφημερίδα Δράση (Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012)



Ο αγώνας των καθηγητών της Interlingua συνεχίζεται

Την Τετάρτη 14/11, οι έξι καθηγητές και καθηγήτριες της Interlingua που βρισκόμαστε σε επίσχεση εργασίας διεκδικώντας τα δεδουλευμένα δύο ετών συναντηθήκαμε με τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο, κύριο Γιώργο Πετρίδη, ο οποίος ακόμα μία φορά, ακολουθώντας χωρίς ίχνος ντροπής την πάγια τακτική του, μας ανακοίνωσε ότι δεν έχει χρήματα και μας ζήτησε να κάνουμε υπομονή, χωρίς να δεσμευτεί πότε θα μας πληρώσει. Αμέσως μετά αποχώρησε. Στο πλευρό μας βρέθηκαν μέλη από το σωματείο καθηγητών ξένων γλωσσών «Βύρωνας», από την Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ), από το Σωματείο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων (ΣΩΒΑ) και από τη μαχητική εφημερίδα «Δράση».

Εκείνη τη στιγμή γινόντουσαν μαθήματα και περίμεναν σπουδαστές για ενημέρωση. Στο πλαίσιο της τρίωρης στάσης εργασίας, τα μαθήματα διακόπηκαν με προτροπή δική μας και οι καθηγητές, που συνεχίζουν να εργάζονται εθελοντικά και υπό καθεστώς ομηρίας, αποχώρησαν. Οι δε σπουδαστές, στην πλειονότητά τους, έδειξαν τη συμπαράστασή τους και αποχώρησαν από το μάθημα.

Εργαζομένη από το διοικητικό προσωπικό η οποία, παρ’ όλο που βρίσκεται και η ίδια σε επίσχεση εργασίας, συνεχίζει να εργάζεται, υποκύπτοντας στους εκβιασμούς της εργοδοσίας ότι, για να πληρωθεί, πρέπει να βρίσκεται στο χώρο εργασίας και να κλείνει ραντεβού με «πελάτες» σπουδαστές, μας τόνιζε ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να πάρει τα χρήματά της και να λύσει τα δικά της προβλήματα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ατομικό˙ είναι κάτι που σήμερα αφορά όλους τους εργαζομένους, όταν οι εργατικές κατακτήσεις χρόνων καταπατώνται καθημερινά. Θεωρούμε λοιπόν ότι, αν θέλουμε εμείς, οι εργαζόμενοι, να πετύχουμε νίκες, θα πρέπει να βάλουμε κοινούς στόχους και να δράσουμε συλλογικά, γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσουμε δύναμη και θα γκρεμίσουμε τους τοίχους που έχουν υψώσει τα αφεντικά, για να διατηρούν τα προνόμιά τους και τα κέρδη τους

Ο Αντνάν Σεχάντε, μέλος του ΔΣ του ομίλου Interlingua, καθηγητής στα ΤΕΙ, και σύμφωνα με τις δηλώσεις του καθηγητής εταιρείας φροντιστηριακών μαθημάτων, η οποία συστεγάζεται με την Interlingua χρησιμοποιώντας τις ίδιες αίθουσες όπου γίνονται τα μαθήματα ξένων γλωσσών, κάλεσε την αστυνομία για εκφοβισμό. Ο κύριος Σεχάντε είχε ήδη επιτεθεί σε εργαζομένη σπρώχνοντάς την βίαια, γεγονός που καταγράφηκε από τον αστυνομικό που έφτασε στο χώρο. Όταν άκουσε ότι μπορεί να γίνει μήνυση εις βάρος του και να πάει αυτόφωρο, ο κος Σεχάντε άλλαξε αμέσως προσωπείο και στάση λέγοντας σε εργαζόμενο ότι πιέζει και θα συνεχίσει να πιέζει τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο, Γιώργο Πετρίδη, να μας πληρώσει αμέσως.

Επειδή δε θέλουμε να είμαστε επαίτες των δεδουλευμένων μας, η στάση μας θα είναι αδιάλλακτη και μαχητική. Θα μας βρίσκουν καθημερινά απέναντί τους, καθώς η εργοδοσία της Interlingua πρέπει να καταλάβει ότι τα εκπαιδευτικά προγράμματα που παρουσιάζει στους «πελάτες» σπουδαστές και στους επιχειρηματίες, προκειμένου να ανοίξουν παραρτήματα με το σύστημα «franchise», τα έχουμε φτιάξει εμείς, οι καθηγητές, αφιλοκερδώς.

Αρνούμαστε να δουλεύουμε εθελοντικά, για να κερδίζουν τα αφεντικά.
Αρνούμαστε να συμμετάσχουμε στο σχέδιό τους ότι, αν θέλουμε δουλειά, πρέπει να υποταχθούμε στους όρους και τους εκβιασμούς τους.
Αρνούμαστε να γίνουμε έρμαια των αποφάσεών τους για εμάς, χωρίς εμάς.
Αρνούμαστε να είμαστε δούλοι και να ζήσουμε στο μεσαιωνικό καθεστώς που μας έχουν επιβάλει.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους της Interlingua σε αγώνα αξιοπρέπειας, 
αλληλεγγύης και ανατροπής.

Στείλτε μήνυμα διαμαρτυρίας στο email της σχολής: ilgroup@otenet.gr
Επισκεφτείτε το ιστολόγιό μας στη διεύθυνση: http://sixinterlinguateachers.blogspot.gr